Oud-voorzitter SP

Jan Marijnissen is oud-voorzitter van de SP. Van 1975 tot 1993 zat hij voor de SP in de Osse gemeenteraad, terwijl hij onder meer werkte als worstmaker en lasser. In 1994 werd hij in de Tweede Kamer gekozen, waar hij direct fractievoorzitter werd. Dat bleef hij tot hij in 2008 vanwege zijn gezondheid moest terugtreden.

Publicaties

  • Kijk op deze tijd

    Jan Marijnissen ontmoet Maarten van Rossem, Hans Achterhuis, Henk van Os, Corine de Ruiter, Robbert Dijkgraaf e.a.

    2013


Empathie en solidariteit, daar gaat het om

Een samenleving waarin solidariteit verankerd is, is welvarender en de mensen zijn er gelukkiger

Op uitnodiging van het Ds. Visscherfonds mocht ik op 17 maart in Utrecht de Ds. Visscherlezing verzorgen bij de uitreiking van de tweejaarlijkse prijs met dezelfde naam. Hieronder vind je de tekst. Mijn broer heet Chris, maar we noemen hem zijn hele leven lang al Christje. Hij is anderhalf jaar ouder dan ik. Hij is een mongooltje, […]

Het Middellands Massagraf

Jan Marijnissen over de twee belangrijkste oorzaken waarom de Middellandse Zee nu een dodenakker is

Op de Middellandse Zee speelt zich een groot menselijk drama af, een drama dat nu al jaren duurt en steeds erger wordt. Het totaal aantal vluchtelingen dat verdronken is, beloopt inmiddels vele duizenden, allemaal afkomstig uit Midden- en Noord-Afrika en het Midden-Oosten.

Terug naar vroeger

'Hoe naief kun je zijn om staking uit je wapenarsenaal te halen?'

De arbeidersbeweging bestaat bij de gratie van de bereidheid van mensen offers te brengen in de strijd voor fatsoenlijk loon, dito arbeidstijden en menswaardige arbeidsomstandigheden. En, er zijn wat offers gebracht….

Solidariteit

Een morele waarde die gesloopt wordt

De menselijke soort heeft op enig moment empathie ontwikkeld, ook bij sommige diersoorten schijnt van empathie sprake te zijn. Die empathie, inlevingsvermogen in de ander, in combinatie met welbegrepen eigen belang brengt ons al snel bij solidariteit.

Canada versus VS

Canada behoort tot de kapitalistische wereld, net als de VS en Nederland, maar heeft onmiskenbaar een sociaal karakter

Trots laat de professor zijn kaartje met portret zien. “Kijk met dit kaartje heb ik toegang tot alle gezondheidszorg die ik ooit denk nodig te hebben. In een notendop is dit het verschil tussen de VS en Canada.”

Arbeidsmigratie is een klassenvraagstuk

Aan de lopende band worden er voorbeelden bekend van wantoestanden die het best zijn te typeren als moderne slavernij

Op de warme zondagmiddagen bevolkten ze het centrum van mijn woonplaats Oss: mannen onder elkaar, afkomstig uit Spanje. Iedereen was de stad ontvlucht, naar de Maas of een eindje fietsen bij Herperduin. Het deed mij denken aan de eenzame zondagmiddagen van mijn kostschooltijd. Ik had met ze te doen. Wat voor leven moet dat zijn? Maandenlang van huis, ver weg van vrouw en kinderen.

Tevreden en toch bezorgd

De meesten leven hun leven zonder te hoge verwachtingen van het ondermaanse bestaan

Je hoort wel eens sommigen hun verbazing uitspreken over het feit dat onderzoek van het SCP heeft uitgewezen dat mensen weliswaar tevreden zijn over hun eigen situatie maar zich toch zorgen maken over ontwikkelingen in de samenleving. In mijn optiek is dit helemaal geen onverenigbaarheid. Natuurlijk doen mensen alles om hun leven een beetje aangenaam in te richten en blijkbaar lukt dat de meesten tot tevredenheid. Gelijktijdig maken zij zich zorgen.

We staan op een kruispunt in Europa

Maken we van Europa uiteindelijk een superstaat, en van ons land een provincie van die staat?

Onlangs publiceerde het kabinet een door de minister van Buitenlandse Zaken, mr. Europe Frans Timmermans, geschreven stuk over de staat van de Europese Unie en onze rol daarin. Net als de Raad van State, die in een eveneens recent stuk over Europa sprak over ‘democratische vervreemding’, lijkt ook deze regering oog te hebben voor de geringe steun onder de bevolking voor het Europese project zoals dat nu vorm krijgt.

Het tijdsperspectief

Wat zal men over 100 jaar zeggen over onze aanpak van de economische crisis?

Het stond er echt, op een afbeelding in het Verzetsmuseum in Amsterdam: de Nederlandsche Unie had op haar hoogtepunt in 1941/1942 zo’n één miljoen sympathisanten, van wie 600.000 mensen als lid. Let wel: 600.000 leden is twee maal het totaal aantal mensen dat nu lid is van alle politieke partijen samen.

De schande van twintig jaar later

Over de teloorgang van de volkshuisvesting

De alleenheerschappij van directeur Erik Staal, slechte accountants, commissarissen die hun werk niet deden en zwak optreden van de toezichthouders en het ministerie: dat alles ligt aan de basis van het miljardenverlies van woningcorporatie Vestia.

Meer zien