Laatste update 22:23
15

Wat als je dochter lesbisch is…

In de discussies in de nasleep van de massamoord in Orlando werd hier en daar de vraag opgeroepen hoe je zou reageren als je eigen kind homo blijkt te zijn. Bijvoorbeeld bij twee geestelijken, een imam en een rabbi, in een interview met de Vlaamse televisie. Het taboe is zo dwingend dat het zelfs in staat is de ouderliefde te verdringen. Zo toont ook deze tragische geschiedenis van een paar jaar terug.

Nu is er een moeder die laat zien hoe je moet reageren. En wat dat betekent. In een ontroerende, open Facebook-posting, doet schrijfster Janneke Schotveld een boekje open over haar ervaringen als moeder van een lesbische dochter. Heel vroeg, toen haar dochter nog een kleine meid was, waren er de eerste tekenen, schrijft ze onder titel #jesuisgay.

Ze was nog maar 7 toen we het haar voor het eerst hoorden zeggen, tegen haar drie jaar jongere broertje in de badkamer: ‘Ik trouw later misschien wel met een meisje.’
We lachten er een beetje om. Grappig dat zo’n klein meisje op dat idee komt en leuk dat ze dat zo gewoon vindt. Laten zo.

En we lieten het zo.

Als we samen gingen winkelen sloegen we in de grote warenhuizen de meisjesafdelingen over. Samen met haar broertje stoere kleren kopen, dat wilde ze. Haar moeder altijd met die roze zooi, negeren die handel.

Prima, waarom moeten meisjes en jongens überhaupt een eigen afdeling? Laten zo. En we lieten het zo.

Binnen het gezin kon haar dochter gewoon zichzelf zijn. Anders was dat in de buitenwereld. Terwijl ze er thuis over kon praten toen ze als 10-jarige voor het eerst verliefd werd, hield ze dat voor haar klasgenoten nog stil. Na drie jaar durfde ze het te vertellen voor de klas. Haar moeder Janneke was apentrots.

Maar de buitenwereld is groter dan de schoolklas en veel minder tolerant. En ook al leven de ouders nog zo mee, het is toch moeilijk voor te stellen hoe het is voor hun dochter om zich als 15-jarige staande te houden.

‘Jullie hebben geen idee, hoe hetero de wereld is,’ beet ze ons een keer toe, terwijl wij onszelf tevreden op onze progressieve schouders sloegen in haar aanwezigheid.

En toen we samen de Groene Bloem trilogie van Floortje Zwigtman verslonden, en ik verzuchtte dat het zo fijn was dat het voor haar allemaal niet zo donker is als voor Adrian, keek ze me aan en zei: ‘Ik vind het juist zo mooi omdat ik het herken.’

Homo’s worden niet alleen niet geaccepteerd, ze worden gehaat om wie ze zijn. Terwijl de dochter op kamp is moordt een homohater de bezoekers van homoclub in Orlando uit.

49 mensen zijn vermoord, omdat ze geen hetero waren. Vervolgens durft een ‘hoogleraar’ te beweren dat homoseksualiteit aangepraat kan zijn. En zojuist lees ik dat mensen uit naam van hun god de begrafenis van een van de Orlando slachtoffers hebben verstoord.

De moeder zoekt ook daar naar een dieperliggende oorzaak, verder dan de geestesgesteldheid van de moordenaar die verklaarde te handelen uit sympathie voor islamistische terreur:

De dader was trouwens misschien zelf homo, maar mocht dat niet zijn. Van zijn ouders, van zijn god en van zichzelf.

Dan roept de vraag op of we dan ook dit zo moeten laten. Nee, stelt ze resoluut. “We zijn er nog lang niet”.

Ik heb geen idee hoe het voelt om homo te zijn in een heterowereld.

Maar ik weet wél hoe het voelt om moeder van een lesbische dochter te zijn.

Doodeng soms.

Haar posting van afgelopen zondag, hieronder volledig te lezen, raakte een snaar bij velen en is inmiddels meer dan 23.000 keer gedeeld, 30.000 keer geliked en maakte meer dan 6.000 reacties los.

cc-foto: Hernan Pinera

Geef een reactie

Laatste reacties (15)