Filosoof

Robin Brouwer is woonachtig te Amsterdam en studeerde en doceerde filosofie en semiotiek aan de Universiteit van Amsterdam (tot 2001). Daarna doceerde hij aan verschillende academische instellingen en was van 2004 tot en met 2008 hoofdredacteur van kunsttijdschrift HTV De IJsberg. In 2005 richt hij met collega Tiers Bakker de Liberticide-werkgroep voor maatschappijanalyse en ideologiekritiek op. Dit kritische onderzoek naar de fundamenten van de neoliberale samenleving leidt in 2008 tot de eerste onderzoeksbundel: Liberticide. Kritische reflecties op het neoliberalisme (samen met Tiers Bakker, uitgeverij IJzer, Utrecht). September 2012 verschijnt van hen het tweede boek onder de titel: Vrijheid. Maar voor wie? met daarin een bijdrage van de internationaal vermaarde denker Slavoj Zizek.

Sinds 2011 werkt Brouwer aan het vergoten van de bewustwording voor maatschappelijke systeemverandering in tal van sectoren, zoals de bouwsector, het onderwijs, de zorg, de infrasector en financiƫle sector. Dit leidt tot het opzetten van de Robin Brouwer Collective, een samenwerkingsverband tussen verschillende professionals die willen werken aan een kritische bewustwording in de samenleving om verandering mogelijk te maken. Sinds september 2012 werkt Brouwer samen met het Amsterdamse debatcentrum De Nieuwe Liefde van Huub Oosterhuis waar hij maandelijks lezingen geeft en in debat gaat met politici, journalisten en wetenschappers over de problemen van onze huidige samenleving.

Kunstpaus bekeert zich tot populisme

Hoe een schouwburgdirecteur het beleid van Rutte I omarmt en waarom dat slecht is

Het kabinet Rutte I opende in 2011 een ongekende aanval op de kunst die de kunstwereld verbijsterde en verlamde. Nu zien we dat een prominent uit die kunstwereld de ideologie van Rutte omarmt, betogen Robin Brouwer en Tiers Bakker.

Kunst moet schuren!

De kunsten hebben de democratie niet nodig om te kunnen overleven, maar de democratie kan niet zonder de kunsten

Sinds het uitbreken van de crisis is het bezuinigen op de kunsten een logische stap in de neoliberale cultuurpolitiek. En omdat het maatschappelijke belang van culturele diversiteit onder druk is komen te staan, is het voor de sector uitermate moeilijk om in verweer te komen. Want, hoe voor de kunsten op te komen wanneer deze als elitair wordt bestempeld? Wie daar een lans voor durft te breken krijgt al snel het predicaat niet-democratisch te zijn. Cultuur moet voor het volk zijn. En welk instrument kan dit beter reguleren dan de marktwerking?

Get green, get hip!

Het wordt tijd dat we een einde maken aan de consumptieverslaving die via de 'vrije' media dagelijks aan ons wordt opgedrongen

Door: Robin Brouwer en Tiers Bakker