Laatste update 22:21
13

Vrijwilligers die voor lockdown-proef 40 dagen in grot doorbrachten wilden nog langer blijven

Geen video? Klik hier.

In Zuid-Frankrijk zijn 15 vrijwilligers uit een grot tevoorschijn gekomen nadat ze 40 dagen onder de grond verbleven, zonder daglicht, zonder enig contact met de buitenwereld maar ook zonder klokken. Ze mochten niet met familie of vrienden communiceren en kregen ook geen informatie over de ontwikkeling van de pandemie. De groep nam deel aan wetenschappelijk experiment in het kader van Deep Time, een onderzoek van het Human Adaption Institute naar hoe mensen in staat zijn zich aan te passen aan veranderende omstandigheden.

De 15 lachende proefpersonen met ietwat bleke gezichten verlieten de grot met speciale zonnebrillen om hun ogen voorzichtig weer aan daglicht te laten wennen. Een van de zeven vrouwelijke deelnemers, Marina Lançon, zegt in The Guardian dat ze eigenlijk nog wel langer in het isolement had willen blijven. Al was ze blij vogelzang te horen en de wind op haar huid te voelen. Alleen nam ze zich voor voorlopig nog niet op haar mobiel te kijken om de overgang naar het normale leven niet te hard te laten verlopen.

In de Grotte de Lombrives, gelegen in de Pyreneeën, heerst een relatieve luchtvochtigheid van 100 procent en een temperatuur van 10 graden. De grot van 39 kilometer is in volume de grootste van Europa en kent twee grote ruimtes. De Kathedraal is 80 meter hoog en ongeveer zo groot als de Notre-Dame, de Satanskamer is vier keer zo groot. De deelnemers werd tevoren niet verteld hoe lang het verblijf in de grot zou gaan duren. Een van de onderzoeksvragen was in hoeverre het tijdsbesef zou worden aangetast. Een van de deelnemers dacht dat het verblijf 23 dagen geduurd had. Een van de deelnemers rende dagelijks rondjes van 10 kilometer door de grot om fit te blijven.

Wetenschappers monitorden met sensoren het slaappatroon van de deelnemers, evenals hun sociale gedrag. Zo moesten de deelnemers een capsule met daarin een kleine thermometer inslikken. Daarmee werd de lichaamstemperatuur gemeten en doorgegeven totdat de capsule langs natuurlijke weg het lichaam weer verliet. De deelnemers lieten zich bij hun dagindeling leiden door hun biologische klok. Zo telden ze ook de tijd, niet in dagen of uren maar in slaapcycli. Ze werkten ook gezamenlijk aan opdrachten, waarbij het lastig bleek dat er geen afspraken in tijd gemaakt konden worden.

De Volkskrant schrijft:

Dat bleek een van de grootste uitdagingen: samenleven als ieder een eigen tijdsbesef heeft. Deelnemers volgden hun eigen ritme: eten als je honger hebt, slapen wanneer je moe bent. Maar er moest ook worden samengewerkt. Voor het opwekken van elektriciteit bijvoorbeeld, met een fiets. Of de dagelijkse afdaling via kabels om water te halen. Clot: ‘Samen projecten uitvoeren en taken organiseren is bijzonder moeilijk als je geen tijd kunt afspreken met elkaar.’

De wetenschappers willen nagaan in hoeverre de hersenen in staat zijn met nieuwe oplossingen voor onbekende situaties te komen. Het experiment is onder meer ingegeven door de lockdown en onderzoek naar de effecten daarvan op de menselijke geest. Tweederde van de deelnemers gaf overigens te kennen liever nog iets langer ondergronds te zijn gebleven.

Geen video? Klik hier.

Hoe vaak spreek je iemand met een andere kijk op de wereld? Joop.nl, EW en Arminius willen je uitnodigen voor een wandeling of een videogesprek met iemand die over sommige zaken een andere mening heeft. Doe je mee? Beantwoord de eerste stelling hieronder. Meer lezen over De Wandeling? Klik hier. Zie je hieronder geen stelling? Pas je cookie-instellingen aan of klik hier.

Geef een reactie

Laatste reacties (13)