Weekblad

De Groene Amsterdammer is sinds 1877 baken van vrijzinnige meningsvorming op het gebied van politiek, maatschappij, cultuur en literatuur.

Opstand?

Ewald Engelen zet in de Groene van deze week de Amerikaanse aanpak van de crisis tegenover de Europese. Drie keer raden wie het beter doet

Ik weet niet of u het heeft meegekregen, maar de VS zijn uit de crisis. Huizenprijzen stijgen. De werkgelegenheid groeit. Het consumentenvertrouwen neemt toe. Het aantal verkochte Porsches is met 71 procent (!) gestegen. En voor 2012 wordt een groei van 2,2 procent verwacht.

Spannend

Chris van der Heijden over de Amerikaanse verkiezingen: het was niet zo spannend, de uitslag stond immers al vast

In de Volkskrant van vorige week vrijdag stond een interessant artikel van een statisticus van de Groningse universiteit. Stelling: de Amerikaanse verkiezingen waren helemaal niet spannend, de uitkomst stond tevoren vast, volgens een rekenwonder van The New York Times zelfs voor 90,9 procent.

Sterker

De PvdA heeft met die nivellerende maatregel een opmerkelijke draai gemaakt: inkomen is boven werk verkozen. Dat zal misschien niet de bedoeling zijn geweest, schrijft Paul Tang deze week in de Groene

Sterker uit de crisis – dat is de onweerstaanbare mantra voor politici die in moeilijke tijden een brug slaan naar betere tijden om de kiezers voor zich te winnen. Ook Rutte en Samsom bezigen deze mantra om het regeerakkoord aan te prijzen. Het akkoord is als levertraan: vies maar gezond.

Cultuurhaat?

Frank van Vree: Het Mediafonds wordt opgeheven. Hoe is deze bevlieging of uitglijer ongestraft in het regeerakkoord terecht gekomen?

In het regeerakkoord dat vorige week werd bekendgemaakt, was te lezen dat de nieuwe coalitie van plan is per 1 januari 2017 het Mediafonds op te heffen, om daarmee zeventien miljoen per jaar te bezuinigen.

Onsterfelijk

Ewald Engelen: En zo kon het gebeuren dat waar een gemiddeld kabinet twee jaar voor nodig heeft, en waar de Kunduz-coalitie twee maanden over deed, Samsom en Rutte in luttele dagen lukte

Het is een politieke prestatie van formaat. Van ‘himmelhoch jauchzend’ naar ‘zum Tode betrübt’ in nog geen 48 uur. Terwijl het land vorige week maandag bijkans uit zijn voegen barstte van trots, blijdschap en opluchting over zoveel doortastendheid en daadkracht – een ‘nieuwe generatie’ van pragmatische veertigers was opgestaan die radicaal had gebroken met het klassieke wantrouwen van donneriaanse christen-democraten en dat meteen had verzilverd met een nieuw wereldrecord formeren – was twee dagen later datzelfde land te klein toen het tot de goegemeente begon door te dringen dat de klappen die de bovenste helft van het Nederlandse loongebouw opliep wel erg fors waren.

Jan Kees

Paul Tang: Duitsland bepaalt uiteindelijk de richting en het tempo van de beslissingen, hoe vaak Jan Kees de Jager ook naar Brussel afreisde en hoe bot hij zich ook opstelde

Geregeld heeft Jan Kees de Jager moeten uitleggen dat hij niet zomaar van partij kan veranderen. Dat laat zien dat hij toch meer de schatkist­bewaarder van Nederland is geweest dan een vooraanstaande bewindspersoon van het CDA. Daardoor heeft Jan Kees de Jager meer aan zijn partij te danken dan het CDA aan hem. Het CDA heeft hem de positie van bewindspersoon gegund, maar is niet in de positie gekomen om de zuinige maar populaire minister van Financiën bij de verkiezingen in te zetten. Dat schrijf econoom en oud-PvdA-politicus Paul Tang deze week in De Groene Amsterdammer

Pornografie

Frank van Vree in de Groene over de rol van pornografie in onze wereld

Het lijdt geen twijfel dat een groot deel van de detailhandel hetzelfde lot te wachten staat als de traditionele pornobranche: ze zijn vrijwel helemaal uit het straatbeeld verdwenen, de altijd morsige tijdschriften- en videoshops, de etalages die op niet meer mochten rekenen dan een snelle, besmuikte blik in het voorbijgaan, de winkels met afgescheiden stellages voor volwassenen. De handel heeft zich verplaatst naar het web, naar de beslotenheid van de werkkamer, het kantoor, de woon- en slaapkamer en, vooral, de puberkamer, waar de grootverbruiker van porno zich ophoudt.

Eurofascisme

Ewald Engelen in De Groene deze week over het onzalige pad naar een Europese bankenunie, fiscale unie en politieke unie

Het is waarschijnlijk het belangrijkste Europese document sinds het Verdrag van Maastricht. Dat markeerde het begin van het onzalige pad dat naar de euro leidde. Dit markeert een al even onzalig pad naar een bankenunie, fiscale unie en – uiteindelijk – politieke unie.