898
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Adelaar

Al eeuwen leven de Kazachen een nomadisch bestaan op de steppe. Ze trainen hun steenarenden zo dat ze konijnen en andere snacks vliegensvlug afleveren bij de baas.

“Pak dat fotoboek er eens bij”, zeg ik tegen mijn moeder. “Van die volken die dreigen uit te sterven. Jimmy Nelson.” Mama moet even zoeken. Het ligt als koffietafelboek onder een ander koffietafelboek in haar huiskamer. “Kijk”, zeg ik. “Hier was ik.”

Cc-foto: Celia Lepelletier

Door Jimmy’s lens kijken we naar Kazachen te paard, gehuld in dierenhuiden. Op hun arm troont een adelaar. Het decor oogt zo desolaat dat het lijkt of zelfs deze authentieke stepperuiters zich begeven op nimmer betreden terrein. Waren de foto’s zwart wit geweest, dan namen ze je honderd jaar terug in de tijd. Alleen is dit boek uit 2018 en liep ik vier weken geleden zelf in zo’n foto met de beroemde ‘eagle hunters’ van West-Mongolië.

Als ik samen met mijn ouders door het boek blader, zie ik pas hoe speciaal mijn reis was. Al eeuwen leven de Kazachen een nomadisch bestaan op de steppe. Ze trainen hun steenarenden zo dat ze konijnen en andere snacks vliegensvlug afleveren bij de baas.

Ik bezocht deze afgelegen plek voor een reportage over een Nederlandse tandarts die hier werkt. Het Russische busje waar we mee rondtrokken, maakte een tussenstop bij een jager. Ik mocht zijn bontjas aan en hij schoof een stevige leren handschoen over mijn arm. Hoppa, roofvogel van vijftien kilo erop en lachen naar de camera. De foto had bijna in het boek van Jimmy Nelson gekund – al mist mijn gezicht de diepe sporen van kou en wind. Maar onderweg had ik geen tijd me dat te realiseren. We hadden werk te doen.

Nu pas, aan de koffietafel, dringt tot me door dat juist dit soort fotoreportages van geïsoleerde volken me ooit richting de studie culturele antropologie duwden. In die tijd vergaapte ik me aan de National Geographic. Na mijn afstuderen werd ik journalist en ging ik zelf op reis. De cirkel is rond.

Annemaries roman De achtste dag is genomineerd voor de Bronzen Uil, een prijs voor het beste Nederlandstalige debuut. Helpt u haar aan de publieksprijs? Stem dan op De achtste dag via dit formulier.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reactie