Schrijver en journalist

Stefan Popa (1989) is auteur en zelfstandig journalist van half Nederlandse en half Roemeense afkomst. Eerder schreef hij korte verhalen die overal, maar ook nergens werden gepubliceerd. Hij woont en werkt in Baarn. Verdwenen grenzen is zijn debuut, A27 zijn tweede roman. In oktober 2016 kwam zijn derde roman uit: De verovering van Vlaanderen

Publicaties

  • De verovering van Vlaanderen

    Roman: 'Don Quichot in de Lage Landen, compleet met zijn eigen Sancho'

    Oktober 2016


Roemenië verliest 27 jaar vooruitgang aan bullshit

Een land dat al zoveel heeft moeten doorstaan verdient beter

Iedereen voelt het: de wereld is knettergek aan het worden. Het komt niet vaak voor dat Roemenië tot een van de stabielere landen in die wereld behoort. Tot voor kort was de Roemeense strijd tegen corruptie zelfs een voorbeeld voor Bulgarije, Hongarije en andere landen ten oosten van Wenen. Sinds de dag na kerstmis zetelt […]

Trump en het jaar van de onderbuik

Een echte man grijpt een vrouw bij de poes

‘Oh my god,’ zegt mijn vriendin. Dat is mij wat te Amerikaans, zeker op de vroege ochtend. Normaal denk ik dan als vanzelf erachteraan: Becky, look at her butt. Nu niet, nu probeer ik mezelf te overtuigen dat ik nog slaap. Ik open mijn ogen en zie hoe haar telefoon haar gezicht verlicht. ‘Wat is […]

Bob Dylan als Nobelprijswinnaar doet de literatuur meer kwaad dan goed

Het Nobelprijscomité verzwakt deze uitstervende kunstvorm door een prijs toe te kennen aan iemand die heel veel is, maar geen literator

Bob Dylan is de eerste liedjesschrijver die de Nobelprijs voor de Literatuur wint. Gek eigenlijk. Niet dat hij de eerste is, maar dat hij de meest prestigieuze prijs van het literaire wonderland überhaupt heeft gewonnen. De literatuur heeft het al moeilijk zat en het Nobelprijscomité maakt op deze manier kapot wat het zo liefheeft. Het […]

Nederland onderstreept moreel bankroet door David en Daniël te deporteren

'Hollandse jongens die hun bestaan in dit land, hun land, wordt ontnomen door een onmenselijke politiek. Terug naar Rusland – er klopt niets van'

David is elf jaar oud. In naam van de padvinderij struint hij door de bossen van Baarn. Daniël is een jaar jonger dan zijn broer en voetbalt bij Tot Ons Vermaak. Voor de broertjes is Nederland thuis. Voor Nederland zijn Daniël en David kennelijk slechts gasten, nee, parasieten, die net niet verdelgd hoeven worden, maar […]

Europa wil het klimaat redden, maar ziet ‘thuis’ de misstanden niet

Over het klimaat en de vernietiging van de Roemeense oerbossen en hoe de EU daar niet naar lijkt te willen kijken

In Parijs kwamen vrijwel alle leiders bijeen om de grootste werelddreiging te overwinnen: de klimaatverandering. Europa is als vanzelfsprekend stevig vertegenwoordigd. En niet alleen de afvaardiging is stevig, ook de taal. Waar Amerika en China zich bedienen van hartverwarmende retoriek, willen de Europeanen concrete doelen verplichten. Maar Europa weigert te erkennen dat de laatste wildernis in eigen huis wordt gekapt.

Brand in nachtclub ontketent morele revolutie in Roemenië

Over het protest tegen een corrupte overheid waarna de premier zich gedwongen zag af te treden

Het moest een feestelijke presentatie worden van het nieuwe album van de Roemeense metalcore-band Goodbye to Gravity. Honderden jongeren verzamelden zich vrijdag 30 oktober in Colectiv, een voormalige fabriek die sinds enkele jaren dienstdeed als nachtclub. Iedereen had zin om de belangrijke gebeurtenis te markeren. Daar was vuurwerk voor nodig. Maar een feest werd het nooit. Het geluidsabsorptieschuim vatte vlam. Vuur en gifstoffen verspreidden zich razendsnel. Er was maar één uitgang: de ingang.

