Schrijfster

Marion Bloem werd geboren op 24 augustus 1952 te Arnhem als kind van Indische ouders. Haar jeugd werd gekleurd door de verhalen die haar familieleden (vader, opa, oma en verschillende ooms) haar vertelden over hun vaderland Indonesië. Deze vertellingen boeiden haar als klein meisje zo dat ze liever luisterde dan las.
Dat de auteur een voorliefde heeft voor vertellingen en voordrachten, blijkt wel uit het feit dat zij een groot aantal kinderboeken èn -films op haar naam heeft staan (de respectievelijke debuten uit 1977 zijn Waar schuil je als het regent en Feest). De verhalen hebben echter zijn uitwerking op Bloems héle literaire oeuvre. In haar romans is vaak sprake van een familiegeschiedenis die via mondelinge overlevering van de ene op de andere generatie over gaat; bijvoorbeeld in haar bestsellende debuutroman Geen gewoon Indisch meisje uit 1983, of Vaders van betekenis uit 1989.
Op ander gebied, met name de film, zit ze ook niet stil: in hetzelfde jaar als haar romandebuut, verschijnt Het land van mijn ouders, wat als een document bedoeld is, een standbeeld voor al die Indischen die voor een vaderland vochten dat ze niet kenden, en die zich hier in Nederland onbegrepen voelden. Deze film kreeg wekenlang uitverkochte zalen, wat voor een documentaire in Nederland opmerkelijk is. In het najaar van 2008 wist zij alle ogen op zich gericht met de verfilming van haar roman Ver van familie.
Als Bloem niet filmt of schrijft, of op reis is (hoewel ze altijd op reis schrijft, tekent en ook wel eens filmt), aquarelleert, etst of schildert ze met olieverf op doek (ze maakt de omslagen voor haar boeken zelf). Verder exposeert ze met haar kunstwerken in verscheidene galeries.
Terugkerende thema's in het werk van Marion Bloem, zowel in haar films en boeken als schilderijen en etswerk zijn erotiek, intimiteit, passie, het zoeken naar intensiteit in vriendschappen, liefde, kunst en familiebanden en het zoeken naar een balans tussen behoud van identiteit en aanpassen.
"Na meer dan zes korte speelfilms, twee lange documentaires en meer dan twintig televisieprogramma's gemaakt te hebben weet ik dat naast de uitdaging van het medium ook de samenwerking met anderen is wat mij aantrekt. Het schrijven echter, een eenzaam zwoegen, is iets wat voor mij broodnodig is, belangrijker dan eten en drinken, net als reizen voor mij tot de primaire behoeftes behoort. Mij uitdrukken via penseel, potlood, etsnaald, en het werken met kleuren, dat alles ligt voor mij in het verlengde van schrijven. In alle disciplines staat voor mij bovenaan: het uitdrukken van wat er in mij leeft met de daartoe meest geschikte middelen."

Publicaties

  • Haar goede hand

    Roman over mijn moeder

    2016


Wat ik aan tafel bij Pauw had willen zeggen over het Indische leed

Ik zal u, die de moeite neemt dit relaas te lezen, verklappen waar ik aan denk als ik die 2 minuten stilte in acht neem. Ik heb het Jeroen Pauw gisteravond niet gezegd. Ik wist dat ik zou gaan huilen als ik het zou zeggen.

Het is donderdag 3 mei, gisteravond was ik bij Pauw, over 4 mei, en ik heb het niet goed gedaan; het had veel beter gekund, maar ik ben beter met de pen dan met de mond. Rond zes uur was ik bij mijn moeder, voor wie ik de mantelzorg doe, toen ik werd gebeld door […]

Zijn we ooit zo ver dat we de Indonesische Onafhankelijkheidsdag mee kunnen vieren?

Pas in 2005 erkende Nederland de datum 17 augustus 1945 als de datum van de onafhankelijkheid van Indonesië

De republiek Indonesië viert de 72ste verjaardag van de onafhankelijke staat Indonesië. Die viering is elk jaar weer een groot feest. Wat hebben wij in Nederland daarmee te maken? Alles, denk ik. Op 17 augustus 1945, twee dagen nadat de Japanners capituleerden, ontvoerden een aantal Indonesische studenten de leiders van de Indonesische onafhankelijkheidsbeweging Soekarno en […]

Ze wachten net zolang totdat we bijna allemaal dood zijn

Marion Bloem: Het gaat niet om geld, het gaat om erkenning van leed

Sinds het besluit om de niet-betaalde lonen aan de nog levende KNIL-militairen en Indische ambtenaren uit te keren, wordt mij regelmatig naar mijn mening daaromtrent gevraagd. Meestal zwijg ik. Ik merk dat ik daarop niet meer zonder emoties kan reageren, en daarom liever zwijg. Eigenlijk precies zoals mijn vader, die geen verbitterde man was, die nooit klaagde over wat hij had meegemaakt, ben ik sprakeloos.

Een week later

'The show must go on' heb ik cabaretiers horen zeggen

Als manusje van alles van mijn muzikale multimedia vertelvoorstelling – een hele mondvol – had ik die woensdagochtend geen tijd voor het nieuws. Pas op weg naar de stadsschouwburg van Tilburg, hoorde ik via de autoradio over de aanslag in Parijs.

ING dwingt klanten geld te lenen bij vrienden

Het bizarre verhaal van een geblokkeerde pas en een bank die hulp noch raad biedt

Marion Bloem luchtte op Facebook haar hart over de kafkaeske wereld waar ze in belandde toen haar bank onaangekondigd haar pinpas blokkeerde. Vervolgens verzeilde ze in een situatie waar de interne logica van de bank de dienst uitmaakt en ze niet meer bij haar geld kan, met alle gevolgen van dien. Een naar voorval waarvan ze niet als enige het slachtoffer blijkt te zijn. Met haar toestemming publiceren we haar relaas.