publicist

Ik ben in 1939 geboren in het voormalig Nederlands-Indië. Na de oorlog met mijn ouders, broers en zus gerepatrieerd naar Nederland, waar wij uiteindelijk in Zwolle zijn neergestreken. Tot 1977 gewerkt, zowel in het onderwijs als gymnastiekleraar als in de bouw als timmerman. In ’77 fluit en duimstok aan de wilgen gehangen en me omgeschoold tot publicist.

Tijd dat strafrecht lijnt met algemeen belang

Er ligt een baanbrekende taak weggelegd voor Justitie

In de Stentor van 2 december maakt Shirin Milani – persrechter van de rechtbank Overijssel – duidelijk dat het strafrecht geen duizenddingendoekje is, waar al het onrecht mee opgeveegd kan worden. Een uitspraak die de vraag oproept wat het strafrecht dan wel is. Wat het antwoord daarop betreft, merkt Milani op dat een van de belangrijkste aspecten van strafzaken de vaststelling van iemands schuld is. De mate van de schuld bepaalt de hoogte van de straf. De redelijkheid daarvan is duidelijk, maar werd onlangs

rigoureus onderuitgehaald door de taakstraf die de Roermondse rechtbank oplegde voor een ongeval met drie dodelijke slachtoffers.

Naar vrede in het Midden-Oosten

Wel beschouwd is het Midden-Oosten conflict geen tweestaten- maar een mondiaal probleem

Aangezien het duidelijk is dat het Midden-Oosten conflict schreeuwt om een oplossing waarin alle partijen zich kunnen vinden, is het de vraag wat wij ons bij zo’n alomvattende oplossing moeten voorstellen.

Revoltes zonder leider, maar wel met gedeelde idealen

Over een universele gedachte die geen tweespalt veroorzaakt, maar tot eenheid leidt

Het wenkende perspectief dat in de leiderloze revoltes als de Arabische Lente, de Jasmijnrevolutie, de Occupy-beweging, de recente demonstraties in Brazilië tegen Dilma Rousseff en in Turkije tegen Erdogan besloten ligt, is te omschrijven als ‘eenheid in verscheidenheid’. Voor de realisatie daarvan zijn primair geen leiders nodig maar wel een leidend beginsel. Een universele (niet aan plaats- en tijdgebonden) gedachte die geen tweespalt veroorzaakt, maar tot eenheid leidt.

Fred Teeven en Hannah Arendt

Onze regering is niet bij machte ons het menswaardige perspectief van een rechtvaardige wereld te bieden

In het Zwolse filmhuis ‘Fraterhuis’, zag ik onlangs de film Hannah Arendt. De Duits-joodse filosofe die voor de krant The New Yorker in 1961 het proces tegen Adolf Eichman versloeg. Haar conclusies beschrijft ze in het boek ‘De banaliteit van het kwaad’. Een boek over de ordinaire eigenschap van de mens om gedachteloos voorbij te gaan aan de consequenties van zijn daden, hoe onmenselijk die ook kunnen zijn.