publicist

Auteur van 'Het onbehagen van de man', eind 2009 verschenen bij uitgeverij Augustus. Dylan van Rijsbergen (1975) groeide op in Roden en Groningen. Vervolgens studeerde hij Alfa-informatica met Geschiedenis als thuisvak aan de Rijksuniversiteit Groningen. Dylan raakte verdwaald in het bedrijfsleven tijdens de internetzeepbel en werkte op een blauwe maandag zelfs bij WorldOnline. Daarna kwam hij weer bij zijn positieven en besloot bij het bestuursorgaan van de NOS te gaan werken. Daar werkt hij nog steeds (al heet het daar nu NPO), als manager productontwikkeling bij de internetafdeling. Omdat het werk bij een internetafdeling voor Dylan op zichzelf niet vervullend genoeg was, raakte hij in 2004 naast zijn werk betrokken bij de oprichting van de linkse denktank Waterland, waarvan hij in het bestuur zit en redacteur is van de e-krant Waterstof. In 2006 maakte Dylan toch maar zijn opleiding Geschiedenis af aan de Universiteit van Amsterdam, de stad waar hij inmiddels naartoe is verhuisd. Vlak voordat hij zijn bul ophaalt, begint hij met een eigen weblog als alternatieve uitlaatklep voor zijn ideeƫn en schrijfsels naast Waterstof. Dylan schrijft de laatste tijd vooral over onderwerpen op het snijvlak van politiek en levensstijl. Zo publiceerde hij veel over seksualiteit (hij was onder meer een van de auteurs van het Slow Sex-manifest), over drugs en drugsbeleid en over groen voedsel (slow food). Zie ook: www.dylanvanrijsbergen.nl

De Volkskrant behandelt Jeremy Corbyn alsof hij een vrouw is

De obsessie van media met het uiterlijk van linkse politici past in een trend

Worstelend met het succes van de linkse Labour-leider Jeremy Corbyn in het Verenigd Koninkrijk weet Volkskrant-journalist Patrick van IJzendoorn ter verklaring niets anders te bedenken dan een verhandeling over Corbyn’s nieuwe pak, de melding dat hij zijn standpunten gematigd heeft en de zwakte van zijn conservatieve tegenstander Theresa May. Het is een staaltje oppervlakkige journalistiek, […]

GroenLinks moet socialisme niet afzweren vanwege de klimaatcrisis

Volgens Marx waren conflicten en hongersnoden niet het gevolg van bevolkingsgroei, maar vooral van het kapitalistisch systeem, dat door de gigantische ongelijkheden die het veroorzaakt een kleine groep mensen heel veel opleverde.

‘Voer geen klassenstrijd maar klimaatbeleid’ zo luidt de kop van een opiniestuk van Jasper Blom op Joop. Hierin reageert de politiek-econoom van GroenLinks op een artikel van zijn partijgenoot Rutger Groot Wassink, die eerder op dezelfde plek opriep tot een hernieuwde nadruk op sociaal-economische tegenstellingen in de politiek. Zonder veel moeite te doen om argumenten […]

Achter de winst van Corbyn zit een krachtige volksbeweging

Ook in het Verenigd Koninkrijk is de politiek als geheel zo ver naar rechts verschoven, dat een echt sociaal-democratisch programma nu wordt gezien als extreem

Met een forse meerderheid heeft Jeremy Corbyn dit weekend zijn uitdager Owen Smith verslagen tijdens de interne leiderschapsverkiezingen van de Labourpartij. Dit ondanks een bizarre haatcampagne die al meer dan een jaar aan de gang is, waarin het aan Tony Blair gelieerde partij-establishment werkelijk alles probeerde om de linkse politicus voortijdig te vloeren. Gesteund door […]

Stop met het seksualiseren van kinderen

Wat bezielt ons om iets seksueels te zien in kinderlijke onschuld? 

Polly Alderton is zo’n internetfotograaf die bijna utopische beelden maakt van een gedroomde jeugd. Kinderen uitgestrekt in bloemenvelden, maaiend tussen het koren, zittend bij wapperende was aan de lijn, ravottend in zee, slaperig hangend naast een kampvuur, vieze blote voeten, wiegend in de armen van een hipbebaarde papa. Van die foto’s die in zekere zin cliché zijn, maar toch ook op een prettige manier prikkelen, al is het maar omdat ze zo weinig de prozaïsche werkelijkheid weergeven; omdat het echte dagelijks leven met kinderen in onze contreien vaak zoveel gedisciplineerder is, zo ingeroosterd, zo vol van moeten, van sociale en institutionele dwang. Alderton fotografeert een soort parallelle wereld, die we misschien heel even voelen op vakantie of in een loom, ontspannen weekend, maar die toch meestal buiten ons bereik blijft.

