Laatste update 12:25
5.400
74

schrijfster

Claudia Biegel (Amsterdam, 1957) studeerde culturele antropologie aan de UvA.

In voorjaar 2011 debuteerde ze met Foute Sarahs. Een roman over vooroordelen tegen vrouwen van vijftigplus waarvan ook een muzikaal theaterstuk is gemaakt.

Haar tweede roman Rusteloze benen volgt in 2015. Een familiedrama tegen de achtergrond van een traumatische KOPP-jeugd.

In de herfst van 2015 verscheen Verbrande levens een bundel van elf korte verhalen over waarom mensen op de vlucht slaan.

Lente 2019 verschijnt Claudia’s vierde boek over intergenerationele overdracht van oorlogstrauma’s. Het boek is gebaseerd op het oorlogsdagboek dat haar moeder bijhield in Tjideng, een Jappenkamp in het voormalig Nederlands-Indië.

Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt Claudia Biegel als communicatieadviseur. Ze is moeder van twee kinderen en woont samen met haar man in Amsterdam.

Meer informatie: www.claudiabiegel-messcherpeteksten.nl

‘Als je geen regenpak aanhad, schopte ik je helemaal dood.’

Terrorisme is het symptoom van een zieke maatschappij. En die maatschappij, dat zijn wij.

Op de ochtend van Goede Vrijdag, fietste ik over de Amsterdamse Ceintuurbaan naar huis na een bezoekje aan de fysiotherapeut.  Even na de kruising met de Van Wou, stond er een jongen midden op het fietspad. Zijn maatjes groepten bij elkaar op het trottoir. Ervan uitgaand dat het toeristen waren en ze waarschijnlijk niets wisten van fietspaden, belde ik een paar keer achter elkaar om de jongen te waarschuwen zodat hij opzij kon stappen. Maar deze knul verroerde geen vin, keek mij recht in de ogen en gooide eruit in rollende provinciaalse tongval: ‘Vuile vieze kankerhoer, als je geen regenpak aanhad, schopte ik je helemaal dood.’3055349691_9db6a017a3_z

Hoewel de logica tussen het regenpak en doodschoppen mij ontging, besloot ik hier niet naar te vragen en snel door te fietsen.

Een vergelijking van deze jongens met IS terroristen is op het eerste gezicht vergezocht. Tenslotte is er alleen sprake van verbaal geweld. Maar toch, als je iets langer nadenkt, kun je jezelf afvragen: is het gedrag van deze jongen niet een andere uiting van eenzelfde mentaliteit? Namelijk die van: agressie, respectloosheid en minachting voor de samenleving?

‘Appels en peren’, ‘doorgeschoten’, ‘slaat nergens op’…. ik zie de commentaren al staan onder deze column. Toch blijf ik bij mijn vergelijking. Wat te denken van bijvoorbeeld alle anonieme en laffe agressie op social media? De doodsdreigingen die tegenwoordig worden rondgestrooid als pepernoten. Om nog maar niet te spreken van het geweld van voetbalsupporters, inmiddels zo ingeburgerd dat we het normaal vinden.

Staat dit geweld allemaal ver van u af en kunt u, net als ik, uw handen nog in onschuld wassen? Laten we daar dan gauw een eind aan maken. We zijn allemaal besmet door dezelfde mentaliteit. Expliciet, impliciet, opvallend of subtiel. Kijk bijvoorbeeld naar de moeder die niets ontziend met haar bakfiets over het trottoir scheurt en de vechtende lijkenpikkers in de V&D van Rijswijk. Maar ook: de handdoekleggers bij het zwembad tijdens vakanties.

Het is altijd makkelijk om de schuld van shit in de wereld bij anderen te leggen. Om de afstand tussen de goeden en de kwaden zo groot te maken dat we onszelf met een gerust geweten vrij kunnen pleiten van iedere verantwoordelijkheid. De werkelijkheid is dat alle radertjes samen de machine laten draaien. We kunnen blijven staren naar het topje van de ijsberg  en er voor cosmetisch effect een paar lelijke pieken afhakken, maar het echte aanpakken begint pas als we onze haren nat maken en het onderliggende ijs grondig  inspecteren.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf is een oude uitgekauwde tegeltjeswijsheid die weinig mensen willen horen. Toch is dat het meest effectieve dat we kunnen doen om de wereld vreedzamer te maken . It’s not the religion, it’s not the culture, it’s the people stupid!

Beeld: Alain Mach


Laatste publicatie van Claudia Biegel

  • Rusteloze Benen

    Roman

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (74)