Laatste update 23:46
119

Geheime verzetsgroep in Witte Huis beschermt VS tegen Trump

Binnen de Amerikaanse regering is een verzetsgroep ontstaan met als doel de democratie beschermen tegen de grillen van president Trump. Dat blijkt uit een opiniestuk geschreven door een van hen, woensdag gepubliceerd in de New York Times. Het artikel, afkomstig van een vooraanstaand lid van de Trump-staf, is bij hoge uitzondering anoniem geplaatst – zo meldt de krant – maar de identiteit van de schrijver is bij de redactie bekend.

Volgens de schrijver staat Trump voor een beproeving die geen eerdere moderne president onderging. Dat is, zo schrijft hij of zij, ‘niet alleen omdat het land bitter verdeeld is over het leiderschap van meneer Trump, of omdat zijn partij het Huis (van Afgevaardigden, red.) misschien wel verliest aan de oppositie.’

Het dilemma – dat hij niet kan begrijpen – is dat veel hoge functionarissen in zijn eigen regering van binnenuit keihard werken om delen van zijn agenda en zijn verschrikkelijkste ingevingen tegen te werken.

De briefschrijver benadrukt dat hij of zij een van hen is. Ook maakt diegene duidelijk dat de groep functionarissen geen deel uitmaakt van het opkomende “linkse verzet”. ‘Wij willen dat de regering slaagt en geloven ook dat veel van het beleid Amerika al veiliger en welvarender heeft gemaakt.’

Maar we geloven ook dat onze voornaamste loyaliteit bij het land ligt, en de president blijft handelen op een manier die schadelijk is voor de gezondheid van onze republiek. Dat is de reden waarom veel door Trump aangestelde medewerkers hebben gezworen te doen wat we kunnen om onze democratische instellingen te waarborgen en om tegelijkertijd de verkeerde impulsbeslissingen van meneer Trump te dwarsbomen tot hij weg is.

Het opiniestuk gaat vernietigend verder over het leiderschap van de president:

Aan de basis van het probleem staat de volstrekte immoraliteit van de president. Iedereen die met hem samenwerkt weet dat hij zich niet gehouden voelt aan welke grondslagen dan ook wat betreft zijn besluitvorming. Hoewel hij als Republikeinse president werd gekozen, toont de president weinig affiniteit met de idealen die door de conservatieven zijn omarmd: vrije gedachten, vrije markten en vrije mensen. In het beste geval heeft hij deze idealen slechts op papier aangevallen, in het ergste geval heeft hij ze daadwerkelijk aangevallen.

‘Naast zijn massamarketing van het idee dat de pers ‘de vijand van het volk’ is, zijn de impulsen van president Trump over het algemeen anti-handel en antidemocratisch’, valt in het opiniestuk te lezen, hoewel de schrijver ook zegt dat de regering wel degelijk successen heeft geboekt op het gebied van deregulering, belastinghervorming, defensie ‘en meer’. Die successen zijn er echter niet dankzij, maar ondanks de zittende president:

Van het Witte Huis zelf tot aan afdelingen en agentschappen van de uitvoerende diensten staan hoge ambtenaren dagelijks versteld van de opmerkingen en acties van de opperbevelhebber. De meesten werken hard om hun verrichtingen veilig te stellen van zijn grillen.

Over de vergaderingen met Trump doet de schrijver ook een boekje open en bevestigt daarmee wat auteur Michael Wolff ook al aanstipte in zijn boek Fire & Fury:

Bijeenkomsten met hem wijken voortdurend af van het onderwerp, hij herhaalt zijn tirades en zijn impulsiviteit resulteert in halfbakken, slecht geïnformeerde en soms roekeloze beslissingen die daarna weer moeten worden teruggedraaid.

Volgens de schrijver is er geen peil te trekken op de grillen van de president en is niet te voorspellen of hij wel of niet van de ene minuut op de andere van gedachten verandert. Ook zouden enkele medewerkers als gevolg van Trumps beslissingen in de media zijn geportretteerd als schurken, terwijl zij zich achter gesloten deuren juist tot het uiterste inspannen om de slechte beslissingen van Trump tegen te houden. Iets wat niet altijd lukt.

