journalist/publicist

Carl Stellweg was van januari 1994 tot augustus 2009 redacteur/verslaggever buitenland voor het Algemeen Dagblad. Hij schreef reportages vanuit onder meer het Midden-Oosten, Noord-Afrika, Iran, Pakistan en Oost-Europa. Tegenwoordig is hij freelance vertaler, publicist en een van de initiatiefnemers van het Grote Midden Oosten Platform. Ook verschenen van zijn hand de roman 'Mijn beeldschone aandoening' (Compaan uitgevers), en 'De wereld van de islam in begrijpelijke taal' (I-publish)

Ahed Tamimi is geen object om mee te dwepen

Wat Palestijnen nodig hebben, is gerechtigheid. Er zou geen mooi, westers ogend meisje nodig moeten zijn om dat tot ons te laten doordringen

Voor sommigen is ze een marionet van haar ouders, ‘een gedresseerde aap die eropuit wordt gestuurd om tegen Israëlische soldaten te krijsen’, voor anderen een heldin, een icoon zelfs: het Palestijnse meisje Ahed Tamimi, dat werd gearresteerd omdat ze een Israëlische soldaat een paar schoppen en een oorvijg verkocht. Sindsdien is er een kleine cultus […]

Syrië en Irak zijn het niet waard te worden gered

'Dat het Westerse model het beste is, doet niet ter zake. Het is niet op te dringen en bovendien gunnen we het anderen alleen als het ons schikt'

In het Midden-Oosten ontvouwt zich het bloedige slotbedrijf van een koloniaal drama. ISIS eist daarin een ijselijke hoofdrol op. Een overtuigende strategie om deze beweging te verslaan is nog steeds pijnlijk afwezig, krijgshaftige verklaringen en verhevigde luchtaanvallen ten spijt. Hoog tijd de ongemakkelijke waarheid onder ogen te zien: niet alleen zijn Syrië en Irak vrijwel reddeloos verloren, ze zijn het ook niet waard te worden gered.

Is Netanyahu een politieke misdadiger?

Een leider die de werkelijkheid zo manipuleert, zet de sluizen van de haat doelbewust wagenwijd open

Niet Adolf Hitler maar de Palestijnse moefti Amin Al-Husseini was de geestelijke vader van de Holocaust. Met deze zienswijze baarde de Israëlische premier Netanyahu opzien. Ongeloof en verbijstering zijn de clichés die daarbij van stal kunnen worden gehaald. Belangrijker is het besef dat Netanyahu een essentiële grens heeft overschreden.

Met een Groene Piet kweek je juist racisme

'Dit is het soort miserabele compromissen waar we in Nederland goed in zijn en waaraan louter extremistisch gif kan ontspruiten'

Hele decennia moeten als statige oceaanstomers aan me voorbij zijn gegleden zonder dat er ooit een serieuze gedachte aan Zwarte Piet in me opkwam. Wat een serene tijd.

Beter een stedenband met Peking dan met Tel Aviv

Over de omstreden samenwerking tussen Amsterdam en Tel Aviv

Samenwerking tussen Amsterdam en Tel Aviv is fout. Hameren op de laakbaarheid van Israëlisch beleid is alleen niet de aangewezen manier om dat aan te tonen. Beter is het twee op het op het oog sterke basisargumenten van de voorstanders te ontzenuwen. Zo bespaart een weldenkend mens zich een vermoeiend potje modderworstelen met ideologisch vooringenomen voorstanders. De kern is dat je zelf niet de verdenking van ideologische vooringenomenheid op je laadt. Zo win je het debat.

Verneder Arabieren niet langer

We zouden tot de ontdekking kunnen komen dat het hen niet in de eerste plaats is te doen om de islam, noch om hang naar onze consumptieparadijzen

De Egyptische opstand heeft oude westerse veiligheidsstrategieën op de tocht gezet. Het heeft iets van een wake up call: dictators steunen is helemaal niet veilig. De daders van de aanslagen van 11 september 2001 kwamen immers niet uit vijandige landen als Iran, Irak, of Syrië. Ze kwamen voornamelijk uit Saoedi-Arabië, een bondgenoot van de VS. En de leider van de kapers was een Egyptenaar, die zijn eigen regering haatte en dus ook het Westen niet kon verdragen, omdat het diezelfde regering in het zadel hield. Columnist Ross Douthat van de New York Times stelde het onlangs zo: mogelijk zouden de Twin Towers er nog staan, als de VS Mubarak niet hadden gesteund.

Een ‘Iraanse revolutie’ in Egypte ligt niet voor de hand

De Moslimbroeders en de Iraanse sjiitische geestelijkheid verschillen wezenlijk

De toekomst van Egypte mag ongewis zijn, een regime van Iraanse snit is zeer onwaarschijnlijk en dat moet duidelijker worden gezegd. Westers wantrouwen jegens die toekomst kan het land echter wél in de armen van Teheran drijven. Een op kennis van zaken gestoelde positiebepaling is nu dus van groot belang.