Laatste update 12:08
137

Frans Timmermans schrijft passief-agressieve liefdesbrief aan scheidende Britten

Frans Timmermans, vicevoorzitter van de Europese Commissie, heeft een vurige brief geschreven aan de Britten die eind januari hun vertrek uit de Europese Unie definitief willen maken. De stijl van de brief is die van een partner die zich tegen zijn wederhelft beklaagt over de aanstaande scheiding. ‘Schuldloos gescheiden’ werd dat vroeger in contactadvertenties genoemd. En alhoewel het een liefdesverklaring is bevat de brief die gepubliceerd is in The Guardian ook het bij dergelijke scheidingen kenmerkende passief-agressieve toontje. Hij is niet langer boos, maar verdrietig, schrijft hij vrijwel letterlijk.

Timmermans begint met te vertellen dat hij als 12-jarige op de Britse school in Rome zat toen het land toetrad tot de Europese Gemeenschap, wat later de Europese Unie zou gaan heten. Hoe hij als scholier meespeelde in Britse theaterstukken als My Fair Lady. Hij was er dol op maar het maakte hem ook meer Nederlands dan ooit tevoren, schrijft hij. “Want er is geen betere manier om je bewust te worden van je eigen cultuur dan als je ondergedompeld wordt in een andere.” Tegelijkertijd werd hij gegrepen en beïnvloed door de Britse cultuur.

Ik ken jullie nu. En ik hou van jullie. Voor wat jullie zijn en wat jullie me schonken. Ik ben als een oude liefde. Ik ken jullie krachten en zwaktes. Ik weet dat jullie ruimhartig kunnen zijn maar ook gierig. Ik weet dat jullie denken dat jullie uniek en anders zijn. En natuurlijk zijn jullie dat ook in veel opzichten maar misschien minder dan je zou denken. Jullie zullen nooit ophouden over ons te praten als ‘het continent’. Dat helpt bij het houden van de afstand waarvan jullie denken dat je die nodig hebt. Maar het weerhoudt jullie ook ervan te zien dat we allemaal een beetje afstand nodig hebben. Alle Europese landen zijn uniek. Onze verschillen zijn een bron van bewondering, verrassing, ongemak, onbegrip, spot, karikaturen en ja, liefde.

Timmermans zet nog even uiteen hoe die verschillen een bron van creativiteit zijn maar ook tot conflicten kunnen leiden die snel uit de hand lopen en vervolgt:

Jullie hebben besloten weg te gaan. Het doet mijn hart breken maar ik respecteer dat besluit. Jullie hinkten op twee gedachten, zoals jullie dat altijd deden over de EU. Ik zou willen dat jullie die houding vast hadden blijven houden, die deed jullie goed en hield ons allemaal in betere vorm. Was het echt nodig om de kwestie te forceren? Helemaal niet. Maar jullie deden het. En het verdrietige is, ik kan zien dat het jullie pijn doet. Want die twee gedachten zullen er blijven, zelfs als jullie vertrokken zijn. In het proces is er zoveel onnodige schade aangericht aan jullie en aan ons allemaal. En ik vrees dat er nog meer zal komen.
Om eerlijk te zijn, ik voelde me diep gekwetst toen jullie besloten te vertrekken. Na drie jaar ben ik nu gewoon verdrietig dat een familielid de banden wil verbreken. Maar tegelijkertijd troost de gedachte me dat familiebanden nooit helemaal doorgesneden kunnen worden. Wij gaan niet weg en jullie zijn altijd welkom om terug te keren.

cc-foto: European Parliament

Geef een reactie

Laatste reacties (137)