2.051
19

Hoofdredacteur AnimalsToday.nl

Karen Soeters is hoofdredacteur van animalstoday.nl en werd in augustus 2007 benoemd tot directeur van de Nicolaas G. Pierson Foundation, het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren. Zij was projectleider van de veelbesproken klimaatfilm ‘Meat the Truth’, verantwoordelijk voor daarop volgende documentaire ‘Sea the Truth’ en een van de makers van een visueel document over onverdoofd ritueel slachten.
Naast deze activiteiten is ze werkzaam als docent mediapsychologie aan de Hogeschool van Amsterdam bij het Instituut voor Media en informatiemanagement en is Karen bestuurslid bij de Nederlandse Vegetariërsbond en bij Bont voor Dieren.
Tijdens haar studie communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam heeft ze naast beleidsstudies en publieksstudies ook recht en politicologie als verdieping gevolgd. Karen Soeters volgt de problematiek met betrekking tot dierenwelzijn en milieu al zo lang als zij zich kan herinneren. Na haar studie is Soeters werkzaam geweest als onderzoeker voor onder andere een internationaal onderzoeksbureau in New York. Daarnaast is ze als consultant voor verschillende organisaties actief geweest.

50 uur voor ernstige verwaarlozing: ‘Het gaat slechts om dieren’

Hoe is het mogelijk dat een rechter een dergelijk besluit kan nemen? En dat in Nederland. Een land waar het zo goed voor dieren zou moeten zijn

Mevrouw P. en haar dochter verzamelen in het Limburgse Sittard al jarenlang dieren. Helaas blijkt ook al jarenlang dat ze geen zorg voor deze dieren kunnen dragen. Om er voor te zorgen dat de honden niet te veel ontlasten (poepen) worden ze nauwelijks gevoerd. Gevolg is dat de dieren graatmager zijn. Het voer is er overigens gewoon wel, want er zijn zakken voer gedoneerd. De dames hebben niet alleen honden gehad, maar ook konijnen, ratten, katten, kippen, ganzen en pony’s.

dieren
Foto: Animals Today

Bij een inval heeft de dierenpolitie er dode en verwaarloosde dieren aangetroffen. Een pony was ‘lastig’ want volgens de dames liep het dier steeds weg. Daarom werd de pony opgesloten, maar vervolgens zijn ze het arme dier helemaal ‘vergeten’. Gevolg: gestorven door honger en dorst.

Keer op keer werden dieren in beslag genomen. Het doet mij ontzettend denken aan de zaak in het Limburgse Eys. Even ter herinnering. Al jaren waren er klachten over de verwaarlozing van dieren bij Stichting Ponyopvang, ook bekend onder de naam Kinderboerderijtje. De ponyopvang is meerdere malen van locatie gewijzigd en keer op keer bleken de dieren nadien toch weer verwaarloosd te worden. De dieren kregen niet of nauwelijks eten en water. Zelfs boeren uit de buurt voerden de dieren bij omdat zij het niet langer konden aanzien.

De dierenpolitie, NVWA en Landelijke Inspectie Dierenbescherming (LID) voerden diverse controles uit, maar er kwam geen verbetering in de situatie. Eindelijk werd begin mei van vorig jaar actie ondernomen. Alle pony’s en ezels werden in beslag genomen. Helaas bleven er ook dieren achter. Onder andere hangbuikzwijntjes, vogels, geitjes, konijnen, roofvogels en ook twee pony’s en een paard. Helaas geen goed einde want Charlie en Joke zijn de grens over gegaan en in België verzamelen ze weer dieren en ook hier worden de dieren ernstig verwaarloosd.

‘Het gaat slechts om dieren’
In Sittard lijkt het voor de dames anders af te lopen. Want eindelijk, eindelijk is de zaak van de twee notoire dierenmishandelaars uit Sittard voor de rechter gekomen. Gerechtigheid zou je denken maar tot mijn stomme verbazing blijkt niets minder waar. De rechter vond de situatie namelijk niet zo ernstig (hebben we echt dezelfde stukken gelezen????) en ging ver onder de eis van de officier van justitie zitten, die 80 uur werkstraf wilde.

De dames kregen 50 uur werkstraf, 2 jaar voorwaardelijk en slechts een beperkt houdverbod, want ze mogen elk nog 2 huisdieren in bezit hebben. Denk daarbij nog even aan de actievoerders die in de arena van de show Ravelijn in de Efteling sprongen. Een dag na het incident hadden ze een werkstraf van 100 uur aan hun broek hangen. Het dubbele dus…

De argumentatie van de rechtbank is zo mogelijk nog triester, namelijk dat een geringe straf in dit geval genoeg is:

Aangezien het slechts om dieren gaat en in veehouderijen misschien nog wel groter leed bestaat waar we niets aan doen.

Een werkstraf van 50 uur terwijl de eis 80 uur was. Wat een gerechtelijke dwaling. Wat een blamage. En hoe demotiverend voor de mensen van de dierenpolitie en de LID en al die mensen die de dieren van deze twee dames bijvoeren of van gratis medicatie voorzien, zoals diverse dierenartsen hebben gedaan. Een van hen vertelde mij het volgende:

Om de hel waar deze dieren dagelijks in moeten leven enigszins te verzachten door tenminste de pijn van hun medische problemen weg te nemen.

Deze uitspraak getuigt van een volledige minachting van de professionaliteit van politie, dierenartsen EN veehouders. Maar bovenal wat een drama voor de dieren die in het huis van deze notoire dierenmishandelaars moeten leven, of in hun wei. Hoe is het mogelijk dat een rechter een dergelijk besluit kan nemen? En dat in Nederland. Een land waar het zo goed voor dieren zou moeten zijn.

Op 20 april wordt het vonnis van 50 uur werkstraf definitief. Tot die tijd hebben de officier van justitie en de verdachte het recht om in beroep te gaan. Laten we hopen dat de officier wel een hart voor dieren (en voor recht) heeft en in actie gaat komen.

Dit artikel verscheen eerder op AnimalsToday.nl

Geef een reactie

Laatste reacties (19)