PvdA-raadslid in Rotterdam

Fouad el Haji (1969) is politicus en schrijver. Hij is voor de PvdA lid van de Rotterdamse gemeenteraad, maar schroomt niet om zich met landelijke issues te bemoeien. Landelijk bekend zijn diens NOVA-optreden uit maart 2006 over de allochtone stem binnen de PvdA en zijn optreden in Pauw & Witteman uit september 2008 over de Marokkaanse lange arm in Nederland. Van zijn hand verschijnen regelmatig opiniestukken in diverse landelijke dagbladen en tijdschriften. In Rotterdam is hij evenwel bekend vanwege zijn wekelijkse column Linkse Soep die hij enkele jaren voor de Rotterdamse PvdA schreef. Eerder schreef hij al enkele mee aan toneelstukken van het Rotterdams Centrum voor Theater. Zijn literair debuut kunnen we lezen in het januarinummer van Passionate.

De illegalenjacht

Natuurlijk is illegaliteit strafbaar, maar moet de jacht op illegalen prioriteit zijn?

Als ik vandaag de dag lees over de hardnekkige roep om de illegaliteit in Nederland strafbaar te stellen, dan roept dat dikwijls herinneringen bij me op. Herinneringen aan de huisnummers 90 en 155. Merkwaardig als je bedenkt dat ik daar nooit heb gewoond. Het betreft twee eenvoudige pandjes ergens net buiten de Rotterdamse bebouwde kom, waar tussen 1970 en 1990 honderden migranten hun eerste jaren in Nederland doorbrachten.

Van een reorganisatie is nog nooit een leerling beter geworden

Eén belangrijke groep, de docenten, dreigt in de fusieplannen van de Rotterdamse ROC's onder te sneeuwen

Het valt te prijzen dat de Rotterdamse roc’s Albeda en Zadkine overwegen om te fuseren om zich vervolgens op te delen in kleine specialistische mbo colleges. Ze tonen hiermee lef, beantwoorden aan diepgewortelde wensen uit de samenleving en de bestuurders cijferen zichzelf, althans op papier, weg. Eén belangrijke groep, de docenten, dreigt in de fusieplannen echter onder te sneeuwen en dat is vreemd, want juist zij maken het verschil.

Onbevoegde, minderjarige leraar is onverantwoord

Afwijkende godsdienst van een leraar is geen reden om deze te vervangen door kinderdocenten

In Rotterdam zetten we alles op alles om de onderwijsresultaten te verbeteren. Niet voor niets hebben we ons voor de komende jaren ten doel gesteld om de cito-scores en de schooluitval flink te verbeteren. In de plannen Beter Presteren en Aanval op de Uitval hebben de Rotterdamse politiek en de onderwijssector met elkaar afgesproken om de schouders onder deze opgave te zetten. De politiek schept daarbij de randvoorwaarden, maar het spreekt voor zich dat het vele werk vooral door de onderwijzers wordt verzet.

Laat ons vooral kil en koud zijn

Ik maak slapende honden wakker, en dat mag niet. Maar mensen dood laten gaan, dat mag wel, want dat staat in de wet

Ik heb namelijk geprobeerd een illegaal te helpen. Ik denk daarom dat ik de wet heb overtreden, en dat mag niet. Ja, en wat is een veiligere haven om je toevluchtsoord te zoeken dan een kerk? Ik weet namelijk niet zeker of ik de wet heb overtreden, want mijn poging is niet geslaagd.

Samenwerken met Leefbaar Rotterdam? Nee bedankt!

Leefbaar Rotterdam doet wat ze altijd heeft gedaan. Bevolkingsgroepen tegen elkaar opzetten, mensen beoordelen op hun afkomst, hardvochtig ingrijpen en vooral hard, heel hard roepen.

Opeens kwam daar de aap uit de mouw. Leefbaar Rotterdam voorman Marco Pastors beoordeelt burgemeester Aboutaleb louter op zijn afkomst, zoals hij hem nog geen twee maanden geleden beoordeelde op zijn godsdienst. Al bij diens installatie in januari liepen de Leefbaar voorlieden te schuimbekken van woede. De Marokkaanse en islamitische achtergrond van de burgemeester is voor de Leefbaar voorman genoeg reden om het ware gezicht van zijn partij te laten zien als wil hij zeggen: First we guarantee you a fair trial, and then we give you a first class hanging.

Volk met een goed hart

Overheidsinstanties opereren in humanitaire crises onthutsend slecht, zo ook in Haïti. Het lijkt meer op sabotage dan op redden wat er te redden valt.

Haïti ligt voor de zoveelste keer in puin. Het kan u niet zijn ontgaan. In het volle besef dat dit niet met de pen valt te beschrijven en dat ik hiermee onmogelijk iets wezenlijks aan het leed kan afdoen, moet mij het volgende van het hart. Gewoon omdat je het soms wel kunt uitschreeuwen van boosheid. Niet omdat geen kruid opgewassen is tegen het natuurgeweld, maar vanwege de slechte kant die mensen laten zien, juist op het moment dat ze mensenlevens kunnen en moeten redden maar dat juist bewust frustreren.

Hamburg – Teheran

Een taxi-rit ontaardt in een oefening begripvol langs elkaar heen praten.

Van Hamburg Airport naar het centrum van de stad is het een half uur rijden. We hebben genoeg tijd om kennis te maken met de taxichauffeur en een gesprek met hem aan te knopen. Naast mij op de achterbank zit collega en vriend Zeki Baran. Achter het stuur zit de taxichauffeur van dienst. Een man van in de vijftig. Hij is voormalig vluchteling uit Iran, waar hij docent wiskunde was voordat hij vluchtte en in Noord Duitsland terechtkwam. Je merkt dat hij zijn nieuwe metier met tegenzin heeft opgepakt. Maar wat moet je anders. Je begint aan een nieuw leven in een vreemd land. Niet zo vreemd dat je onder aan de ladder begint. De chauffeur stelt zich voor: Abdolah is zijn naam. Aangenaam. Abdolah kiest zijn woorden zorgvuldig. Althans, zo lijkt het, maar misschien schiet zijn woordenschat tekort. Wie zal het zeggen?

Houdt Van der Laan dan nooit op?

De vele uitspraken van onze minister van Integratie gaan voorbij aan het betamelijke. Het is machogedrag in de richting van de allerzwakste bevolkingsgroep. 

Het hoge tempo waarin minister Van der Laan sinds zijn aantreden ideeën lanceert, begint steeds meer te lijken op het luchtballonnenritueel waarmee de LPF zichzelf te gronde heeft gericht. Er gaat geen week voorbij of de minister lanceert weer nieuwe ideeën over hoe nog meer migranten nog beteren te laten inburgeren als wil hij zeggen: Ich komm euch zu holen.