51

Zo kritiekloos zijn de media tegenover populisten

Nu Theresa May op het punt staat af te zwaaien als premier van Groot-Brittannië, lijkt het erop dat haar opvolger als zowel partijleider van de Conservatieven als ook de nieuwe minister-president Boris Johnson wordt. De voormalig minister van Buitenlandse Zaken en daarvoor burgemeester van Londen wordt momenteel vervolgd wegens het herhaaldelijk verspreiden van leugens in zijn pro-brexit-campagne maar dat is bij lange na niet de enige smet op het blazoen van Johnson. Toch lijkt niets daarvan een premierschap van Johnson in de weg te staan.

Sterker nog, hoewel Johnsons carrière bol staat van list en bedrog en ronduit racistische uitlatingen, lijken zowel de Britse media als een groot deel van de Britse kiezers alleen oog te hebben voor de ogenschijnlijke komische kanten van Johnson: zijn warrige kapsel, die keer dat hij getooid met Britse vlaggetjes vast kwam te zitten aan een zipline, Johnson die in promotiefilmpjes bestemd voor sociale media voortdurend de verkeerde tekst oplepelt. Het leidt allemaal af van wie Boris Johnson werkelijk is en waar hij voor staat, zo vind ook Guardian-columnist Owen Jones. In een gesprek met Sky News laat hij nog eens weten dat het tijd is om Johnson verantwoordelijk te houden voor zijn uitspraken en daden uit het recente verleden. Jones wijst erop dat het aan journalisten de schone taak is om populisten als Johnson met die uitspraken en daden te confronteren:

Waarom vragen we hem niet: vindt hij nog steeds dat homo’s “bum boys”, billenjongens, genoemd moeten worden? Denkt hij nog steeds dat het homohuwelijk vergeleken moet worden met drie mannen die met een paard trouwen? Denkt hij nog steeds dat zwarte mensen aangeduid kunnen worden als “pickaninny’s” [racistische term voor zwarte mensen, red.] met een watermeloen-glimlach? Vindt hij het nog steeds acceptabel dat moslima’s worden vergeleken met bankovervallers en brievenbussen? Waarom moeten we iemand vertrouwen die twee keer is ontslagen wegens bedrog, eenmaal door de krant waar hij werkte en eenmaal door de leider van de Conservatieve Partij? Is iemand die samenspande met een criminele vriend om een journalist in elkaar te laten slaan geschikt voor een hoge functie? Is iemand die een column schreef met steun voor Remain en tegelijkertijd een column schreef met steun voor de Brexit iemand die met iets anders bezig is dan alleen zijn eigen carrière? We kunnen zo nog een tijdje doorgaan. Hoge ambtenaren die vertellen dat hij zich tijdens vergaderingen niet kon concentreren, hij was ongeïnformeerd, hij was “een schande”. Een hoge diplomaat vertelde dat hij onder Johnson als minister van Buitenlandse Zaken zich voor het eerst schaamde om zijn land te vertegenwoordigen. Maar dit is allemaal niet waar we het over hebben. Boris Johnson wordt behandeld als een soort circusact, een grap, iemand waar je om kunt lachen, maar hij is iemand die zich bedient van racisme, hij is een serieleugenaar, hij is een oplichter. Maar dat is niet de discussie die we voeren omdat, en het is de moeite waard om dit te benadrukken, wanneer je een gegoede afkomst hebt kom je in dit land overal mee weg.

Geef een reactie

Laatste reacties (51)