Laatste update 16:23
5.064
92

Redacteur, radiomaker

Joyce Brekelmans (1981) is een nieuwsjunk met culinaire neigingen en een zwak voor woordgrappen. Zij werkt sinds 2013 als redacteur en radiomaker bij BNNVARA en was daarvoor actief als freelance journalist en columnist.

Activisten zijn inderdaad irritant, en dat is maar goed ook

Dat je met stroop meer vliegen vangt dan met stront is ook in het geval van activisme aantoonbaar gelul

Zucht. Moeten we het nu alwéér over racisme en slavernij hebben? Eerst het Sinterklaasfeest verpesten en nu ook nog de Dodenherdenking? Hebben die mensen niets beters te doen? Hoe respectloos!

Een beetje een nationale herdenking van gruwelen in onze geschiedenis aangrijpen om het over gruwelen in onze geschiedenis te willen hebben, wat denken die antiracisten wel niet? Nou, misschien dat mensen nooit zin hebben om moeilijke gesprekken over racisme te voeren en dat nationale feest- danwel gedenkdagen die samenhangen met identiteit en breed worden uitgemeten in de media dus bij uitstek geschikt zijn om een dergelijk debat toch te forceren.

2016-05-01 10:11:32 A topless Femen activist is detained by police officers during a protest outside a banquet held by France's far-right Front National (FN) party in honour of Jeanne d'Arc (Joan of Arc) at the Porte de La Villette in Paris on May 1, 2016. / AFP PHOTO / ALAIN JOCARDProvoceren
Is dat diplomatiek, aardig of gezellig? Nee, maar dat hoeft ook helemaal niet. Activisten provoceren, schoppen tegen schenen en dagen de status quo uit. Niet omdat conflict het doel is, maar wel een effectief middel om beweging te krijgen in bijvoorbeeld een slopend debat met een samenleving die jarenlang geen millimeter wilde toegeven. Gerda Havertong legde in 1987 al heel beleefd in Sesamstraat uit dat Zwarte Piet voor zwarte mensen een beladen en allesbehalve feestelijk figuur is. Elk jaar weer vroegen burgers en verenigingen beleefd om gehoord te worden, om een traditie die ook hun kinderen met plezier konden beleven. Nobody gave a shit. Pas toen Quinsy Gario met een ‘Zwarte Piet is racisme’ shirt aan bij de intocht ging staan toonde Nederland zich bereid te luisteren. Of luisteren, er werd in elk geval een hoop over racisme gesproken.

Het is makkelijk om je te ergeren aan activisten. Ze lijken een one track mind te hebben en hameren vrolijk door ook al is er nergens een spijker in de buurt. Maar dat is tegelijkertijd hun kracht, want zonder die onverzettelijkheid en dat doorzettingsvermogen zou niemand naar hen luisteren. Waar wij onze stokpaardjes na een periodiek drafje weer rustig in de hoek parkeren tot de volgende twitterfittie, zijn de kwesties waar zij zich voor inzetten persoonlijk en dus onlosmakelijk met hen verbonden.

Alledaags seksisme
Het is als witte hoogopgeleide vrouw in Nederland prima mogelijk om je feminisme even uit te zetten en het alledaags seksisme te negeren. Tot het moment dat dat niet meer lukt, bijvoorbeeld omdat een willekeurige klusjeshork mijn man met de geboorte van onze dochter ‘feliciteerde’ met de woorden: “Een meisje, oh dan mag je nog eens proberen.” Het is niet moeilijk voor te stellen dat een antiracist van kleur nog veel meer moeite zal hebben het alledaags racisme om zich heen te negeren.

Actievoeren komt feitelijk neer op aandacht vragen voor iets wat jij belangrijk vindt, maar stuit vaak op bezwaren over de toon, of de vorm, of het moment, of het volume. Dat je met stroop meer vliegen vangt dan met stront is echter ook in het geval van activisme aantoonbaar gelul. Als een beleefd verzoek, of een respectvolle open brief enig effect zouden sorteren op de gevestigde orde, dan hoefden Greenpeace-activisten zich niet aan boorplatformen vast te ketenen. Als activisten goed waren in het beïnvloeden van beleid via de officiële kanalen dan waren ze wel lobbyist geworden, of politicus.

Bandwagon
En ja, er springt weleens een raaskallende totaalidioot op deze of gene bandwagon, maar daarmee is niet gezegd dat het protest an sich niet zinnig, nuttig en vaak zelfs broodnodig is. Zonder de destijds als strontvervelend ervaren suffragettes zat ik hier nu niet, zonder Greenpeace was de walvis allang uitgestorven en zonder de stenengooiende ANC-jongeren had Nelson Mandela nooit president van Zuid-Afrika kunnen worden.

Dus ik zal ook heus nog weleens met mijn ogen rollen als activisten op hoge toon aandacht vragen voor iets waar ik op dat moment geen zin in heb, maar we mogen blij zijn dat ze bestaan.

Geef een reactie

Laatste reacties (92)