Regisseur, schrijver

Beri Shalmashi (Parijs, 1983) groeide op in Nederland, terwijl haar Koerdische wortels in Iran liggen. In 2008 studeerde zij af als scenarist aan de Nederlandse Film en Televisie Academie, waar zij ook documentaires regisseerde. Als stage gaf zij les aan Koerdische en Arabische filmtalenten in Irak.

Shalmashi won de ECHO Award 2008, als meest excellente biculturele student in het hoger onderwijs. Zij mocht twee maanden aan de UCLA studeren. Datzelfde jaar behaalde zij haar MA in European Media. Shalmashi schrijft en regisseert voor film en televisie en viel met haar werk meerdere malen in de prijzen.

In 2009 werkte Shalmashi vanuit Los Angeles en daarna vertrok ze naar Cairo. Samen met Sanne Vogel maakte zij de televisiefilm ‘Mama’, in 2010 werd genomineerd voor een Gouden Kalf. Momenteel schrijft Shalmashi aan de internationale verfilming van Kader Abdolah’s bestseller ‘Het huis van de moskee’. Haar tijd in Egypte, verwerkt zij in een roman onder de werktitel ‘Vijf witte kamelen’, waarvoor zij vlak voor de Arabische Lente bij De Geus tekende. Momenteel woont ze in Erbil in Koerdistan.

Irak is niet meer

Barzani moet niet bezwijken voor de druk van Kerry en Hague om Koerdistan bij Irak te houden

Koerdistan. Een gehavende regio die, gedeeltelijk, grote sprongen heeft gemaakt naar de voorspoedige staat waarin zij vandaag verkeert. Politiek gezien laat Koerdistan zich moeilijk omschrijven. Geografisch is het helder. Koerdistan is het Land van de Koerdistanis. Koerden, Turkmenen, Assyriërs en anderen die de regio vormgeven vanuit de liefde voor de grond die zij als thuis beschouwen.

Er was eens een revolutie

Na zo’n explosie aan geweld en dynamiek als in dit weekend, lijkt de wereld weer even wakker uit de droom van die ene lente

Egypte ervoer begin dit jaar een ommekeer die reeds als geslaagd werd bestempeld toen net de eerste stap was gezet. Alsof alles klaar was toen Mubarak zijn biezen pakte naar Sharm El Sheikh. Als bij een baby die voor het eerst de ene voet na de ander plaatst. De ouders die dan trots roepen ‘ze kan lopen’. Terwijl we weten dat zo’n wurmpje na die eerste stap nog vele malen valt voor ze zich werkelijk tot de wereld van de voetgangers mag rekenen.