Hoogleraar Openbare Financiën

Professor Harrie Verbon is econoom en momenteel werkzaam als hoogleraar Openbare Financiën en Sociale Zekerheid aan de Universiteit van Tilburg. Zijn onderzoek behelst onder meer de volgende terreinen: de macroeconomische effecten van vergrijzing, migratie, herverdeling en economische groei, overdrachten tussen generaties (inclusief pensioenen) en verhandelbare emissierechten. Professor Verbon is daarnaast lid van het bestuur van het Rathenau Instituut. Hij was eind jaren '90 lid van de programmacommissie van het CDA, maar heeft inmiddels het lidmaatschap van die partij opgezegd.

Wie begon er met geweld: Hamas of Israël?

Voor de lokale bevolking - Israëliërs èn Arabieren - wordt het afwachten of men in weer een nieuwe oorlog terechtkomt

In de cyclus van geweld in het Midden Oosten is het vrijwel niet meer te ontwarren wie begon en wie reageerde. Een jaar of vijf jaar geleden hebben de economen David Jaeger en Daniele Paerman, beiden uit de VS, met statistische methoden aannemelijk pogen te maken dat Israël reageert op Palestijns geweld, maar dat geweld vanuit Palestijnse gebieden niet geprovoceerd was, dat wil zeggen ‘spontaan’ ontstond zonder voorafgaand Israëlisch geweld.

Syrië lijdt aan het duivelse Midden-Oosten dilemma

Een politieke oplossing voor Syrië is beter dan het omverwerpen van het Assad-regime

Als de Syrische oppositie aan de macht zou komen, leidt dat tot een religieuze dictatuur. Een politieke oplossing zoals de VN nu, met steun van China en Rusland, van de Syrische machthebbers verlangt is een beter alternatief. Of die er echt komt, weet niemand.

Het ‘Job-Cohen’ dilemma van Geert Wilders

Job Cohen wilde niet het kabinet Rutte niet, maar wel het euro- en pensioenbeleid van Rutte; Geert Wilders wil niet het bezuinigingsbeleid van Rutte niet, maar wel het kabinet

Geert Wilders is een pragmaticus die precies weet waar zijn politieke winst zit. Kritiek op zijn politieke optreden glijdt van hem af omdat die kritiek zijn positie bij zijn kiezers alleen maar verstevigt. Nu echter zit hij, voor het eerst sinds de oprichting van de PVV, in een politieke tang, een ‘Job-Cohen’ tang.

Jan Jaap de Ruiter wil de PVV een lesje leren

Daar er helemaal geen ideologie van de PVV bestaat kun je er ook geen boek over schrijven. JJ de Ruiter deed dat wel

Jan Jaap de Ruiter was in het begin van dit jaar één van de hoofdrolspelers van een relletje in de nationale media. Zoals er met enige trots op de site van de Universiteit van Tilburg wordt vermeld, was de reden daarvan dat hij een tien uitdeelde aan een student die aantoonde dat de PVV een fascistische partij is. Boze tongen beweerden dat de Ruiter dit relletje zelf had veroorzaakt om zijn nieuwe boek over de PVV onder de aandacht te kunnen brengen. Ik hoorde daar niet bij, want ik kon me niet voorstellen dat De Ruiter over de rug van een student de aandacht op zichzelf wilde vestigen. Maar dat boek is er wel, want het wordt morgen gepresenteerd met de in dit verband onvermijdelijke Rob Riemen.

Compassie met het CDA

Compassie is het nieuwe steekwoord. Het is de vraag of veel kiezers in deze koersverandering zullen trappen. Ik niet tenminste

Na de dreun die kiezers aan het CDA in 1994 uitdeelden (de partij ging van 55 naar 35 zetels), kwam er een commissie die zich moest bezinnen op de te volgen koers. Dat werd het rapport “nieuwe wegen, vaste waarden”. Gemeenschapsdenken, solidariteit, het belang van gezinsverbanden, bevordering van participatie, dat waren zo ongeveer de steekwoorden van dat rapport. Daar bovenop kwam in 1998 een relatief sociaal verkiezingsprogramma. Het mocht niet baten, het CDA ging van 35 naar 29 zetels.

De Volkskrant als partijblad van de PvdA

De Volkskrant plaatste kritiekloos onjuiste berichten over vroegpensioen op de voorpagina

De Volkskrant las ik al als tiener toen Godfried Bomans nog op de voorpagina iedere week zijn ironisch katholieke licht mocht laten schijnen op Nederland. De overgang van de krant van een streng katholieke naar een linkse signatuur heb ik doorstaan. Zelfs het anti-Israël sentiment dat enige tijd bij de krant heerste, heb ik overleefd. Zo nu en dan lees ik wel eens de NRC of Trouw, maar dan weet ik het toch weer zeker: De Volkskrant kan bij mij niet stuk.

Job Cohen juicht om een sigaar uit eigen doos van de minima

De vervroegde AOW voor mensen met een laag inkomen en een zwaar beroep is veel lager dan de PvdA en minister Henk Kamp suggereren

Job Cohen schrijft in zijn blog van 7 december: “De Partij van de Arbeid heeft ervoor gezorgd dat mensen die lang hebben gewerkt voor een laag inkomen toch op hun 65ste met pensioen kunnen, zonder of met een beperkte korting.”

De Haagse PvdA show: vooral leuk voor de PVV

PvdA wethouder Asscher wil meer show en minder praatjes van PvdA-politici

Van de Haagse show van de PvdA die nu al meer dan een jaar draait zal Asscher niet vrolijk zijn geworden.

Wilders had gelijk over Griekenland

Econoom Bas Jacobs spuit meer onzin over Europa dan politicus Geert Wilders

65 miljard bezuinigen, adviseerden Bas Jacobs en Lans Bovenberg vorig jaar. Gelukkig hebben we dat niet gedaan. Helaas is Wilders’ idee om Griekenland uit de eurozone te zetten ook niet opgevolgd. Conclusie: wie verstandig is, luistert niet naar Bas Jacobs

De continue karaktermoord op Thom Karremans

Ex-militair Karremans moet zich voortdurend rechtvaardigen voor zijn rol in het drama van Srebenica, maar ex-politici als Kok en Voorhoeve niet

Thom Karremans is sinds juli 1995 het prototype van de laffe man die op het moment dat hij duizenden mensen moest beschermen die mensen zonder verzet uitlevert aan massamoordenaar Mladic. Dit beeld zal hij waarschijnlijk niet meer kwijtraken en het wordt nu al 16 jaar lang bevestigd en aangescherpt. Het TV-programma Profiel dat op 9 november werd uitgezonden was de laatste in een lange reeks. Daarin werd weer eens aangetoond hoe laf, weifelmoedig, incapabel en onbetrouwbaar Karremans was.

Meer zien