Journalist

Margaux Tjoeng (Hilversum, 1985) is freelance journalist. Van 2010 tot januari 2015 was ze redacteur bij Joop.nl. Margaux is gespecialiseerd in de etno-journalistiek en natuur & milieu onderwerpen. In 2012 was zij projectleider van Stichting Wolf, een organisatie van jonge twintigers die met scholieren in discussie gaan over hun social media gebruik. (cc-foto: Eva Snoijink)

De irrationele schoonheid van een stem hebben

Zo'n 7 jaar geleden werkte ik een tijd als nieuws- en opiniejournalist. Bij Joop probeerden we met een team van 5 mensen en tientallen opiniemakers dagelijks bijna 24/7 duiding te geven aan alle markante gebeurtenissen in de Nederlandse politiek, de bizarre verschuivingen in de wereld en ook waren we dagelijks getuige van de afgrijselijke monsterlijkheid in het Midden-Oosten.

We zaten middenin de afbraak van de verzorgingsstaat. Er was een financiële crisis aan de gang, we waren boos op de Grieken en ook een beetje op de Italianen, Portugezen en Spanjaarden. Landen waar we nu overigens weer vrede mee hebben gesloten en er veelvuldig op vakantie gaan. Dan huren we een AirBnB’tje van die […]

Wij hebben geen winter, maar vluchtelingen op Lesbos wel

Deel IV in de Lesbos-serie: 'De enige die verandering kan brengen in de omstandigheden ben je zelf. Maar dat lukt alleen als je je grote ego thuislaat'

Ik ben furieus! Ik heb de champagnekurk van de fles geplopt om 2016 met goede moed in te luiden, maar ik sta te koken van woede. Waarom? Huisarts in opleiding Amir Mirrezai kreeg in de Volkskrant de ruimte om de noodhulp op Lesbos te bagatelliseren. Op het Griekse eiland zou meer plek zijn voor grote ego’s dan er professioneel noodhulp wordt verleend. Daarmee schetst hij ontrecht een zeer kwalijk beeld op het moment dat hulp zo hard nodig is. Op 30 december vroor een baby dood in vluchtelingenkamp Kare Tepe en de zee is er momenteel zo wild dat ik iedere nacht bid dat niemand de oversteek waagt. Op Nieuwjaarsdag ging het bijna mis en had het weinig gescheeld of een boot was omgeslagen. Het gebeurde niet, dankzij vrijwilligers.

Het grote probleem van staatloosheid onder kinderen

Deel III in de serie: Kerst op Lesbos: Syrische kinderen wiens vader is overleden zijn effectief staatloos

‘Family?’ Zodra de boten zijn aangemeerd roepen we families bij elkaar zodat we ze samen naar het opvangkamp kunnen rijden. Je wil na zo’n stressvolle boottocht niet nog meer paniek veroorzaken door families op te splitsen. Maar bij deze boot loopt het wat chaotisch. Hij is aangemeerd in een stijl en rotsachtig gebied. De vluchtelingen moet een flink stuk omhoog klauteren en dat is niet de beste activiteit voor de groep mensen uit de boot, waarin veel vrouwen zitten; oma’s, jonge moeders en zelfs een paar zwangeren. Bovendien blijken veel van hen in shock. Ook enkele mannen staan bibberend en snikkend op de kant. Eén vader is zo van slag dat hij niets anders kan doen dan een sigaret opsteken. Zijn kletsnatte baby laat hij liever bij mij. Hij trekt het gewoon niet, zie ik en moet even bijkomen van de turbulente reis.

De ontmenselijkende werking van een vluchtelingenkamp

Deel II in de serie: Kerst op Lesbos

Het is 06.26 AM op Tweede Kerstdag. Ik sta voor de zoveelste keer deze week met een baby in mijn armen. Deze keer langs een drukke weg achter het vliegveld. De zee klotst aan mijn voeten en achter me hoor ik de propellers van een toestel draaien. Bij de Griekse luchthaven van Lesbos landden die dag uiteindelijk meer rubberen boten met vluchtelingen dan vliegtuigen. ‘Landden’, dat is inmiddels jargon in de vrijwilligersscène. We willen ons werk net zo precies doen als vliegtuigpersoneel. Want het heeft grote voordelen als mensen droog aan wal komen. Daarover leer ik later die dag meer.

