Gemeentedichter van Veghel

Bas Geeraets is in 1979 geboren te ’s-Hertogenbosch Noord-Brabant en groeide op in Vught.
Zijn middelbare schoolperiode in Den Bosch bracht hem tijdelijk naar de Lerarenopleiding
Nederlands in Utrecht en vanuit daar naar de Kunstacademie in Breda, waar hij in 2005
afstudeerde als beeldend kunstenaar. Na zijn afstuderen is Bas Geeraets gaan werken en is zich naast zijn werk, vanaf 2010 gaan richten op schrijven. Dat resulteerde in een tweetal gepubliceerde columns in dagblad De Pers en in 2011 een publicatie in dichtbundel ‘Dansen op de maat van het ogenblik’ naar aanleiding van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd. In 2012 is Bas Geeraets uitverkozen tot de Gemeentedichter van Veghel, debuteerde hij in De Leunstoel www.deleunstoel.nl met korte verhalen, schrijft columns en gedichten voor De Koerier (Veghel) en is werkzaam als copywriter op freelance basis.

Rutte zoekt geen oplossingen, maar wakkert haat aan

'Het klinkt alsof het u niet bevalt hoe het in Nederland gaat. En wat zegt u ook alweer als het niet bevalt in Nederland? Precies'

Geachte Premier Rutte, Laat ik maar meteen vooropstellen dat ik graag weg zou willen uit Nederland. Waarschijnlijk om compleet andere redenen dan die u voor ogen hebt. Ik wil weg om het gebrek aan tolerantie. Omwille van de harde woorden die u uitspreekt. Ik wil weg uit Nederland omdat u met uw uitspraken xenofobie bevordert, […]

Verrassing

Kwetsbaar zijn is het nieuwe stoer

Een samenleving is een amorf schepsel dat zich ontplooit en evolueert zonder dat daar echte richtlijnen voor zijn. Ik ben hier geen kenner in, althans, ik probeer mij niet op te werpen als een kenner. Ik registreer en kijk. Er zijn veel dingen die ik niet begrijp of waarvan ik niet kan zeggen waar het […]

Het UWV wenst u een gelukkig 2016

Over de incorrecte en verwarrende molen van de WW-uitkeringen

Diederik heeft een lastig jaar achter de rug. In 2015 is hij gescheiden en heeft een tijdje bij zijn ouders gewoond omdat hij op zoek was naar een huurwoning. Regelingen met betrekking tot geld zijn gemaakt; regelingen met betrekking tot het zien van zijn zoon. Diederik stond er in 2015 alleen voor. Iets waaraan hij met […]

Het laatste icoon van de Nederlandse zesjescultuur

O V&D, hoe je mij de afgelopen dag bezig hebt gehouden

O V&D, hoe je mij de afgelopen dag bezig hebt gehouden. Hoe ik na heb gedacht over de scherpe oneliners die eventueel op twitter zouden passen en dat ik die niet geplaatst heb. O V&D hoe ik nadenk over het In Memoriam dat ik aan je zou willen richten en hoe ik je zou willen zeggen dat het allemaal anders zou hebben kunnen gaan. Alles begint en valt met visie.

Van Boxtel heeft ‘gelukkig’ een oplossing voor het zelf gecreëerde probleem

Ik moet zeggen 'chapeau' u bent er goed uitgekomen. U hebt het probleem direct bij de reizigers neergelegd

Geachte heer Van Boxtel,

In memoriam

'De man die ik niet ken'

Vanochtend Joost, ik stond op en het was een heuglijke dag. Mijn zoon sliep sinds lange tijd weer bij mij. Ik ging hem naar school brengen en was eindelijk weer echt onderdeel van zijn leven. De dagen dat ik de toffe weekendvader was waren voorbij. Het was een genot om hem zich naar mij open te zien stellen Joost, zeker na mijn scheiding. Hij liet me zien wat hij nu allemaal kan lezen. Trots! zie je.

De ochtend zag er om deze reden anders uit dan te doen gebruikelijk. Normaliter sta ik op en is mijn eerste blik gericht op de telefoon. Deze ochten duurde dat wat langer. Nu denk ik vooral dat ik dat moment nog langer uit had willen stellen.

En we deden niets

We zijn een introvert volk geworden

We deden niets. We keken toe hoe ze voor onze ogen verdronk. We hebben gewacht tot haar lijkje aan zou spoelen op het strand. Toen hebben we haar gefotografeerd; haar broek drijfnat, het hoofd gekeerd naar de zee. Het leverde een mooi beeld op.

Een luxeprobleem op het spoor

De bedoeling lijkt mij nog altijd mensen in de trein te krijgen en ze er niet met een stok uit te slaan. 

Hebt u niets met ‘firstworldproblems’, dan zou ik vooral niet verder lezen. Want dat wat de schrijver aan gaat kaarten is een luxeprobleem – binnen een bepaald kader. In sommige gevallen (echter) zou men het probleem dat weldra aangekaart wordt, als onderdeel zien van een groter geheel. Denkt u daarbij vooral aan een kiezel die men in het water gooit. Hoe groot de buitenste ring ook mag zijn, de oorzaak ligt bij dat kleine kiezeltje.

De voedingsbodem voor haat

De uitspraken van Wilders reken ik het huidige kabinet aan

Mijn moeder zei het vroeger al tegen mij, “als er slechte tijden zijn, winnen slechte partijen”–of iets in die strekking. Klaarblijkelijk heeft ze gelijk. Iets wat ik altijd al heb geweten. Waar het vroeger Janmaat was (Janmaat waarvan de posters slechts hingen in achterstandswijken), is het nu Wilders die, woensdagavond hardop aan zijn volgers vroeg of ze minder Marokkanen willen.

De horror van de OV-chipkaart

Wat passagiers overkomt sinds de kaartjes 'slim' zijn

De OV-chipkaart zou het leven makkelijker maken, zo werd de reizigers beloofd. Klopt dat? Lees de horror-ervaringen die Bas Geeraets schetst in een open brief aan de vervoersmaatschappijen.

Meer zien