Het Kantelingsalfabet is een unieke co-creatie van meer dan 100 auteurs, redacteuren en partners die, vanuit de gedachte ‘Verandering begint met delen, binnen vier maanden samen een boek realiseren met meer dan 90 hoofdstukken over kantelen. Deelnemende auteurs zijn onder andere Jan Rotmans, Guido van de Wiel, Nynke Schaaf, Richard van der Lee, Sabine van Baal, Henkjan Smits, Bruno Rouffaer, Crystal Kwee en Arko van Brakel. De hoofdthema’s zijn; persoonlijk kantelen, samenleving, onderwijs en organisatievernieuwing. Lees hier meer over dit initiatief: https://www.dealfabetboeken.nl/

Feminien

Crystal Kwee en Mabel Duchossoy over werken in een masculiene cultuur en leven in een masculien tijdperk

Wij, de twee jonge, ambitieuze vrouwen; de carrière-babes. We hadden de ene na de andere promotie gemaakt. Vóór ons 30e levensjaar hadden we al stevige managementposities en gaven we leiding aan grote groepen mensen. We voelden ons lange tijd on top of the world en ons leven bestond uit werken, werken en overwinningen vieren. ‘Work hard, play hard’, dat was ons motto.

Mammacarcinoom

Jette Vonk over wat er met je gebeurt als je te horen krijgt dat je nog maar twee jaar te leven hebt

Het moment dat het voor mij duidelijk werd dat het allemaal anders zou kunnen, was toen ik te horen kreeg dat mijn levensverwachting gemiddeld nog twee jaar was. Ik was 33 jaar oud en had net de tweede verjaardag van mijn zoon gevierd toen ik de diagnose ‘uitgezaaide borstkanker’ kreeg. Niets meer aan te doen, u gaat terug naar af. Terug naar af was het zeker, maar dit betekende in mijn geval gelukkig ook terug naar start.

‘Ik ben wat ik ben’

Marcel Kolder: Het is een misverstand dat eigen verantwoordelijkheid betekent dat je alles wat je zelf kunt doen, ook zelf mòet doen

Het moment dat het voor mij duidelijk werd dat het allemaal anders zou kunnen, was het moment dat Mayim, mijn gehandicapte dochter, via haar spraakcomputer vertelde: ‘papa, ik heb je vandaag niet meer nodig, ik kan nu alles zelf, met mijn nieuwe elektrische rolstoel en mijn spraakcomputer. Ik ben niet meer gehandicapt.’ En dat terwijl ze, in mijn ogen, ernstig beperkt was. Vanuit haar optiek naar dingen leren kijken was mijn kantelmoment. Al op haar zesde – in 2004 – koos ze bewust voor eigen regie over haar doen en laten.