Mijn wiegje dat geplaatst werd, begin jaren vijftig in een arbeidersgezin van 11 kinderen waarvan de vader een bouwvakker, de kostwinner was. De moeder des huizes alleen het aanrecht haar recht was, de man bepaalde wat eruit gegegeven. Zijn duiven zijn hobby en afleiding was. Wanneer mijn vader ging afklokken,goed gevlogen had, was hij de hele dag van het toneel verdween. In beschonken toestand na het avondmaal ariveerden hij thuis.De opbloeiende revolutie jaren zestig, de ogen van het arbeidersvolk opende, en de Kerk en Staat niet meer het voor het zeggen had. Het Maagdenhuis werd bestormd, er werd links gestemd, links was links en kwam voor het gewone volk op. Als flouwerpouwer meisje ik de kuierlatten nam , naar Amsterdam de vrijheid tegemoet. Mijn geld mijn geld werd en ik de verantwoording voor mijn zelf was in dit leven. Gelukkig veel las, nog steeds en nieuwschierig was na alles wat anders was en vreemd in de ogen van de doorsnee grijze meeloper. De wereld veel groter is wanneer je een open visie hebt en dat je als mens meer kunt dan de dingen die zijn aangeleerd of gewoontes van de omgeving. Sociaalgedrag is overdraagbaar en niet erfelijk, elk mens kan zich ontwikkelen door goede en eerlijke scholing. Ik heb nu het idee dan het volk zoals in de jaren voor de oorlog en jaren vijftig het liniear argumenteren van de elite onszelf en andere overtuigen. Het volk weer stil valt en zwijgd de rijke steeds rijker worden, met de bonnissen die uitgedeeld wordenen aan mensen die al zoveel hebben! Vroeger ging mijn moeder naar de St. Vincentius voor schoenen, die wel nieuw waren en kleding uit het jaar blok. Nu moeten ze naar de voedselbank, we zijn weer terug bij af! Ik zwijg niet, het populisme is daarom zo gevaarlijk voor sommige groepen in deze samenleving. Wordt wakker daar in Den haag en stop met al die buraucratie in deze samenleving, anders zullen er nog meer aanslagen gebeuren van radeloze mensen die niet gehoord worden! Het is de stilte voor de uitbraak, zoals nu in al die Arabische landen waar Despoten het voor het zeggen hebben.