publicist

Shantie Jagmohansingh (1982) is freelance publicist en schrijft in o.a. Trouw, Volkskrant, Contrast, Wereldjournalisten en OHM Vani. In december 2010 verscheen haar eerste korte verhaal ‘Sneeuw’ in literair tijdschrift Armada. In het dagelijkse leven werkt zij als sociaal wetenschappelijk onderzoeker bij de gemeente Rotterdam en heeft diverse onderzoeksrapporten en artikelen geschreven op het terrein van armoede, bijstandsgerechtigden, arbeidsmarkt en zorg & welzijn. Zij studeerde bestuurskunde aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Shantie is Hindoestaans, haar voorouders komen uit India, haar ouders uit Suriname en zelf is zij geboren en getogen in Nederland. Deze migratiegeschiedenis, die zich in ruim een eeuw heeft uitgespreid over drie geheel verschillende werelddelen, vormt een belangrijke inspiratiebron voor haar (toekomstige) schrijfwerk. Andere belangrijke onderwerpen zijn migratie, integratie, identiteitsontwikkeling, (post)koloniale geschiedenis en vrouwenrechten.

‘Je ziet er niet echt Nederlands uit’

Gelaagde identiteiten als gevolg van wereldwijde migratie zijn niet de toekomst, maar de wereld van nu

“I’m from The Netherlands and I live in Rotterdam”, antwoordde ik toen een stand-up comedian vroeg waar ik vandaan kwam, tijdens mijn bezoek aan New York een jaar geleden. “Are you the only brown person in Rotterdam?”, vroeg hij daarna verbaasd. Blijkbaar heeft de Rotterdamse diversiteit en urban energy de andere kant van de oceaan nog niet overal bereikt. Veel verrassender is dat ook de eigen decennialange diversiteit voor sommige Amerikanen iets is wat uit de lucht is komen vallen.

Jongeren moeten dromen niet ondergeschikt maken aan arbeidsmarkt

Scholing ontwikkelt jongeren in de eerste plaats als mens

In de internationale bestseller ‘Het onzichtbare geluk van andere mensen’ beschrijft de Indiase schrijver Manu Joseph hoe Zuid-Indiase jongens al vanaf de dag dat ze geboren worden, worden gedrild om te excelleren in technische studies. Daar is vraag naar, daar kan geld mee worden verdiend. Eigen dromen zijn ondergeschikt. In Nederland is dit gelukkig anders. Maar hoe lang nog?

Michelle for president

& Barack for dad-in-chief

In DWDD (afkorting die geen verdere uitleg meer behoeft) van 17-10-12 werd het tweede debat tussen Obama en Romney geanalyseerd. De opvallendste uitspraken hierbij gingen over vrouwen: 1.) Aardig wat Amerikaanse vrouwen schijnen gecharmeerd te zijn van Romney (hij zou een slaapkamerstem bezitten en een ‘glijer’ zijn, in de woorden van columniste Sheila Sitalsing) en 2.) Veel Amerikaanse vrouwen zouden hun uiteindelijke stem ook baseren op de vrouw van de presidentskandidaat. Nu kan ik me dat in het geval van Michelle Obama absoluut voorstellen. Speciaal voor deze vrouwen en andere geïnteresseerden hierbij mijn stemadvies voor de beroemde ‘vrouw-van’: Michelle Obama (en daarmee dus een stem voor Barack).

Albayraks afkomst en geslacht doen er nog toe

Pauw & Witteman plaatsten haar in een apart hokje, alsof haar prestaties niet belangrijk waren

‘They said this day would never come’. Obama’s beroemde uitspraak na het winnen van de beslissende verkiezingen in Iowa roept nog steeds kippenvel op, omdat het voelbaar maakte hoe een land kan groeien. Hoe zeer Amerika veranderd was. Op 20 januari 2009 werd Barack Obama beëdigd als de eerste Afro-Amerikaanse president van de Verenigde Staten. Een moment dat groter leek dan de gebeurtenis zelf, alsof iedereen die ernaar keek onderdeel werd van een prachtige bladzijde uit een geschiedenisboek.

‘Wat is er mis met Turkse shoarmazaakjes, bakkerijen en belzaakjes?’



Is het creëren van je eigen wereld, waarin jij gelukkig bent, niet de ultieme vrijheid?

Turkse Nederlanders zijn in hun contacten hoofdzakelijk gericht op de ‘eigen groep’. In plaats van zich druk te maken om bijvoorbeeld bezuinigingen in het onderwijs, volgen zij hoofdzakelijk de Turks-Nederlandse ontwikkelingen. Is dat erg?

Reizen is overgewaardeerd fenomeen

Thuisblijvers geven een stad of bedrijf reliëf. Ze breken vaak meer uit hun eigen wereld dan de doorgewinterde zakenreiziger

Zet een groep mensen bij elkaar en je kunt er gegarandeerd van uitgaan dat de meest vreemde regels ontstaan om hierbinnen weer verschillende groepen te definiëren, ieder met een eigen status en rangorde. De afgelopen jaren is in deze wirwar van sociale ladders echter een criterium ontstaan waar haast iedereen het over eens is, namelijk de overtuiging dat je er pas helemaal bij hoort als je over de nodige buitenlandervaringen beschikt.

Keti Koti: een dag voor iedereen

Hoeveel mensen weten dat vandaag de afschaffing van de slavernij wordt herdacht?

Waarschijnlijk niet veel. Het stilstaan bij de afschaffing van de slavernij op 1 juli leeft niet breed in Nederland. Waarom is het herdenken van de koloniale slavernijgeschiedenis relevant voor nu?

Hindostanen integreren geruisloos

Ze bewegen moeiteloos tussen biriyani en stamppot, Bollywood en Nederlandse films. Hindostanen onzichtbaar? Dat komt vanzelf goed

Hindostanen zijn in Nederland niet alleen de grootste groep Surinamers, ze zijn op Turken en Marokkanen na de grootste allochtone groep. Ze zijn bovendien goed geïntegreerd op sociaal-economisch terrein en streven op cultureel vlak harmonie en aanpassing na, met behoud van hun culturele erfgoed.

Rotterdam Zuid heeft wel degelijk glamourpotentie

Juist door het verplaatsen van kunst en cultuur naar Zuid, wordt dit stadsdeel hip

Wanneer ben je een echte Rotterdammer? Volgens velen hoor je er echt bij als je een vaste bezoeker van de Witte de Withstraat bent. Met al haar uitgaansgelegenheden, kunstateliers en gemengde publiek een waar voorbeeld van de multiculturele glamour samenleving.

Witte vlekken in nationaal historisch bewustzijn

Er moet creatiever worden gewerkt aan meer bekendheid van de Hindoestaanse geschiedenis, wat immers onderdeel uitmaakt van de vaderlandse geschiedenis

“History is what one man passes on to another, but if there is no one else around who can understand his words, his tale will cease to excist, thereby closing the doors of historie.” Deze woorden zijn afkomstig uit ‘De Zwarte Lord’ van Rihana Jamaludin. Het sluit aan bij een andere bekende uitspraak: de geschiedenis wordt altijd geschreven door de winnaars. Als twee culturen botsen, worden de ‘verliezers’ uitgewist en schrijven de ‘overwinnaars’ de geschiedenisboeken. Wat heeft dit voor gevolgen voor de geschiedenis over de slavernij en contractarbeid? En wat betekent deze geschiedenis voor tweede generatie Hindoestaanse Nederlanders?

Meer zien