Schrijft vanuit Egypte

Natascha Lammerts van Bueren was vroeger advocaat in Amsterdam en woont na avonturen in Congo en La Réunion sinds 2011 met haar gezin in Caïro, Egypte. Waar iedere dag een verrassing in petto heeft. Leest het liefst alles (wat niet lukt), schrijft, promoot Egyptische wijnen en is secretaris van Stichting En Classe (www.enclasse.org).

Caïro is niet als op televisie

Caïro is een mooie, bruisende stad... Maar door de negatieve beelden op televisie vergeten we dat

“Is het niet gevaarlijk om in Caïro te wonen,” vragen mensen me vaak. Ik kan ze de vraag niet kwalijk nemen. Volgens de beelden op tv bestaat de immense stad aan de Nijl vooral uit Tahrir-plein, bomaanslagen en vrouwen die er voortdurend worden lastiggevallen. Blijkbaar is er niet voldoende zendtijd voor het positieve nieuws. Dat is jammer, want Caïro heeft veel moois te bieden.

Niemand kijkt in Egypte meer op van roekeloos rijgedrag

Iedere dag zie ik ze rijden, de witte minibusjes. Hun chauffeurs rijden als gekken, want: hoe meer ritten op een dag, hoe meer geld

“Elf mensen gedood bij ongeluk met minibus”, schreef een belangrijke krant zondag in Egypte. De passagiers zijn levend verbrand toen het busje vlakbij Caïro vlam vatte. Niemand weet wie de inzittenden zijn, omdat hun lichamen niet kunnen worden geïdentificeerd.

Brief aan de onbekende Jacqueline

Ik hoop zo dat je dit leest

Natascha Lammerts van Bueren komt bij toeval in het bezit van een oude brief en wordt gegrepen door de onbekende afzender van het 75 jaar oude schrijven. Ze gaat op naar haar op zoek.

Een Egyptisch sprookje

Nieuwe belevenis uit Caïro, de stad van duizend minaretten

‘The bride will be on time’, staat er. Ik kijk nog eens goed, maar zie geen tijd vermeld op de uitnodiging voor het huwelijksfeest. Zou het acht uur zijn? Negen uur? Na wat heen en weer berichten met andere gasten lijkt zeven uur wel veilig.

Eind goed, al goed?

Lees het ontroerde vervolg op 'Not without my daughter'

In Egypte komt vrijwel dagelijks een verhaal naar buiten over mishandeling, uitbuiting of sexual harassment van vrouwen. Soms is zo’n verhaal heel dichtbij. Zoals het verhaal van de Filipijnse M.

Terug naar Congo

'Congo kroop onder mijn huid, zoals de witte worm dat bij mijn dochter deed'

Ik hoor het de anesthesist nog zeggen: “Mijn vorige baan was hoofd kwaliteit bier”. Het waren de allerlaatste woorden die ik hoorde voordat ik wegzakte in een diepe narcose. Wat er in mijn dromen gebeurde herinner ik me niet meer, maar ze moeten heftig zijn geweest. Uren later werd ik wild schoppend wakker. Ik leef nog was het eerste dat er door me heen schoot. Ik leef! Iemand hield mijn hand vast. “Alles is goed, hij is eruit”. “Hij” was de blinde darm, een onnodig aanhangsel dat was gaan ontsteken toen we net vijf maanden in Congo woonden.

‘Not without my daughter’

In Egypte komt vrijwel dagelijks een verhaal naar buiten over mishandeling, uitbuiting of sexual harassment van vrouwen. Soms is zo'n verhaal heel dichtbij. Zoals het verhaal van de Filipijnse M.

M.’s verhaal begint in 2008, als ze hals over kop vertrekt uit Saoedi-Arabië. De Saoedische familie bij wie ze woont, behandelt haar slecht. Ze maakt lange dagen, werkt vaak tot 2 uur ’s nachts om een paar uur later weer op te staan. Zes maanden lang krijgt ze geen salaris en heeft ze bijna niets te eten. Een onmenselijk bestaan voor een jonge vrouw in de bloei van haar leven. Als de familie een paar dagen niet thuis is, ziet M. haar kans schoon en vlucht ze naar Egypte.