Beleidsmaker

Joost-Jan Kool is 35 jaar oud en is de trotse vader van drie kinderen. Vindt van veel dingen wel wat en houdt ervan dat op te schrijven. Werkt als beleidsmedewerker bij een kleine gemeente. Daarnaast groot sportliefhebber.

Bar gezellig of bar en boos?

'Fan van Cheers zijn, is niet iets waarmee je als jong mens op school te koop loopt'

Joost-Jan Kool was al jong een groot fan van de Amerikaanse kroegserie Cheers. Toen hij hoorde dat deze serie een Nederlandse remake gaat krijgen, liet dat hem dan ook niet onbetuigd.

Verwarrend dagje Blijdorp

De dierentuin is soms net McDonalds 

Afgelopen zondag gingen we een dagje naar Diergaarde Blijdorp. Het was wel een beetje druk. ‘Wat dacht je dan?’ zei iemand op de parkeerplaats: ‘het is de laatste dag van de vakantie en het is ook nog eens lekker weer’. Daar was geen speld tussen te krijgen.

Een hekel aan vuurwerk

Hoe mijn vader het voor elkaar kreeg dat ik geen vuurwerk meer kocht

Mijn vader had een ongelooflijke hekel aan vuurwerk en ergens halverwege de jaren ’90 was hij er definitief klaar mee. Hij had genoeg van dat domme geknal achter zijn huis, de halve kruitfabriek die mijn broer en ik in onze slaapkamers bewaarden en al het geld dat we verspilden aan strijkers, pijlen en andere knallende troep.

Het mannenbroederakkoord

Weer een akkoord, weer een nieuwe start. Had dit zoveelste akkoord eigenlijk al een naam? 

Drie mannen in een stemmig zwart decor: Alexander Pechtold, Arie Slob en Kees van der Staaij, D66, ChristenUnie en SGP. “Mannenbroeders” noemde CU-voorman Arie zijn nieuwe vrienden. Kees glom. Alexander keek een tikkeltje bedenkelijk. Mannenbroeders; niet echt zijn taal, maar dat van de bijbel die zojuist aan het paars was toegevoegd.

De verbazing van Henk Lubberding

Wielrennen is een overwegend blanke sport

“Die renner die vandaag voorop reed, die donkere, dat negertje. Ja negertje, hij was wel heel donker dus ik noem dat maar een neger. Dat is al verbazingwekkend dat die met een fiets kunnen rijden.”

Volksgericht

Werkelijk iedereen, zelfs mensen die nog nooit van hun leven een fiets hebben aangeraakt, roept nu dat wielrenner Michael Boogerd een ongeloofwaardige, sneue leugenaar is

Afgelopen week publiceerde het NRC een aantal rekeningen die Michael Boogerd in 2006 en 2007 ontvangen heeft van de Oostenrijkse dopinghandelaar Stefan Matschiner. Voor velen het ultieme bewijs van iets dat men al lang wist: Boogie is een leugenaar en moet nu eindelijk zijn zonden gaan bekennen. Maar waarom moeten anderen dat voor hem bepalen? Is hij verplicht verantwoording aan ons af te leggen? Zijn we zo gekwetst en verontwaardigd dat alleen een dopingbiecht, liefst live op tv, onze gekwetste ziel kan herstellen? Of is het gewoon sensatiezucht.

Het is koers, voor altijd!

Ondanks alle onthullingen en onzekerheid vol enthousiasme voor de wielersport

Eindelijk, de koers is weer in zicht. In de verte kondigt ze zich al aan. Als een smalle strook licht aan de horizon. Als een nieuwe dag na een lange doorwaakte nacht. Nooit was er rust. Gespannen luisterden we naar de wind, die aangewakkerd tot orkaankracht, ruw en meedogenloos rukte aan de fundamenten van onze sport. Af en toe een oppervlakkige slaap vol duistere dromen. Kort. De spoken uit het verleden, de demonen van de nacht gunden ons geen rust.

Opa’s plofkip

Het probleem gaat veel verder dan de manier waarop we met een dier omgaan of hoeveel CO2-uitstoot een methode genereert

Vroeger kocht mijn opa elk jaar 30 vleeskuikens en mestte die vet in één van de vele schuurtjes op zijn erf. Na een week of 6 waren ze klaar om geslacht te worden. Het vangen ging makkelijk, want waar ze bij de start van hun verblijf nog een beetje bewegingsvrijheid hadden, zaten ze nu vet en onbeweeglijk opeengepakt in het hok.

De oneerlijke ruil in veel realityprogramma’s

Heb je een probleem? Dan komen ze je helpen

Spannende televisie eergisterenavond. In het RTL 4 programma Ontvoerd ging John van den Heuvel naar Bosnië om een door zijn vader ontvoerd jongetje te herenigen met zijn moeder. Het lukte, ondanks een zwaar tegenwerkende overheid, onberekenbare dorpsbewoners en een heuse motorclub. Een nobel idee; een wanhopige moeder en een televisieprogramma dat haar helpen wil en verder gaat dan wie dan ook.

Angst voor het naderende eind

Als ik aan andere mensen vertel dat ik beste een beetje bang ben voor vrijdag

Op 21 december 2012 vergaat de wereld. Tenminste dat is een interpretatie van een stoppende Maya kalender. En hoewel de meeste mensen deze voorspelling als grote onzin betitelen, houdt het mij enorm bezig. Een typisch geval van stel je voor dat het toch eens waar zou zijn. Echt, ik zal blij zijn wanneer het overal ter wereld weer 22 december is geworden.

Meer zien