Schrijver/columnist/kunstenaar

Karel Kanits, 55 jaar. Geboren en getogen Hagenees. Schrijver/columnist/voordrachtkunstenaar. Lid van de harde kern van de literaire roadshow Puur Gelul. Optredens, doorspekt met (Haagse) humor door heel Nederland in theaters, op poppodia en festivals (o.a. Crossing Border, Parkpop en Lowlands). Publicaties o.m.: 'In de Schaduw van het IJspaleis’, 'Haags Reklamewo^hdeboek' en 'De Teennagels van Keith Richards'.

Dood in je eigen zeik in een ziekenhuis in Heerlen

Je wenst het je ergste vijand niet eens toe

“Dood in je eigen zeik in een ziekenhuis in Heerlen”. Toegegeven, het klinkt als de titel van weer zo’n spannende streekroman, maar de werkelijkheid is anders. In het Atrium Medisch Centrum in Heerlen heeft een bejaarde man twee dagen dood in een toilet gelegen. De zeer oude man was daar overleden aan een hartstilstand, bevestigde een woordvoerster van het Atrium maandag.

Neem nou de bedrijfspoedel

(voorzichtig en van achteren)

Kleine assertiviteitstraining voor Job Cohen

Werken is een beetje doodgaan

Had ik vroeger al niks met de dienstplicht, inmiddels ben ik er achter dat werken minstens zo erg is

Werken is een hinderlijke onderbreking in de door God gegeven opdracht om van het leven te genieten. Ik heb het nu zo’n jaar of dertig geprobeerd, maar ik kan voorzichtig de conclusie trekken dat er aan werk helemaal niets te genieten valt. Werken? Daar is geen reet aan.

Teringlijer of miskend talent?

Het creëren van Lebensraum door de Grote Leider

Het is in gedragsdeskundige kringen al geruime tijd breed onderkend dat in ons allen een potentiële Hitler schuilgaat. Onder extreme omstandigheden of als je gewoon van Oostenrijkse afkomst bent, kun je als mens tot de meest verschrikkelijke dingen in staat zijn. Om als persoonlijkheid tot volledige wasdom te komen, bepleiten psychologen daarom dat ouders hun kinderen al vanaf de vroegste jeugd ongebreideld hun wreedheden laten begaan. Zodat ze bij het bereiken van de volwassenheid een verzadigingspunt zullen hebben bereikt en voor de rest van hun leven in een ingeslapen vorm van gezagsgetrouwheid en met een voorbeeldige vorm van respect voor de medemens tot de laatste ademtocht zullen vegeteren.

Godwint altijd

Dat de PVV voor pakweg honderd procent gemodelleerd is naar de NSB is op zich juist, maar om dat nou hardop te zeggen

“Zo, zo, ‘cryptofascistische PVV’ers’. Lucht het schelden een beetje op?”, aldus een commentaar onder één van mijn columns.

Kennelijk was ik aan het schelden, terwijl ik slechts een typering gaf van het gedachtegoed van de PVV. Overigens was bovengenoemd commentaar op zichzelf al weer typerend voor de gemiddelde PVV’er. Want zodra je ook maar een greintje kritiek uit op de postmoderne versie van de NSB, gaat de complete aanhang direct met de weeë, lillende onderbuik naar boven liggen en zich het slachtoffer wanen van demonisering.

Godwin en de geschiedvervalsing

Met het uitschakelen van de mogelijkheid om iets in zijn historisch perspectief te beschouwen, ontzeg je een ieder om te leren van een eerdere ervaring

Leren is de ervaring van de herhaling en vereist geheugen. Het is tot dusver de ultieme voorwaarde gebleken om evolutionaire stappen te kunnen zetten en –wat overzichtelijker misschien- vooruitgang te kunnen boeken. Anders gezegd, we leren van ons verleden.

Geblondeerde Führer

Ik bedank voor de twijfelachtige eer om me door twee PVV'ers naar Auschwitz te laten brengen

Afgelopen donderdag had ik het voorrecht met de literaire roadshow ‘Puur Gelul’ te mogen optreden op het Bevrijdingsfestival in Den Haag. Het festivalmotto ‘zoek de grenzen van de vrijheid van meningsuiting’ had ik vertaald in een sketch die ging over de angst voor alles wat vreemd en anders is. Tja, dan kom je al snel uit bij de collectieve schijtbakkerij die je met name aantreft in de provincie Limburg, bakermat van de PVV.