Oud-PvdA-leider

Job Cohen (Haarlem 1947) heeft in Groningen rechten gestudeerd. Na zijn studie heeft hij eerst tien jaar in Leiden gewerkt, waarna hij in 1981 vertrok naar de Universiteit Maastricht. Daar werd hij eerst hoogleraar en later Rector Magnificus. In 1993 werd hij staatssecretaris van Onderwijs in het kabinet Lubbers II. Hij keerde vervolgens weer terug naar Maastricht om in 1998 opnieuw staatssecretaris te worden, nu van Justitie. In 2001 werd hij burgemeester van Amsterdam, in 2010 werd partijleider en fractievoorzitter van de PvdA in de Tweede Kamer. Op 20 februari 2012 legde hij zijn functie neer.

Gelijke rechten, ook in Rusland

Soms moet je gewoon doen wat je rechtvaardig vindt; ik hang bij het bezoek van Poetin de regenboogvlag halfstok

Bij het bezoek van de Russische president Poetin aan Nederland hang ik de regenboogvlag halfstok, uit protest tegen de anti-homowetgeving in Rusland. Dat doe ik zondagmiddag bij café ’t Mandje aan de Zeedijk in Amsterdam. Als staatssecretaris van Justitie was ik rond de eeuwwisseling verantwoordelijk voor het wetsontwerp dat het huwelijk tussen partners van hetzelfde geslacht mogelijk heeft gemaakt.

Kabinet moet banen behouden en creƫren

Lagere inkomens, werkende armen, eenoudergezinnen en mensen die extra zorg nodig hebben gaan de rekening van de kleinere koek van Rutte betalen

Het kabinet moet met een crisispakket komen waarmee we banen in Nederland kunnen behouden en creëren. Het kan niet langer wegkijken terwijl de economie krimpt, de werkloosheid toeneemt, de armoede stijgt en de koopkracht van de lage- en middeninkomens onder grote druk staat. Ik heb premier Rutte daartoe opgeroepen tijden het debat over het rapport ‘De sociale staat van Nederland 2011’ van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP).

Sociaaldemocraten moeten publieke moraal nieuw elan geven

Het gaat niet samen: werken in de publieke sector, werken voor je medeburgers en dan exorbitant veel verdienen

Dit is een bijzondere avond. Je zou denken dat sociaal-democraten aan de lopende band debatteren over de publieke sector. Want wat is nu sociaal-democratischer dan ons inzetten voor de verzorgingsstaat – voor die voorzieningen die we samen opgebouwd hebben in het belang van ons allen? Waar zijn sociaal-democraten nu meer bij betrokken dan bij de vraag of onze kinderen wel het beste onderwijs krijgen, of zij, ook als ze een achterstand hebben, wel een eerlijke kans krijgen? Of de vraag hoe we ervoor zorgen dat onze wijken veilig zijn? en iedereen een goed dak boven zijn hoofd heeft? Dat er optimale zorg is, ongeacht je inkomen?

Kabinet kent van alles de prijs, maar van niets de waarde

Niet de hoop, maar de angst regeert

We wonen in een mooi en sterk land. We zijn er heel redelijk in geslaagd door de crisis heen te komen. De vorige crisis bedoel ik. We hebben het in de meeste gevallen beter dan onze ouders. Maar we zijn onzeker geworden. Bestaat mijn baan straks nog? En wat is er voor werk voor mijn kinderen? Op wat voor school kunnen ze terecht? En kan ik voor mijn ouders fatsoenlijke zorg blijven bieden? Nu we iedere avond op het journaal zien dat banken en landen in de problemen komen wordt het gevoel geen grip te hebben groter en groter.

Met een paar tweets heb je geen debat

De gebeurtenissen in Noorwegen dwingen ons niet tot het stellen van de schuldvraag, maar tot bezinning over de manier waarop we met elkaar in debat gaan

‘A bad word whispered will echo a hundred miles’, aldus een Chinees gezegde. ‘Wilders is niet verantwoordelijk voor de daden van Breivik in Oslo, maar woorden doen er toe en daar moet elke politicus zich rekenschap van geven.’

Weefsel cultuur ongenadig aangetast

Veel van wat met zorg, inspanning en creativiteit is opgebouwd, wordt vernietigd

Bij de actie Bezet Boymans zondag heb ik een kort en simpel maar indringend verhaal gehouden. Ik heb kaal opgesomd welke instellingen straks geen beroep meer kunnen doen op subsidie en daardoor een levensgrote kans maken per 1 januari 2013 niet meer te bestaan. De lijst maakt één ding duidelijk: het weefsel van onze cultuur wordt ongenadig aangetast. Veel van wat met zorg, inspanning en creativiteit is opgebouwd, wordt vernietigd. Toen aan Churchill werd voorgelegd om te bezuinigen op cultuur in verband met de kosten van de oorlogsinspanningen, weigerde hij dat. ‘Waarom voeren we anders oorlog?’ Treffender kan ik het niet zeggen.

Kabinet van de happy few

Ik snap wel waarom dit kabinet zich niet afrekenbaar wil maken. Want dan moet het inzichtelijk maken wat de gevolgen zijn van zijn beleid

Dit is niet het kabinet van de hardwerkende Nederlander, het is het kabinet van de happy few. De happy few genieten in hun villa’s van de renteaftrek, maar ondertussen voltrekt zich voor de starters een drama op de woningmarkt. Als ze al een huurwoning krijgen gaan zij hogere huren betalen terwijl de weg naar een koopwoning is geblokkeerd omdat er geen huis voor hen beschikbaar en betaalbaar is. De topinkomens betalen niks extra’s om de rekening van de crisis te betalen, terwijl kwetsbare mensen onder een lawine aan bezuinigingsmaatregelen bedolven worden. De lonen aan de top stijgen weer, maar op het loon voor overheidspersoneel, leraren en agenten is alleen al dit jaar een bezuiniging van bijna 800 miljoen ingeboekt. En ondertussen zien zij de kosten voor de zorg en kinderopvang stijgen.

Voorwaarts!

Speech bij het 65-jarig bestaan van de PvdA

In Zwolle sprak de PvdA-leider de leden toe op de 1 mei bijeenkomst die tevens het 65-jarig jubileum was. Hij grijpt terug op de ontstaansgeschiedenis om de toekomstige koers van de partij uiteen te zetten. Hieronder de volledige tekst.

Toenemende tweedeling vraagt om eerlijke keuzes

Het kabinet laat laagopgeleide mensen in de steek. Het grijpt niet in en ondersteunt niet, maar kijkt weg

De toenemende tweedeling in de samenleving baart me grote zorgen. De Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) constateert in haar advies ‘Nieuwe ronde, nieuw kansen’ dat de Nederlandse samenleving beweegt in een richting waarin hoger- en lager opgeleiden gescheiden van elkaar leven en elkaar steeds minder tegenkomen in de buurt of op school. We moeten juist voorkomen dat deze kloof steeds groter wordt en dat mensen steeds meer langs elkaar heen gaan leven. Het is mijn ambitie mensen te laten meedoen.

Zet koers naar duurzame energievoorziening

Tijd voor een nationaal energieplan

Vandaag protesteren maatschappelijke organisaties en politieke partijen op de Dam in Amsterdam tegen kernenergie. Wij doen mee. Omdat we vinden dat wij andere opties moeten kiezen dan kernenergie om Nederland van energie te voorzien. We moeten een doorbraak bereiken in de energiepolitiek. Politieke partijen moeten samen een stabiele koers uitzetten op weg naar de door iedereen gewenste uitkomst: een duurzame energievoorziening.

Meer zien