23

Chinese arbeiders ontdekken stakingswapen

Autoriteiten en producenten vrezen 'Poolse toestanden'

Chinese werknemers ontdekken het stakingsmiddel om te verandering te brengen in hun beroerde arbeidsomstandigheden. De stakingen zien er echter anders uit dan in andere delen van de wereld. Er zijn geen leuzen, geen toespraken, geen demonstraties.

“We staken niet, we gaan gewoon niet aan het werk,” zegt een staker bij een fabriek die levert aan Honda in de Britse weekkrant The Observer. De stakers verschijnen op hun werk maar in plaats van te werken, dralen ze de hele dag. Ze lopen met z’n allen rondjes door de fabriek, gaan af en toe zitten. Aanmaningen van hun managers om het werk te hervatten, negeren ze.

De werkonderbrekingen worden in het diepste geheim voorbereid. Om te voorkomen dat het alom aanwezige spionagenetwerk van de overheid kan achterhalen wie de stakingen organiseert wordt er geen gebruik gemaakt van mobiele telefoon of internet. Actieoproepen worden via papieren pamfletten verspreid, dat is veiliger.

Het is een onzichtbare vakbond, schrijft de krant. Zo weet niemand wie de leiders zijn. Dat dreef de directie van een autofabriek dermate tot wanhoop dat ze zich dan maar tot de officiële vakbond wendde met het verzoek een leider te benoemen met wie te onderhandelen viel. De officiële vakbonden worden betaald door de werkgevers, zijn een verlengstuk van het staatsapparaat en staken nooit.
De stakingen hebben succes. Zo kregen werknemers van een autofabriek die onderdelen maakt voor Toyota en Honda een salarisverhoging van dertig procent toegezegd, van 1300 (150 euro) naar 1700 yuan per maand.
De acties worden met lede ogen aangezien door de communistische partij en door de multinationals die China sinds een jaar of dertig gebruiken als schijnbaar onuitputtelijk reservoir van zeer goedkope, vaak onderbetaalde, arbeidskrachten. Dit zijn echter andere arbeiders dan vroeger. Ze zijn jong, veelal onder de 23 en niet meer louter gedreven door het financieel ondersteunen van arme families op het platteland. Deze werknemers willen voor zichzelf een beter leven.
De partij vreest een dissidente beweging a la Solidarnosc in Polen, de succesvolle ondergrondse vakbond die in de jaren tachtig de val inluidde van het Sovjet-communisme. De multinationals op hun beurt maken zich zorgen om een stijging van de productieprijzen waardoor de consumptie in het Westen terugvalt.

cc-foto: dcmaster (heeft geen relatie met inhoud artikel)

Geef een reactie

Laatste reacties (23)