Voorzitter PINK!, jongerenafdeling PvdD

Pablo Moleman is voorzitter van de jongerenafdeling van de Partij voor de Dieren, PINK!. Daarnaast studeert hij Biologie in Amsterdam en probeert tussen de colleges door de wereld te verbeteren. Hij komt op voor de rechten van mensen en andere dieren. Als vrijwilliger is hij onder meer actief bij Stichting Varkens in Nood, het WNF, Amnesty, de Wereldwinkel VU en ICCO.

Killers of the undeep

Of: waarom orka's geen huisdieren zijn

Tussen de onzomerse plensbuien van de afgelopen week brachten de kranten schijnbaar zonnig nieuws: Orka Morgan mag het druilerige Harderwijk verruilen voor de Canarische eilanden. Helaas niet om haar vrijheid terug te krijgen, maar om de nieuwste attractie te worden van het zeepretpark Loro Parque op Tenerife.

Laat de dieren maar spijbelen

Proefdieren in het onderwijs zijn onnodig en ouderwets

Een jaar of vier geleden vertelde een vrolijk meisje me dat ze die middag een rat had opengesneden. Ze studeerde Biomedische Wetenschappen. Bekend met mijn aversie tegen dierproeven voegde ze er meteen aan toe dat het niet erg was. Het beestje was immers ‘overtollig’. Ik brak me later het hoofd over wat ze hiermee bedoelde. Is een leven ooit overtollig? Het mijne is dat niet en ik vermoed dat de rat daar net zo over dacht. Ik grapte nog dat het gros van de biomedici meervoudig uitgeloot geneeskundestudent is en dus eigenlijk ook overtolligerwijs als proefpersoon kan dienen. Ze was hier helaas niet van gecharmeerd.

Ondergrondse opslag

Dinsdag bespreekt de Tweede Kamer de plannen van Maxime Verhagen voor het bouwen van nieuwe kerncentrales in Nederland

Bennie Jolink, doe Normaal!

De voorman van boerenrockband Normaal noemt de plezierjacht op dieren ┬┤een onuitputtelijke bron van inspiratie┬┤

Jagen is wreed, onnodig en uit de tijd, zo lijken de meeste Nederlanders te denken. De plezierjacht wordt door 0,2% van de Nederlanders beoefend en door 97% veroordeeld. Streekzanger Bennie Jolink wil daarom met zijn nieuwe cd Hubertus en Diana het ‘taboe rond de jacht doorbreken’. Hij wordt hierin bijgestaan door jachtmaatje Jan Tolkamp en door Sabine Uitslag, een trouw jachtkeffertje van het CDA. De titelverwijzing naar de jachtheilige St. Hubertus is typerend voor de schijnheiligheid waarmee de moderne jager zich tracht te profileren in een land waar het maatschappelijk draagvlak onder de jachtlaarzen wegbrokkelt.

Naar de top (III)

Millenniumdoel nummer zes gaat over ernstige, wereldwijde infectieziektes. Door de formulering wordt de aandacht vooral gevestigd op twee ziektes: HIV/AIDS en malaria

Als je in Afrika wordt opgenomen in een ziekenhuis, dan kun je blij zijn dat je AIDS hebt. Je krijgt dan namelijk, anders dan bij andere nare ziekten, je medicijnen en je eten gratis. Dit is het gevolg van de vele zogenaamde ‘verticale fondsen’, die zich uitsluitend met één onderwerp – in dit geval AIDS – bezighouden en het bredere plaatje uit het oog verliezen. Ook wat betreft de Millenniumdoelen hoor ik regelmatig de klacht dat ze deze vernauwende werking hebben op de ontwikkelingshulp. Als we kijken naar de gezondheidszorg, dan blijken de problemen dichter bij huis te komen dan je zou denken.

Naar de top (II)

Waar ik op hoop......

Afgelopen december liep mijn vertrouwen in de Verenigde Naties een behoorlijke deuk op. Ik ben toen als ambassadeur van FairClimate naar de Internationale Flop in Kopenhagen gegaan. Niet alleen kwam ik er daar nauwelijks in; er kwam ook nauwelijks iets uit. Géén bindend verdrag over een verregaande reductie van broeikasgassen, laat staan de gehoopte fair deal voor de ontwikkelingslanden. Die zijn, zo moet u weten, namelijk steevast de pineut: aan elke wereldcrisis, voedsel-, klimaat- of economisch, hebben zij meer schade dan schuld. En nu zit ik dan hier op de Millenniumtop. De VN mogen gaan bewijzen dat ze het wél kunnen.

Naar de Millenniumdoelen Top (I): Hoe ik naar New York kwam

Verslag vanaf de Millenniumdoelentop in New York

Ik word wakker in een protserig hotel in uptown New York City, dat ik niet kan betalen. Over de stoel hangt een zwart colbertje met – als herinnering aan mijn activistenverleden – een button met varkenssnuit op de revers en een wit polsbandje ‘armoede de wereld uit’. Een meter verderop ligt in een tweede bed de jongerenvoorzitter van Trots op Nederland te dutten. Hoe ben ik hier terechtgekomen? Tip 1: ik heb géén kater.

Welterusten, mijnheer de consument

Is de consument schuldig?

De consument is de bron van alle kwaad in de wereld, zo lijkt het. De consument is te beroerd om één eurocent per kilo varkensvlees extra te betalen, opdat de beestjes een verdoving krijgen als hun ballen worden afgesjord. De consument wil niet aan de groene stroom. Hij vertikt het zelfs om zijn gloeilampen te vervangen door spaarlampen, ook al is hij dan duurder uit. De consument kiest steeds maar weer voor sportschoenen die door Chinese kinderhandjes zijn genaaid uit afgeknalde-kangoeroeleer. Welterusten, mijnheer de consument.

Verlos ons van het CDA!

PINK! geeft 100 goede redenen om niet op het CDA te stemmen.

Voor de kleine knagertjes rond ons vuilnis zijn er ‘humane’ oplossingen, voor de journalisten nog niet. Volkomen terecht zei Femke Halsema kortgeleden haar medewerking aan weekblad HP/De Tijd op nadat de hoofdredacteur de afvalbak van haar en haar collega’s had geplunderd en vervolgens uitgesmeerd over de pagina’s van zijn roddelblaadje ‘Binnenhof’. Toch wel jammer echter dat de fascinatie van de redacteuren vooral uitging naar zwangerschapstesten en spijbelbriefjes. Veel interessanter was het geweest het politieke afval te tonen van het CDA: een flinke stapel afgekeurde en onuitgevoerde moties.

Van vlees en bloed

Dieren zweten, pissen, etteren en zweren net als wij.

Tijdens een gesprek met mijn moeder liet ik mij ontvallen dat koeienmelk vaak een beetje pus bevat. Ongeveer een vingerhoedje per literpak, heb ik begrepen. Het pusgehalte wordt gemeten en gecontroleerd zodat het binnen vastgestelde normen blijft. Toch vond mijn moeder het maar een vies idee en de melk smaakt haar tegenwoordig een stuk minder.

Meer zien