Grieken, het lijken wel vrouwen

Dylan van Rijsbergen over de manier waarop de gevestigde macht zijn tegenstanders buitenspel zet

In een column in de Correspondent beschrijft Jesse Frederik op wat voor oppervlakkige manier in de Nederlandse media over Griekenland geschreven wordt. Zo vond Volkskrant-redacteur Kustaw Bessems het blijkbaar zinvol om een hele BNR-column op te hangen aan het feit dat de Griekse premier Alexis Tsipras er tijdens een interview ‘totaal ontspannen’ bij zat (en trok daar vergaande conclusies uit). Die nadruk op uiterlijkheden is natuurlijk hier en in het buitenland een opvallend fenomeen: de Grieken worden geanalyseerd op hun kledingstijl (zoals de voormalig minister van Financien Varoufakis), hun privé-leven (de vrouw van Varoufakis, zijn motor) of worden domweg weggezet als vervelende marginale zeurpieten, zonder op hun argumenten in te gaan. Het lijken wel vrouwen.

Politieke correctheid en nieuw respect

Het lijkt alsof het tij aan het keren is: Steeds meer Nederlanders leren luisteren

Zaterdag schreef nrc.next dat de politieke correctheid ‘weer terug’ is. Is het inderdaad zo dat dezelfde sfeer van de jaren tachtig en negentig wederom op ons neergedaald is? Of is de nieuwe golf van verontwaardiging over Zwarte Piet en de racistische grappen van Gordon en Jack Spijkerman van een ander kaliber dan we destijds kenden? Ik doe een poging om het verschil te duiden.

De sneeuwbal van het Sinterklaasfeest

Veel belangrijker dan de historie van het sinterklaasfeest vind ik het gegeven dat mensen nu aanstoot nemen aan het verschijnsel

Iedereen die wel eens een sneeuwpop heeft gemaakt, kent het principe. Je begint met een kleine sneeuwbal en rolt hem door de sneeuw. Tijdens het rollen kleeft steeds meer sneeuw aan het balletje en daardoor wordt hij langzaam groter. Vervelend is het dan als er vieze sneeuw tussen komt, stukken aarde of gras, zodat je vuile vlekken of bobbels in je sneeuwbal krijgt.

Sinterklaas, zwarte piet en onze beleving

'Racisme is naar en onveilig, het had niets, maar dan ook niets te maken met mijn beleving van het Sinterklaasfeest'

Sinterklaas en zwarte piet associeer ik – sinds ik heel jong was – met geborgenheid. Ze bevinden zich in een heel oud gedeelte van mijn brein, net als de geur van speculaas, warme chocolademelk, de smaak van mierzoete marsepein. Ze bevinden zich een een ruimte vol van veilig familiaal samenzijn, gelach en de spannende verwachting van cadeaus. Het sinterklaasfeest herinnert me aan jeugdige gelukzaligheid, aan koude, donkere dagen gevuld met warm, licht verlangen. Het zijn belangrijke herinneringen en ze zijn op de een of andere manier kwetsbaar, misschien omdat ze afkomstig zijn uit mijn vroege kindertijd: alles uit die tijd is fragiel en heel persoonlijk.

Ongenode gasten: over Baudet en Borgman

Over het kinderlijke wereldbeeld van neoconservatieven als Baudet en de inkzwarte genialiteit van Borgman

Hij noemt het niet expliciet, maar er zitten opmerkelijke overeenkomsten tussen de parabel die Thierry Baudet gebruikt in zijn essay (NRC Weekend 7 en 8 september) over wat hij ‘de angst voor het eigene’ noemt en het plot van de film Borgman van Alex van Warmerdam. Het verschil is dat in de film van Van Warmerdam een veel gelaagder beeld van de werkelijkheid wordt geschetst dan in het eendimensionale verhaal van Baudet.

Verwende prinsjes

Mannen worden vanaf hun vroegste jeugd gepampered door hun moeders

Het merendeel van de mannen investeert nog steeds maar bar weinig in de zorg voor zijn eigen kinderen. Nog altijd zijn het de vrouwen die – in deeltijd – de kolen uit het vuur halen. Volgens de emancipatiemonitor van 2012 hebben vrouwen minder vaak een baan dan mannen en als ze die wel hebben werken ze gemiddeld 26,4 uur tegenover mannen 38,2 uur. Dat is en blijft een gigantisch verschil.

Meer zien