Hoogleraar straf- & vreemdelingenrecht

Prof. dr. Anton van Kalmthout (1945) is hoogleraar strafrecht en vreemdelingenrecht aan de Universiteit van Tilburg. Hij is expert op het gebied van het gevangeniswezen en het vreemdelingenrecht. Daarnaast is hij onder meer vice-voorzitter van de Raad van Toezicht van Reclassering Nederland, lid van de commissie tegen Folteren en Onmenselijke Behandeling en voorzitter van de Commissie van Toezicht bij de Penitentiaire Inrichting Tilburg. Hij schreef meerdere boeken, waaronder ‘Ook de illegaal heeft een verhaal’ en ‘Foreigners in European prisons’.

Opheffen verjaring seksueel misbruik geeft meer ellende

Nu na Ierland en Duitsland ook in Nederland de beerput van misbruik van kinderen op katholieke scholen en internaten zich begint te openen, kan het niet uitblijven dat de roep bijval krijgt om de daders alsnog voor de rechter te brengen.

BNR liet luisteraars aan het woord om zich uit te spreken over de stelling dat seksuele misdrijven evenals oorlogsmisdaden niet zouden mogen verjaren.

Op dit moment verjaren deze wel na 12 jaar en bij de zwaarste vormen van seksuele misdrijven is de verjaringstermijn 20 jaar. Anders dan bij andere misdrijven begint deze termijn niet te lopen vanaf de datum waarop het misdrijf is gepleegd, maar pas vanaf het moment dat het slachtoffer meerderjarig is geworden.

Als je voor een dubbeltje geboren bent

Louis Davids zong het al 70 jaar geleden: “Als je voor een dubbeltje geboren bent, bereik je nooit een kwartje.” De film 'De Onrendabelen' laat overtuigend zien dat die – voor velen – bittere constatering niets aan actualiteit heeft ingeboet.

Het ideaal van de verzorgingsstaat om deze ongelijkheid in kansen, ontwikkelingsmogelijkheden en toekomstperspectief zoveel mogelijk te elimineren, is inmiddels geschiedenis. Dat de aanspraak op gelijke rechten en kansen een fundamenteel recht is en dat het een collectieve, maatschappelijke verplichting om de toegang daartoe te garanderen, lijkt veel mensen niet meer te beroeren. Het is falen van onze persoonlijke en collectieve verantwoordelijkheid, dat wij daarop geen antwoord meer kunnen of durven geven. In die zin is ‘de Onrendabelen’ een spiegel, die velen hopelijk dwingt om daar lang en met enige schaamte in te kijken.