Klimaatpublicist

Wijnand Duyvendak is klimaatambassadeur. Van 2002 tot 2008 was hij Tweede Kamerlid voor GroenLinks. In de jaren negentig was hij onder meer campagneleider en directeur van Milieudefensie. In de jaren tachtig was hij actief in de kraakbeweging en de anti-militaristische actiegroep Onkruit.

GroenLinks: Wie we zijn en wat we willen

Wat de partij moet doen om zichzelf en de kiezers terug te winnen 

De missie van GroenLinks is uniek en broodnodig. Er is geen enkele reden om aan het bestaansrecht van de partij te twijfelen. Enquêtes tonen wel aan dat steeds meer mensen niet precies weten waar de partij voor staat. In het pamflet ‘Wie we zijn en wat we willen’ schetst Wijnand Duyvendak een politieke plaatsbepaling voor GroenLinks. Hieronder een korte samenvatting.

Weer vier jaar pappen en nathouden in Rutte2?

Waar is de minister voor milieu gebleven? Dit geeft aan hoe serieus duurzaamheid door dit kabinet genomen wordt

Al jaren stagneert de Haagse milieupolitiek. Betekent het nieuwe regeerakkoord een doorbraak? Eén positief punt. Het lijkt erop dat mensen die thuis, in hun buurt, op het dak van school zelf elektriciteit willen opwekken in de toekomst geen (of in ieder geval minder) energiebelasting moeten betalen. Hier is lang voor geijverd, en dit zou een enorme impuls kunnen beteken voor de duurzame-wij-doen-het-zelvers, een sterk groeiende beweging. Verder blijft het milieubeleid pappen en nathouden.

Honderdduizenden betrokken bij duurzame burgerinitiatieven

Als de politiek het niet doet, doen we het zelf

De klimaattop in december 2009 lijkt al weer geschiedenis. Toch wil ik er even naar terug. De politieke leiders faalden in Kopenhagen om een doorbraak te bereiken in de aanpak van de opwarming van de aarde. De politiek toonde zich onmachtig. Het issue verdween van de politieke agenda, ook door de financiële crisis.

GroenLinks nog steeds broodnodig

Het is de kunst nu de teleurstelling van deze Tweede Kamerverkiezingen om te zetten in energie om nieuwe stappen te zetten

De kiezer heeft GroenLinks hard bestraft. De kiezer vertrouwde GroenLinks deze keer zijn stem niet meer toe, veel te bang dat deze stem in geruzie en incompetentie verloren zou gaan. De opdracht is duidelijk: breng de partij op de orde.

Politiek is tellen tot 76 zetels

Verkiezingen gaan over visies, inhoud, overtuigingen, plannen. Maar ze zouden ook moeten gaan over met wie je ze wilt uitvoeren.

Niet de grootste partij levert de premier. Dat is een hardnekkig misverstand. De premier wordt geleverd door de grootste partij die een coalitie weet te smeden die steun heeft van 76 kamerzetels. Dat is een belangrijk verschil. Drie keer werd de PvdA onder leiding van Joop den Uyl de grootste partij. Twee van deze drie keer belandde de PvdA na de overwinning in de oppositiebankjes, en slechts één keer kon de PvdA-leider het Catshuis betrekken.

De aarde redden doet pijn, dat moeten we accepteren

De VN-top Rio + 20 zal niets opleveren, omdat niemand bereid is de noodzakelijke offers te brengen

Het is een knappe vondst, eind jaren tachtig. Een commissie van de Verenigde Naties, onder leiding van de Noorse premier Gro Harlem Brundtland, introduceert het idee van ‘duurzame ontwikkeling’. Het haalt de milieustrijd uit de hoek van de linkse geitenwollensokkentypes en verbindt het met het ontwikkelingsvraagstuk. Het rekent af met de tegenstelling tussen economische groei en milieu. Economische groei is, ook in de rijke landen, een voorwaarde om armoede op te kunnen heffen, zo is het idee. Maar deze groei moet wel ‘duurzaam’ zijn. Regeringsleiders uit de hele wereld onderschrijven in 1992 in Rio de Janeiro met groot enthousiasme het nieuwe concept. Al zegt president Bush senior: “The American way of life is not negotiable.” Deze waarschuwing wordt nauwelijks gehoord te midden van alle euforie.

De strijd tussen SP en PvdA: Wie wordt de grootste?

De SP heeft er nu voordeel van geen bestuurders te hebben: ze is brandschoon

De SP heeft er vanaf de jaren negentig geen geheim van gemaakt zichzelf te zien als de enige echte erfgenaam van de sociaal-democratische traditie in Nederland. Toen de PvdA op de neoliberale golf naar rechts opschoof, is SP in het gat gedoken. Ook voor de SP was dit op dat moment een beweging naar rechts, want tot die tijd zag de partij zichzelf als de enige echte erfgenaam van de marxistische (maöstische zo men wil) stroming in Nederland.

Een ingrijpende groene revolutie

Het nieuwe verkiezingsprogramma van GroenLinks pleit voor een zeer ingrijpende groene revolutie, al is het allemaal netjes en kalm opgeschreven

Francisco van Jole lijkt op zijn wenken bediend te worden: gisteren vraagt hij de progressieve partijen op Joop.nl weer te durven dromen en met radicale plannen te komen. De ambitie moet veel meer zijn dan het compromis, is zijn stelling.

Politieke psychose: hervormen

Wie modern, jong, en toekomstgericht is, die heeft de mond vol van hervormen

Dit weekend riep SGP-leider Van der Staaij het kabinet op tot ‘hervormingen’. Zijn tegenpool Pechtold praat al maanden nergens anders over dan over ‘hervormingen’. Ook Samsom, Rutte, Sap, Verhagen – allemaal beklemtonen ze voortdurend de noodzaak van hervormingen. Lag er jarenlang een taboe op het ‘H-woord’, nu tel je in de Haagse arena niet meer mee als je niet voortdurend de noodzaak tot hervormingen onderschrijft.

PvdA en CDA hebben zelf hun handen op hun rug gebonden

Machteloos kijken ze toe hoe de kapitaalmarkten het nieuws en de Europese politieke agenda dicteren

PvdA en CDA hebben beide een leiderschapscrisis. Terwijl het CDA voorlopig helemaal geen leider wil hebben (eerst moet het gedachtengoed op orde gebracht), zijn bij de PvdA vijf kandidaat-partijleiders in een strijd gewikkeld om de erfenis van Cohen.

Meer zien