40

Schooldirecteur treedt hard op tegen anonieme klaagouder over zieke vader

De vader van een scholier op een basisschool in Zwijndrecht is ernstig ziek. Ondanks die ziekte probeert de man zo goed als hij kan ouderlijke taken uit te voeren. Zo bakt hij taarten en traint het voetbalteam van zijn zoon. Dit alles om het beeld van ‘zieke papa’ bij zijn kind te verminderen.

Mooi, zou je denken. Maar daar blijkt niet iedereen het mee eens. Directeur Sandor van der Laan van basisschool Develhoek kreeg een anonieme brief opgestuurd afkomstig van een ouder van een klasgenootje. De zoon had in de klas verteld over zijn zieke vader, waarna de anonieme ouder besloot om het ziekteverhaal in twijfel te trekken. Immers: wie ziek is, kan helemaal geen leuke dingen meer doen. Toch? Volgens de briefschrijver maakt de zieke man zich zelfs schuldig aan fraude. Directeur van der Laan was woest en besloot de anonieme “held” een antwoord te schrijven. En die brief, geplaatst op Facebook, is niet mis:

‘Beste ouder die deze week besloot een brief te schrijven aan de ernstig zieke vader van een leerling van onze school waarin u op uiterst akelige wijze het ziektebeeld in twijfel trekt en het gezin beticht van fraude,

Allereerst wil ik u ‘bedanken’ dat u deze brief anoniem heeft geschreven. Niet alleen zadelt u daarmee het gezin op met de nodige frustratie aangezien zij nu niet weten met wie ze te maken hebben, maar u dwingt ook mij om kostbare tijd -die ik had kunnen besteden aan het onderwijs op onze school- te steken in dit schrijven, puur omdat ik u iets duidelijk wil maken.

Uw aanleiding is namelijk -zoals u schrijft- het feit dat het lieve zoontje van de betreffende vader in de klas heeft verteld dat zijn vader ziek is (hoe dapper), maar ook dat zijn vader geregeld zijn voetbalteam traint en in het weekend taarten bakt. En volgens u kan dat helemaal niet als je zo ziek bent.

Weet u beste ouder: mijn grootste angst is zelf ooit ziek te worden en daardoor beperkt te worden in de opvoeding van mijn eigen zoontje. Voor hem ben ik nu afwisselend Superman, Bassie (soms Adriaan), de ‘Sterkste man van de Wereld’ en de redder die de monsters onder zijn bed verjaagt.

Als op school gevraagd wordt wat er bijzonder is aan papa dan volgt er zonder twijfel een stortvloed aan lof en worden mij kwaliteiten toebedeeld die ver voorbij mijn daadwerkelijke vermogens reiken. Ik kan echt geen auto optillen, niet sneller dan een trein rennen, maar dat maakt onze knul niet uit: in zijn ogen kan ik álles.

Ik gun zo’n onbevangen ‘helden-blik’ werkelijk ieder kind. En iedere papa.

Toen ik vernam dat het verhaal van onze leerling over zijn vader zich niet beperkte tot ‘papa is ziek’, maar zich ook toespitste op papa’s ongekende taartbakkunsten en Van Gaal-waardige trainerscapaciteiten was ik zo blij. Voor vader én voor kind.

Want ook een zieke papa zal door het vuur gaan voor zijn kinderen. Hij zal daar staan, op het voetbalveld, juichend en springend wanneer zijn zoon een doelpunt maakt, ook als hij weet dat hij in de avond -wanneer iedereen slaapt- de pijn die dat gespring veroorzaakt heeft zal moeten verduren.

Hij zal lachen om de grapjes die ze maken, ook als er de volgende dag een zware, ingrijpende behandeling te wachten staat. Hij zal ze omhelzen als ze verdriet hebben, ze oppakken als ze vallen. Dit alles omdat papa bovenal papa wil zijn en papa wil blijven.

En dan komt uw brief, laf niet voorzien van naam, beschuldigend, naar en doordrenkt van wantrouwen.

Wat ‘fijn’ dat u daarmee een turbulente tijd voor het gezin net wat moeilijker maakt. Heeft u enig besef wat voor verdriet dit teweeg brengt? Of was het u daar juist om te doen?

Het heeft mij in ieder geval de koude rillingen bezorgd. Ook ‘bedankt’ daarvoor.

Ik schrijf dit niet anoniem. Wellicht raapt u de moed nog bij elkaar om gewoon even netjes aan te geven dat het zeer ongepast is geweest om de woorden van genegenheid van een kind voor een vader zo gruwelijk te misbruiken. En wie weet bent u zelfs zo stoer om naar het gezin welverdiende excuses te maken.

Want op onze school gaan we uit van vertrouwen, openheid en respect, uitgangspunten die ik in uw brief volledig gemist heb.

Maar bovenal: op onze school zijn we trots op elkaar. Heel erg trots. En dat houdt dus ook in dat ieder kind vol lof en liefde over zijn of haar papa en mama mag vertellen en iedere papa en mama -ook als ze ziek zijn- het onderste uit de kan mag halen om voor hun kinderen Superman en Wonder Woman te zijn.

En daar gaat uw brief echt niets aan veranderen.

Nooit.

Sandor van der Laan
directeur Basisschool Develhoek’

Geef een reactie

Laatste reacties (40)