Schrijfster, werkt met kindsoldaten

Ginny Mooy is schrijfster, antropologe, en grafisch ontwerper. Inmiddels woont en werkt Ginny ruim negen jaar in Sierra Leone, waar ze onderzoek doet naar de gevolgen van extreme geweldpleging, reïntegratie van (en de daarmee samenhangende positie van vrouwen) in de naoorlogse samenleving. Ginny volgt in Sierra Leone de lange termijn reïntegratie van voormalig kindsoldaten voor verder onderzoek.

Over haar eerste onderzoek schreef Ginny de roman 'De wil om te doden'. In April 2009 verscheen Ginny’s tweede boek 'Moordjongens'. Een boek voor jongeren vanaf 12 jaar, gebaseerd op waargebeurde verhalen en situaties.

Bekijk ook haar website www.ginnymooy.nl

Laat ze niet doodbloeden

Emotionele noodkreet aan minister Ploumen: help mijn familie!

Waar Ginny Mooy, die in Nederland verblijft maar in Sierra Leone woont, al maanden voor vreesde is gebeurd: de gevreesde ziekte heeft toegeslagen in het dorp waar haar familie verblijft. In een emotionele open brief aan minister Ploumen smeekt ze om hulp.

Wat moet Nederland doen tegen ebola?

Ginny Mooy over de gevreesde ziekte: "Nederland zou een cruciale rol kunnen en moeten spelen in de bestrijding van de epidemie"

Vorige week kreeg de VS te maken met het eerste ebola-geval op eigen bodem. Fouten worden gemaakt, de verwarring overheerst. De reactie van het Amerikaanse publiek grenst aan hysterie. Weinig mensen zijn goed op de hoogte van de ziekte, de besmettelijkheid en hoe besmetting voorkomen kan worden.

Ebola: de tsunami onder de virusziekten

Als het om de dood en het leven gaat, heeft ieder volk zijn eigen bijgeloof

De VN heeft verklaard dat de ebolaramp net zo groot is als de tsunami destijds, en de aardbeving in Haïti. Dat is eindelijk duidelijke taal. En dan hebben we het over de ramp zoals die voor de VN zichtbaar is. Want dat de ramp in werkelijkheid nòg groter is, zal nu mondjesmaat naar buiten komen.

Val toch dood met je ebola

De ebolaepidemie is het resultaat van onwetendheid. En dát virus heerst in westerse landen net zo erg, als in West-Afrika

Ebola. Er zijn nu ruim 6.000 mensen besmet met het virus. Er vielen meer dan 1.400 doden sinds de uitbraak begon. Dagelijks doodt de ziekte opnieuw ongeveer 70 mensen en komen er gemiddeld 140 nieuwe patiënten bij. Voor zover men weet dan. Want hoeveel slachtoffers er daadwerkelijk vallen, daar heeft niemand enige kijk op. De instanties die in de ebola landen werken, waarschuwen dat het werkelijke aantal vele malen hoger ligt. Er worden maatregelen getroffen. Quarantaine gebieden worden gevormd: Waar ebola om zich heen grijpt, wordt een cordon sanitaire aangelegd. Ebola wordt hermetisch afgesloten van de niet-besmette wereld. En toch lijkt ebola het nog steeds te winnen. Het wordt niet beter, maar erger. Iedere dag weer.

Ebola, de oorlog tegen ons allemaal

Hoe Sierra Leone machteloos staat tegen een dodelijke ziekte

In februari 2014 ging reeds het eerste gerucht rond dat er een geval van ebola was in het West-Afrikaanse Guinee. Op 25 maart had de ziekte zich uitgebreid naar vier districten. Eind mei werd Conakry, de hoofdstad van Guinee, bereikt. En vlak daarna had het zich al verspreid naar buurlanden Sierra Leone en Liberia. Wat ebola precies was, bleef in Sierra Leone lange tijd een mysterie. Het nieuws leek langs iedereen heen te gaan. Ebola is dan ook een nieuwe ziekte voor West-Afrika. Ongeloof overheerste bij iedereen. En ook de overheid in Sierra Leone reageerde niet adequaat.

Social media: Het slagveld van de propaganda oorlog

Wij houden de propagandamachine draaiend

Hoeveel macht social media platformen hebben, bleek wel in 2011 toen in Egypte protesten uitbraken tegen het regime van Mubarak in, wat ook weleens de ‘Facebook revolutie’ genoemd wordt. Door social media lukte het de protesterende Egyptenaren de buitenwereld te betrekken bij hun binnenlandse politieke aangelegenheden en daarmee uiteindelijk de (politieke) steun te krijgen die zij nodig hadden om Mubarak op zijn knieën te dwingen. Wael Ghonim, het brein achter de ‘Facebookrevolutie’ in Egypte, was hoofd marketing bij Google; de absolute heerser op de wereldmarkt in manipulatie en het overhalen van het onbewustzijn om tot bepaalde actie over te gaan.

Ik haat witte Nederlanders!

Eerlijk is eerlijk, wat ik allemaal uitkraam, het grenst ook wel aan het ranzige

Dus. Ik schreef een paar blogjes. Even wat plaagstootjes. En hier een por, daar een goeie linkse en ergens ook een uppercut. Over Wilders, de Nederlandse politiek, grapjes en ook over onze witte medelanders. Nou. BEN IK NOU HELEMAAL?

Excuusbrief aan Nicolette van Dam

Nicolette, je gaf niet alleen het verkeerde, maar óók het goede voorbeeld, dankjewel!

Beste Nicolette van Dam,

Hoewel het nooit aan of tegen jou (in het bijzonder) gericht was, mijn bericht over Nederlanders en hun foute humor, heb ik toch het idee dat ik je ergens tekort heb gedaan.

Nicolette van Dam en de Nederlandse humor

Dat Nederlandse humor in de rest van de wereld niet zo lekker valt, begint wel een beetje een patroon te worden

Oh, oh, oh wat hebben we gelachen om Nicolette van Dam gisteren. Fantástische grap over het nationale voetbalelftal van Colombia, die al cokesnuivend een muurtje vormden op het voetbalveld. Oh excuses. Ik zeg dat verkeerd. Ze maakte een Twittergrap. Maar die viel gek genoeg niet zo lekker bij de Colombianen. Dus moest Nicolette van Dam haar excuses aanbieden.

Ik wil niet genieten

Voor mij is 'het nieuwe genieten' een grote aaneenschakeling van afzien

‘Even lekker genieten.’ Genieten. Als ik het woord nog één keer hoor, ga ik iemand te lijf. Waar ik dan natuurlijk heel hard van ga genieten. Maar u snapt waar ik heen wil hè? Naar dat gedoe dat Iedereen maar de hele tijd moet genieten. Ik wil niet altijd maar moeten genieten! Ik word idioot van het ‘genieten’. Maar ik ben blijkbaar de enige, want echt, heel Nederland geniet zich rot.

Meer zien