Kerst op Lesbos (Deel I)

Margaux Tjoeng voegt zich bij de internationale groep hulpverleners: Samen met tientallen vrijwilligers en dokters sta ik op de kant te wachten met nooddekens, water en droge kleren

Europese eilanden en steden veranderen omdat het in het Midden-Oosten een puinhoop is. De vluchtelingen komen niet alleen uit Syrië, maar ook uit Irak, Afghanistan en Koerdistan. Allemaal zien ze geen toekomst meer in hun thuisland. Op Lesbos ontmoet ik iedere dag honderden van hen. Het zijn tieners, ingenieurs, secretaresses, verpleegkundigen, automonteurs, artsen, politiemannen, studenten, zakenmannen en kinderen die netjes in alle talen ‘dankjewel’ hebben leren zeggen. Nooit in hun leven hadden ze gedacht in een rubberen dinghy te stappen of hun kinderen te moeten vertellen dat ze een spannend avontuur zouden gaan beleven, niet wetende hoe het zou aflopen.

Gelukszoeker Lubitz

Hoe het denken in uitsluitbare categorieën gevaarlijke ideeën creëert en mensen ongelukkig maakt

Eén woord blijft onverhard doorklinken als ik terugdenk aan het nieuws van afgelopen week: gelukszoekers. Verdomme, die Lubitz. De Duitse zelfmoordpiloot was ook gewoon een gelukszoeker en kijk wat hij veroorzaakt. Eén grote bak ellende en verdriet. Hij zag geen andere uitweg anders dan zichzelf met 149 anderen te pletter te storten. Als je zoiets doet, voel je je wel heel erg in het nauw gedreven. Was hij gek, gek gemaakt, ziek? Duidelijk is dat hij blijkbaar nog maar één optie zag van de laatste twee die over waren. Hij heeft zich gek gedacht in uitsluitbare categorieën. We doen het allemaal wel eens, maar hoe gevaarlijk is het?

Tamana: het product van een monsterlijk uitzetbeleid

Hoe zwaar weegt een leugentje om bestwil in een situatie van leven of dood?

Het verhaal over de mishandeling van de uitgezette Afghaan Feda Amiri door Nederlandse marechaussees in het vliegtuig is waarschijnlijk ‘niet helemaal waar’, maar ‘onderdeel van een toneelstukje’, laat kunstenares Tinkebell weten vanuit Afghanistan in de Volkskrant. Met die uitspraak valt er een grijs doek over deze afschuwelijke asielzaak want Tamana zal samen met haar vader in de hoek van de liegende asielzoekers worden gezet. Maar is dat terecht of is deze 23-jarige jonge meid eerder het product geworden van het monsterlijke Nederlandse uitzetbeleid?

Sven en Ireen, red het schaatsen met jullie gouden hartjes!

Waarom de Nederlandse schaatsers het WK in Rusland moeten boycotten

Als je baas je misbruikt, moet je gaan staken of zelfstandig gaan. Ook als sporter! Een aantal Nederlandse topschaatsers waaronder olympisch kampioene Ireen Wüst zinspeelt op een boycot van het EK in Rusland. De redenen die de schaatsers noemen zijn politiek gemotiveerd, maar zoals altijd zijn sporters niet zeker van hun politieke motivaties in combinatie met hun vak.

Softie stoot machtige Portugese heerser van de troon

 Madeira begraaft corrupt regime. Een verkiezingsavond zoals je die alleen op eilanden hebt

Wat moet je verwachten van regionale verkiezingen op een eiland dat al 36 jaar lijdt onder een corrupt regime? Het was bovendien ook nog de eerste stormachtige herfstdag op Madeira. De regen stroomde al sinds de ochtend met bakken van de berg en zo werd de weg naar het stembureau een glibberige glijbaan. Waarom zou je je leven op het spel zetten als je stem op links al 36 jaar geen verschil maakt? Dit is het politieke sprookje van een eiland in, je zult het bijna niet geloven, Europa.

Verslag vanaf de zeebodem

Als iedereen het onderwaterleven zelf kon aanschouwen, zou de zee er heel anders uitzien 

Bijna iedere dag ben ik wel bezig met een verhaal over onze oceanen. Overbevissing, vervuiling en klimaatverandering zijn de leidende thema’s en stemmen vaak niet vrolijk. Toch levert deze hondenbaan me meer op dan ik ooit had gedacht en vandaag in het bijzonder.

Meer zien