Blogger

Ik ben een 27 jarige Rotterdammer, niet afgestudeerd en geen opleiding volgend op het moment. Ik ben gestopt met studeren, omdat ik mij volledig wilde richten op het schrijven. Ik ben zeer geïnteresseerd in het maatschappelijk debat en volg dit al jaren op de voet en geloof dat wij, als wij willen, ook daadwerkelijk iets kunnen veranderen. Een beetje naïef dus ook.

Rellen in de Schilderswijk: You’re either with us, or against us!

Het lijkt erop dat de Nederlandse politie dagelijks bezig is met nekken te breken, arrestanten dagelijks martelt en mensen constant gebroken ribben trapt

Het is vreselijk wat de Arubaan Mitch Henriquez overkomen is. Dat staat buiten kijf. Vind ik dat de agenten zich dienen te verantwoorden voor de dood van Mitch Henriquez? Ja, alles in mij schreeuwt dat hier grove fouten zijn gemaakt. Daarom zijn de agenten nu dan ook aangemerkt als verdachten.

Voor een Marokkaanse verdachte is er nooit empathie

Als de verdachte van de moord op de scholier in Voorburg Marokkaans was geweest, waren de media nooit zo genuanceerd en begripvol geweest als nu. 

Al vele jaren hou ik mij bezig met criminaliteit en met enige regelmaat schrijf ik hierover. Ik ben altijd op zoek naar het waarom en probeer dan ook te begrijpen waarom iets gebeurt. Waarom iemand besluit een ander pijn te doen of zelfs te vermoorden. Waarom iemand terugkomt bij de persoon die hem of haar fysiek of psychisch mishandelt. Het willen begrijpen ‘mag’ niet, dit past namelijk niet in het beeld welke vaak in de snelheid van het nieuws gecreëerd wordt. Wie afwijkt van een straffe toon of op zoek gaat naar achterliggende redenen kan erop rekenen voor ‘daderknuffelaar’ uitgemaakt te worden.

Eerdmans versus Karakus, lekker voorspelbaar

Niets over een menswaardiger bestaan. Niets over gelijkwaardigheid. Niets over tegengaan van discriminatie op de arbeidsmarkt. Niets over positieve discriminatie. Niets over het verdwijnen van vele voorzieningen

Ik miste in dit debat vooral een realistische visie over hoe de stad te besturen en waarheen te willen met de stad en haar inwoners.

Volkert van der G: het monster van Nederland

Dreigementen aan het adres van Van der G. gebruiken als argument tegen zijn vrijlating schept een gevaarlijk precedent

Telkens wanneer de discussie oplaait over het eventuele proefverlof of de voorwaardelijke vrijlating van Volkert van der G. – vooral wanneer de groep die dit niet wenselijk acht hard blèrt – denk ik even aan het monster van België. Zoals Marc Dutroux en zijn ex-vrouw Michèle Martin monsters zijn voor de Belgen, zo is Volkert van der G. inmiddels verworden tot het monster van Nederland.

De somber stemmende onkunde van Wikipedia-betweters

Antidepressiva helpen wel degelijk bij het overwinnen van depressiviteit

Een aantal maanden geleden schreef ik over mijn depressiviteit. Over de hel die ik doormaakte en de weg naar hulp. Hulp die ik nodig had om mijn gedachten, mijn emoties op orde te krijgen. Om weer enigszins tot mezelf te kunnen komen. Om mijn eigen leven weer te kunnen leven, zoals ik dit wil.

Een stempel heb je zo!

'Je zou denken dat men doorheeft waartoe een bepaald stigma kan leiden'

“De politie dient de publieke zaak. Als zwaardmacht van de overheid biedt de politie in ondergeschiktheid aan het bevoegd gezag bescherming, bestrijdt zij onrecht en draagt zij bij aan een goed functionerende rechtsstaat. Van oudsher vertegenwoordigt de politie de morele waarden van de rechtsstaat.”

Heropvoedingskampen ter voorkoming van liquidaties

Zware criminaliteit bestrijd je niet met stigmatisering en loze discussies

De liquidaties in Amsterdam zijn niet geheel onopgemerkt gebleven, opnieuw krijgt de noodklok een slinger van jewelste. Het is vijf voor twaalf en zelfs tijd voor heropvoedingskampen (Wilders doet een dansje).

Armoede in Nederland

Over kinderen die voedsel eten van de dieren op de kinderboerderij

Als kind, op twee na de jongste in een groot gezin, droeg ik regelmatig schoenen die hun beste tijd gehad hadden. Ik kan mij de natte voeten, evenals de bijnamen die wij – ik was niet de enige in mijn vriendengroep – verzonnen voor onze versleten schoenen, nog goed herinneren.

Depressief? Stel je niet aan!

Hoe leg je iemand, als achtentwintigjarige, uit dat je al jaren last hebt van langdurige depressies? Hoe leg je dit uit zonder uitgelachen te worden?

Eind vorig jaar gaf ik iemand per mail aan niet aanwezig te zullen zijn tijdens een boekpresentatie. Naarmate de datum van deze boekpresentatie naderde werd ik namelijk depressiever en angstiger, dit hield ook daarna nog een tijd aan. Voor mijn gevoel te lang. De zelfhaat, de overheersende gedachte dood te moeten was slopend.

Islam vergelijken met rampen is evengoed abject!

Of de islam erger is dan HIV aids, de watersnoodramp van 1953 of de communistische dreiging mag van Bart Schut kennelijk wel betwist worden

Na het lezen van het stukje fascistoïde braaksel van Geert Wilders en Joram van Klaveren op de The Post Online vielen vele mensen terecht over vooral deze zin: ‘Het is tijd voor repressie van Marokkaans tuig. Het is tijd voor de aanpak van de grootste ziekte die ons land de afgelopen eeuw heeft gekend, de islam.’ Ik twijfelde of ik er iets over zou gaan schrijven, maar welke argumenten kun je inbrengen tegen zinnen als deze? Ik besloot hier geen column over te schrijven, mijn boosheid delen in een x-aantal 140-tekens (Twitter) luchtte al enigszins op.

Meer zien