Een van de redenen om het opiniestuk te schrijven, lijkt om de Amerikaanse bevolking gerust te stellen. Dat blijkt uit de opmerking:

Dit chaotische tijdperk kan verontrustend zijn, maar Amerikanen moeten weten dat er volwassenen in de kamer aanwezig zijn. We zien wat er gebeurt. En we proberen het juiste te doen, zelfs wanneer Donald Trump dat niet doet.

Dat tegenwerken van Trumps persoonlijke grillen en wensen leidt tot een ogenschijnlijke dubbele pet van de regering, of zoals de schrijver het noemt, een ‘tweesporenpresidium’:

Neem buitenlands beleid: zowel in het openbaar als privé laat president Trump een voorkeur zien voor autocraten en dictators zoals president Vladimir Poetin van Rusland en de leider van Noord-Korea Kim Jon-un, en toont weinig echte waardering voor onze banden met geallieerden, gelijkgestemde naties.
Waarnemers hebben echter al opgemerkt dat de rest van de regering op een compleet ander spoor opereert […]. Over Rusland bijvoorbeeld was de president terughoudend om spionnen uit te zetten als vergelding voor de vergiftiging van een voormalig Russisch spion in Groot-Brittannië. Hij klaagde wekenlang dat hoge ambtenaren hem niet met Rusland lieten onderhandelen en was gefrustreerd over de sancties die de Verenigde Staten het land oplegde. Zijn eigen nationale veiligheidsteam wist echter beter: die sancties moesten worden opgelegd om Rusland verantwoordelijk te houden voor zijn acties.

Volgens de opinieschrijver is het getoonde verzet echter niet het werk van de zogenaamde “deep state”, de schaduwregering waarvoor complotdenkers graag waarschuwen, maar van de “steady state”, de stabiele regering. Ook schrijft hij of zij dat er al vroeg in het presidentschap van Trump werd gefluisterd over het in werking laten treden van het 25ste amendement, oftwel de president uit zijn ambt zetten wegens onbekwaamheid: ‘Maar niemand wilde een constitutionele crisis het hoofd bieden. Dus doen we wat we kunnen om de regering de juiste richting op te sturen totdat – op welke manier dan ook – het voorbij is.’

De schrijver sluit het opiniestuk af met een blik naar buiten, op het land zelf en de kiezers:

De grootste zorg is niet wat de heer Trump het presidentschap heeft aangedaan, maar meer wat wij als natie hem hebben toegestaan met ons te doen. We zijn diep gezonken met hem en hebben toegestaan dat onze communicatie is ontdaan van elk fatsoen. Senator John McCain heeft het het best gezegd in zijn afscheidsbrief. Alle Amerikanen zouden naar zijn woorden moeten luisteren en zich losmaken van de val van het tribalisme, met het hogere doel ons te verenigen in onze gedeelde waarden en liefde voor deze grootse natie.
Er woedt een stil verzet binnen de regering van mensen die ervoor kiezen het land voorop te stellen. Maar het werkelijke verschil moet worden gemaakt door burgers die boven de politiek uitstijgen. Die het gangpad oversteken en besluiten hokjes te vervangen door één enkele: die van Amerikanen.

Vanuit het Witte Huis is inmiddels ook een reactie gekomen op het opiniestuk. De perschef van Trump laat weten dat de briefschrijver ‘een lafaard’ is en moet opstappen.

Ondertussen wordt op sociale media ook druk gespeculeerd over wie de anonieme briefschrijver is. Ene Dan Bloom denkt het antwoord te hebben gevonden in een curieus woord aan het eind van het artikel, namelijk het woord “lodestar“, poolster. Een ongebruikelijk woord om in die specifieke context te gebruiken en eigenlijk is binnen de regering-Trump maar één iemand die dat geregeld wel doet: vicepresident Mike Pence.

Dat wil overigens niet zeggen dat het de vicepresident is die de brief heeft geschreven. Immers, ook Pence heeft gewoon een tekstschrijver:

Donald Trump zelf is inmiddels ook ingelicht over het opiniestuk. Hij zegt dat het stuk waarschijnlijk is geschreven door ‘een mislukt persoon die hier om alle verkeerde redenen is’. Trump richt vervolgens zijn pijlen als vanouds op de New York Times die volgens Trump zonder hem niet zou bestaan:

 

Foto: Whitehouse.gov

Geef een reactie

Laatste reacties (119)