Publicist

Anna Visser, tot voor kort fulltime werkend en moeder van drie kinderen, zegde in maart 2008 haar baan als directeur van omroep LliNK op om zich te bezinnen op een toekomst waarin werken en zorgen meer in balans zijn. De reacties in haar omgeving waren fel: Bernard Wientjes, voorzitter VNO-NCW, smeekte haar bij Pauw & Witteman als getalenteerde vrouw toch aan de top te blijven en ook haar vrienden vonden dat ze te waardevol was voor de samenleving om thuis voor de kinderen te gaan zorgen. Toch bleef ze bij haar keuze weer de baas te worden over haar leven en als zelfstandig ondernemer haar eigen agenda te kunnen bepalen. En ze zit nog steeds niet stil : In het voorjaar van 2010 komt haar eerste boek 'Nieuwe vrouwen' uit, vanaf januari gaat ze een maandelijkse talkshow presenteren in De Machinist in Rotterdam en ze is bezig een tv-station op internet op te zetten. Verder volgt ze nog steeds de laatste ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid en wordt ze regelmatig gevraagd mee te denken over 'groene' oplossingen en initiatieven door verschillende organisaties.
Meer van Anna Visser op www.nieuwevrouwen.nl

Schreeuwerige mannelijke branieschoppers zijn leuker aan tafel

Vrouwen zijn veel te bescheiden en onzeker om en plein public hun ongezouten mening over het een of ander te geven

Afgelopen week werd ik gebeld met de vraag in een radioprogramma op te treden. Dit in het kader van Internationale Vrouwendag. Het gesprek zou gaan over de vraag waarom er zo weinig vrouwelijke deskundigen in talkshows en actualiteitenprogramma’s op radio en televisie zitten.

Rutte zet drie stappen achteruit

De afgelopen dagen werd mij in verschillende debatten en interviews de vraag gesteld: Wat vind jij van de hoeveelheid vrouwen in het nieuwe kabinet?' 

Natuurlijk hoopten de vragenstellers dat ik zou antwoorden: ‘Prima, niks mis mee. Vrouwen zijn nu eenmaal niet geschikt om een hoge positie te vervullen.’ Dit gebaseerd op het feit dat ik tegen een wettelijk vastgelegd quotum ben waar het vrouwen in topfuncties betreft en in mijn boek ‘Nieuwe vrouwen’ pleit voor een afname van de druk op vrouwen om meer te gaan werken dan ze nu doen.

Kim Holland als opperfeministe?

Gisteravond ging BNN voor het programma Spuiten en Sliiken op Reis naar Jamaica.

Filemon Wesselink bezocht daar een worstelwedstrijd tussen vrouwen en een straatfeest waarbij veelvuldig werd ge-daggerd (weet niet of dit de correcte werkwoordvervoeging is, maar u begrijpt wat ik bedoel?) De dans Daggering is zeer populair in de Jamaicaanse straatcultuur en komt eigenlijk neer op een potje publiekelijk droogneuken. Agressieve, seksueel getinte bewegingen (voornamelijk op zijn hondjes) die, naast felle kritiek, nogal wat gebroken penissen oplevert aldaar.

Zieltjes winnen

Ook aan onze eettafel zijn de verkiezingen het gesprek van de dag. Mijn kinderen proberen met  onvermoeibaar enthousiasme het politieke spel en haar hoofdrolspelers te doorgronden.

Zondagavond wilden ze namen bij de poppetjes die al enkele weken via de televisie in onze huiskamer verblijven.

De jeugd van tegenwoordig

In het boek 'De grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders' uiten de schrijvers Frits Langenberg en Martijn Lampert hun zorgen over de ontspoorde jeugd van tegenwoordig en vooral de rol van de opvoeders daarin.

‘Gebrekkige overdracht van waarden door ouders en opvoeders leidt tot grote maatschappelijke schade.’ kopte het persbericht bij het verschijnen van het boek, eind vorig jaar.

Bye bye Bananenbar

In IJsland is een verbod van kracht geworden op striptease

Alle tenten in het land waar strip- en/of lapdance acts worden vertoond, worden bij wet verboden en gesloten. Ook horecagelegenheden waar vrouwen schaars gekleed of met ontbloot bovenlichaam bedienen, gaan in IJsland in de ban.

Wouter Bos

Piep piep, sms-bericht: Heeft Wouter Bos soms je boek gelezen?

Piep piep, volgend sms-bericht: Jeetje Visser, wat veroorzaak je nou weer met je pleidooi voor keuzevrijheid en meer tijd voor het gezin? 🙂

Piep piep: Je boek heet Nieuwe vrouwen toch? Of is het stiekem Nieuwe mannen?

Vandaag is het Internationale Vrouwendag

Een mooie dag om stil te staan bij vrouwen in het algemeen en de vrouwen van de toekomst in het bijzonder.

Want hoe kijkt de nieuwe generatie vrouwen aan tegen emancipatie, de combinatie zorg en werk en het verschil tussen mannen en vrouwen? Voor mijn boek “Nieuwe vrouwen, op zoek naar de vrouw van NU”, dat afgelopen vrijdag werd gepresenteerd, interviewde ik mijn jongere zus en vier van haar vriendinnen over hun toekomstverwachtingen. De dames volgen allemaal een hbo- of universitaire studie (‘Als je niet studeert, wat doe je dan? ) en over de vraag of ze later gaan werken, bestond geen onduidelijkheid. Maar fulltime in een hoge functie? Alsjeblieft zeg! Ze willen namelijk ook allemaal jong moeder worden en een groot gedeelte van de zorgtaken op zich nemen. En dat kan nu eenmaal niet als je meer dan fulltime een topbaan vervult.

Huismoederschap als ideaal

In het februarinummer van het feministisch maandblad Opzij laat columniste Emma Brunt haar licht schijnen over de steeds groter wordende groep bewuste thuisblijfmoeders in de Verenigde Staten.

De tekst ‘Echte feministes blijven lekker thuis ‘siert de cover van het blad en voor de bijbehorende foto heeft powerfeministe Heleen Mees zich voor de gelegenheid in een preuts vijftigerjaren jurkje gehesen en toont ze trots een zelfgemaakte appeltaart.

Tijd voor een nieuwe werkelijkheid

Zojuist heb ik het integratiemanifest Zeau 2001 ontertekend, waarin GroenLinks-politicus Tofik Dibi oproept tot een nieuwe fase in het integratiedebat.

Volgens Dibi doet wat we nu zien en horen over integratie in de media en in politiek Den Haag een grote groep jonge ‘nieuwe’ Nederlanders tekort. Een nieuwe generatie jongeren die groeit en bloeit, niet op basis van etnische achtergrond maar op basis van gedeelde interesses en idealen.

Meer zien