De VVD en het failliet van democratisch Nederland

VVD'ers als René Leegte en Mark Verheijen laten zien dat het liberalisme niet werkt; het is een theorie, meer is er niet van over

Corruptie, bonnetjes, ongelukkige nevenfuncties. Er is een hoop te doen over de VVD. Ik heb wel eens op de liberalen gestemd. Meer dan eens, in alle eerlijkheid. Ooit was ik goed rechts. Ik las de Elsevier en ik geloofde in het liberalisme. Dat is vanzelf overgegaan, het liberale aspect tenminste – de Elsevier lees ik nog altijd graag, zolang het nog kan.

Armoede is geen schande

Veel inwoners van Roemenië zijn arm, dat is geen schande, het is een deugd. Het typeert de weerbaarheid van een volk dat zo lang is onderdrukt 

Eind 2013 schreef ik een opiniestuk voor misschien wel de beste krant van Nederland. Nette mensen en slechts een paar rotte appels. Hierin weerlegde ik de profetische woorden van Geert Wilders die de burger waarschuwde voor een ‘tsunami’ van Roemenen en Bulgaren. Ik stoorde mij aan alle populistische prietpraat. Ik wilde dat we het opnieuw over mensen zouden hebben. In het stuk behandelde ik stereotypen met een sloophamer. Toch besloot de beeldredactie van Trouw om er een foto bij te plaatsen van het meest armtierige hutje dat in Roemenië te vinden is. Een armoedig bouwsel gemaakt van rot hout, lappen stof, kerst-inpakpapier en golfplaten. Sneeuw en blubber, buitenwas en een bont vrouwtje. De ondertitel: het Roemeense platteland. Een indringend beeld, dat zeker, maar onjuist en stigmatiserend bovendien.

Roemenen eindelijk ontwaakt na schandalige presidentsverkiezingen

Hoe onderlinge solidariteit en sociale media hand in hand gingen

Het Roemeense volkslied roept de Roemenen op om te ontwaken. Na de ordeloos verlopen presidentsverkiezingen op zondag klonk het lied opnieuw. In het verleden zong men de tekst meermaals tijdens revolutionaire aangelegenheden, zo ook bijna vijfentwintig jaar geleden, toen Roemenië zich ontdeed van de tiran Nicolae Ceaușescu en diens communistisch regime. Nu zwol in Boekarest het volkslied aan op het Universiteitsplein en, hoe toepasselijk, op het plein van de Victorie. Ook in andere steden galmde het lied, waaronder in Sibiu, de thuisstad van de nieuwgekozen president Klaus Iohannis. De nacht na de uitslag was van het volk. Tienduizenden zongen hun vreugde, maar ook woede van zich af. Want zo’n schandalig verlopen verkiezing: dat nooit meer. De Roemenen zijn eindelijk wakker. Maar had Europa hen daar niet bij moeten helpen?

Oost-Europees verdriet telt nauwelijks mee

Vrijwel alle negatieve typeringen van Oost-Europeanen vinden hun oorsprong in het communistische verleden, dat maar nooit echt geschiedenis wil worden

De Muur is overal. Hoewel het tegenwoordig lastig is om overblijfselen van hét symbool van communistisch Europa te bekijken, is dankzij de vele verhandelingen over de val van de DDR de Muur opnieuw voelbaar. En dat is goed. 9 november, de dag van de Muur. Alle reportages van de afgelopen dagen helpen ons herinneren dat termen als Oost en West van voor ’89 waren. Das war einmal. Toch? Opvallend is echter dat de markeringen van vijfentwintig jaar vrijheid voor Polen en Hongarije (respectievelijk juni en oktober van dit jaar) nauwelijks de belangstelling trokken van onze nationale media. De aandacht voor de Europeanen uit het oosten beperkt zich doorgaans tot berichten die vooroordelen bevestigen met koppen als: Hongaars netwerk mensenhandel opgepakt (De Volkskrant), Poolse baby geboren met hoge alcoholpromillage in bloed (Metro) en Roemenië stuurt criminelen naar Nederland (Telegraaf).

Meer zien