Schrijfster

Ginny Mooy is schrijfster, antropologe, en grafisch ontwerper. Ze woonde lange tijd in Sierra Leone, waar ze onderzoek deed naar de gevolgen van extreme geweldpleging, reïntegratie van (en de daarmee samenhangende positie van vrouwen) in de naoorlogse samenleving. Ginny volgde in Sierra Leone de lange termijn reïntegratie van voormalig kindsoldaten voor verder onderzoek.

Over haar eerste onderzoek schreef Ginny de roman 'De wil om te doden'. In April 2009 verscheen Ginny’s tweede boek 'Moordjongens'. Een boek voor jongeren vanaf 12 jaar, gebaseerd op waargebeurde verhalen en situaties.

Bekijk ook haar website www.ginnymooy.nl

Beste premier Rutte, wanneer neemt u eens ‘eigen verantwoordelijkheid’?

De meesten van ons zouden corona krijgen, punt. Bepaald door de Nederlandse overheid. Punt. Een onbekend virus en een onbekende ziekte. Geen keuze. Geen enkele manier om jezelf ertegen te beschermen.

Tijdens de ebola-epidemie in Sierra Leone hield ik me vaak staande met de gedachte aan Nederland. Ik was daar als hulpverlener, als onderzoeker, als voorlichter, als alles eigenlijk, want er was tekort aan alles en vooral aan mensen die konden helpen. Dus deed ik wat ik kon. Het was vaak een ware hel. Ik zei […]

Alleen school is belangrijk voor kinderen. Vinden volwassenen

Toen ik een paar weken geleden opriep de kinderen een extra week herfstvakantie te geven zodat er een harde knip in de transmissieketen gegeven kon worden, kreeg ik met veel verbale agressie te maken. Wat me nog het meest verbaasd heeft: dat heel veel mensen denken dat kinderen in mentaal of psychisch opzicht voor het leven beschadigd raken door één extra week herfstvakantie.

De New York Times kopt vandaag: “Het lijkt onwaarschijnlijk dat kinderen de verspreiding van het coronavirus aanjagen.” Voor jonge kinderen in het basisonderwijs wordt Nederland in het artikel daar als voornaamste bewijs voor opgevoerd. In Nederland zijn – in tegenstelling tot andere landen – de scholen open zonder restricties. Volgens Brooke Nichols, modelleur infectieziekten aan […]

Corona is niet van ons, maar van de experts

Het beleid schiet alle kanten op. Wij, burgers, lijken niets te kunnen doen of bijdragen om verspreiding tegen te gaan. Bovendien lijkt dat niet de bedoeling. Wat is het doel eigenlijk?

Beste Minister President, beste Hugo de Jonge, In China worden mensen ernstig ziek van corona, maar het is onwaarschijnlijk dat het zich in Nederland ook op zo’n schaal zal verspreiden. Corona lijkt op een fikse griep. Het treft vooral ouderen. Jonge mensen worden nauwelijks ziek. Kinderen lijken geen corona te kunnen krijgen en als ze […]

Corona in Nederland: groene grassprietjes of een recipe for disaster?

Als we iets hebben kunnen leren van ebola, is het dat mensen – hoe dodelijk zo’n virus ook is – pas stoppen met risico’s nemen, als ze daartoe gedwongen worden

In december 2014 stond ik in één van Sierra Leone’s meest dichtbevolkte sloppenwijken, met mijn voeten letterlijk in de ebola klei. Met een grote groep vrijwilligers kwam ik daar met noodpakketten voedsel en om preventiemaatregelen uit te leggen aan mensen in quarantaine. Het was vlak voor Kerstmis. Ebola was er op haar hoogtepunt. De bevolking […]

Laat ze niet doodbloeden

Emotionele noodkreet aan minister Ploumen: help mijn familie!

