109

Metro-columniste na aanranding: Er is iets mis met aangiftesysteem

Hadjar Benmiloud vraagt lezers om advies na aanranding door bekende comedian: moet zij aangifte doen? Politie en psycholoog adviseren van niet

Er is iets mis met het aangiftesysteem in Nederland. Dat concludeert Metro-columniste Hadjar Benmiloud maandag in een aangrijpende column over hoe zij werd aangerand door een bekende comedian van het Amsterdamse theatercafé Toomler. In plaats van aangespoord te worden door de politie om aangifte te doen en het recht te laten spreken, zei de politie dat Benmiloud “goed moest nadenken over de consequenties van een aangifte”. Ook de psycholoog zei dat ze zichzelf “een proces moest besparen”.

In de Verenigde Staten spreekt de ene na de andere vrouw zich uit over (vermeende) aanranding of verkrachting door de acteur Bill Cosby, na jaren gezwegen te hebben. Cosby zou zijn macht als bekende acteur hebben gebruikt om talloze vrouwen seksueel te misbruiken. Vorige week berichtte de Volkskrant over een cultuur binnen de Theateropleiding in Amsterdam waar oudere docenten (seksueel) misbruik maakten van jonge leerlingen die naar hen opkeken. Soms met wederzijdse instemming, maar vaak hing er een zweem van manipulatie overheen: onzekere meisjes die in de watten werden gelegd door bekende docenten.

Volgens de officiële cijfers heeft één op de drie vrouwen wel eens te maken gehad met seksueel geweld. Dat is een hoop, maar waarschijnlijk zijn het er nog meer; onderrapportage, maar ook de lage aangiftebereidheid (niet alleen van de slachtoffers, zo blijkt uit het relaas van Benmiloud), lijken de cijfers structureel lager te houden.

Benmiloud noemt zichzelf als voorbeeld. Ze schrijft nu over het voorval met een comedian bekend van comedyclub Toomler, dat vrouwen de club nog steeds mijden vanwege de aanrander, wiens naam ze niet bekend maakt uit angst voor een smaadklacht.

Benmiloud:

De politie zei dat ik goed moest nadenken over de consequenties van een aangifte. De fysiotherapeut zei dat ik twee ontstoken ruggenwervels had en de pijn nog wel even zou voelen. Mijn rug zeurt ruim twee jaar later nog steeds. De psycholoog zei dat ik mezelf een proces moest besparen. Mijn vriendinnen riepen dat ik hem naar de rechtszaal moest slepen. Maar mijn geweten zei dat ik niemand wilde beschadigen en dat hij gewoon moest stoppen met meisjes belagen. Ik vertelde hem wat hij precies had verneukt. Hij zei dat ’ie geen tijd had voor gejank, rechten had gestudeerd en me kapot zou maken in een rechtszaak. Iets zei me dat dit wellicht niet zo’n empathisch persoon was. De comedyclub waar hij werkt zei de grappenmaker te hebben aangesproken op zijn enthousiaste gebruik van de bar. Maar de geruchten zeggen dat daar nog steeds geen comédienne naar binnen durft. Wat kun je daarvan zeggen. Om nog maar niet te beginnen over het feit dat dit soort gekken zo vaak macht en status bezitten en het me een smaadklacht zou opleveren als ik zijn naam onthul. Maar zwijgen doe ik al een tijdje.

Lees hier haar hele column 

cc-foto: Valeri Pizhanski

Geef een reactie

Laatste reacties (109)