Waar Ginny Mooy, die in Nederland verblijft maar in Sierra Leone woont, al maanden voor vreesde is gebeurd: de gevreesde ziekte heeft toegeslagen in het dorp waar haar familie verblijft. In een emotionele open brief aan minister Ploumen smeekt ze om hulp.

Wat moet Nederland doen tegen ebola?

Ginny Mooy over de gevreesde ziekte: "Nederland zou een cruciale rol kunnen en moeten spelen in de bestrijding van de epidemie"

Vorige week kreeg de VS te maken met het eerste ebola-geval op eigen bodem. Fouten worden gemaakt, de verwarring overheerst. De reactie van het Amerikaanse publiek grenst aan hysterie. Weinig mensen zijn goed op de hoogte van de ziekte, de besmettelijkheid en hoe besmetting voorkomen kan worden.

Ebola: de tsunami onder de virusziekten

Als het om de dood en het leven gaat, heeft ieder volk zijn eigen bijgeloof

De VN heeft verklaard dat de ebolaramp net zo groot is als de tsunami destijds, en de aardbeving in Haïti. Dat is eindelijk duidelijke taal. En dan hebben we het over de ramp zoals die voor de VN zichtbaar is. Want dat de ramp in werkelijkheid nòg groter is, zal nu mondjesmaat naar buiten komen.

Val toch dood met je ebola

De ebolaepidemie is het resultaat van onwetendheid. En dát virus heerst in westerse landen net zo erg, als in West-Afrika

Ebola. Er zijn nu ruim 6.000 mensen besmet met het virus. Er vielen meer dan 1.400 doden sinds de uitbraak begon. Dagelijks doodt de ziekte opnieuw ongeveer 70 mensen en komen er gemiddeld 140 nieuwe patiënten bij. Voor zover men weet dan. Want hoeveel slachtoffers er daadwerkelijk vallen, daar heeft niemand enige kijk op. De instanties die in de ebola landen werken, waarschuwen dat het werkelijke aantal vele malen hoger ligt. Er worden maatregelen getroffen. Quarantaine gebieden worden gevormd: Waar ebola om zich heen grijpt, wordt een cordon sanitaire aangelegd. Ebola wordt hermetisch afgesloten van de niet-besmette wereld. En toch lijkt ebola het nog steeds te winnen. Het wordt niet beter, maar erger. Iedere dag weer.

Ebola, de oorlog tegen ons allemaal

Hoe Sierra Leone machteloos staat tegen een dodelijke ziekte

In februari 2014 ging reeds het eerste gerucht rond dat er een geval van ebola was in het West-Afrikaanse Guinee. Op 25 maart had de ziekte zich uitgebreid naar vier districten. Eind mei werd Conakry, de hoofdstad van Guinee, bereikt. En vlak daarna had het zich al verspreid naar buurlanden Sierra Leone en Liberia. Wat ebola precies was, bleef in Sierra Leone lange tijd een mysterie. Het nieuws leek langs iedereen heen te gaan. Ebola is dan ook een nieuwe ziekte voor West-Afrika. Ongeloof overheerste bij iedereen. En ook de overheid in Sierra Leone reageerde niet adequaat.

Social media: Het slagveld van de propaganda oorlog

Wij houden de propagandamachine draaiend

Hoeveel macht social media platformen hebben, bleek wel in 2011 toen in Egypte protesten uitbraken tegen het regime van Mubarak in, wat ook weleens de ‘Facebook revolutie’ genoemd wordt. Door social media lukte het de protesterende Egyptenaren de buitenwereld te betrekken bij hun binnenlandse politieke aangelegenheden en daarmee uiteindelijk de (politieke) steun te krijgen die zij nodig hadden om Mubarak op zijn knieën te dwingen. Wael Ghonim, het brein achter de ‘Facebookrevolutie’ in Egypte, was hoofd marketing bij Google; de absolute heerser op de wereldmarkt in manipulatie en het overhalen van het onbewustzijn om tot bepaalde actie over te gaan.

Meer zien