1.461
31

Journalist

Abdelkarim El-Fassi (1985) studeert Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam en is naast filmmaker, columnist voor KRO Hemelbestormers en vaste schrijver voor wijblijvenhier.nl

‘Allah, twee kopjes koffie alsjeblieft’

Over de geschrapte scene uit Neonletters. Het is ironisch hoe programmamakers en rechtse opportunisten in afwezigheid van moslims, bakkeleien over het incasseringsvermogen van de gelovige

Niets kenmerkt het niveau van Het Grote Debat (wat eigenlijk geen debat is) beter dan de ophef over de ‘gecensureerde’ uitzending van Neonletters over de bokswedstrijd tussen God en Allah. Links denkt: God vs Allah ligt te gevoelig, gelovigen zijn tere zieltjes. Rechts zegt: links laat zich de mond snoeren, gelovigen zijn wilde honden. En ik? Ik wrijf over mijn kin en slaak een diepe zucht.

Ik weet nog goed dat ik voor de eerste keer naar Najib Amhali ging. In zijn eerste voorstelling Veni Vidi Vici maakte hij een grap over God en Allah die ik me nog goed kan herinneren: 

De Marokkaan komt aan bij een enorme deur. Achter de deur staat een hele grote man. ‘Dag mijn zoon,’ zegt de man, ‘ik ben God. Kom binnen.’ De Marokkaan ontploft bijna. ‘Is het nou nóg niet duidelijk? Ik wil naar Allah!’ ‘Ja ja,’ zegt God. ‘Kom eerst even binnen.’ Hij wenkt naar achteren: ‘Allah, twee kopjes koffie alsjeblieft.’

Een luid applaus onder begeleiding van een ‘kan-je-dat-wel-zeggen-oeeeeeeeh’ volgde. Het was dezelfde ‘kan-je-dat-wel-zeggen-oeeeeeeeh’ toen Hans Teeuwen het over de Koningin had. Het was dezelfde ‘kan-je-dat-wel-zeggen-oeeeeeeeh’ toen Hans Teeuwen het over de jostiband had. Amhali’s grap werd echter goed ontvangen, ook door de Marokkanen en overige moslims die oververtegenwoordigd waren in het publiek. Sterker nog, de show incluis de grap, betekende de officiële doorbraak van Najib Amhali. En ja, enkelen namen aanstoot aan de grap, zoals gehandicapten beledigd mogen zijn als er grappen over handicaps worden gemaakt. Zoals donkere mensen beledigd mogen zijn als er ‘nigger’ grappen worden gemaakt. Feit is dat Amhali tot op de dag van vandaag volle zalen trekt. Ondanks, en misschien wel mede door zijn Allah-grap.  

Wat ik ironisch vind is hoe programmamakers en rechtse opportunisten in afwezigheid van moslims, bakkeleien over het incasseringsvermogen van de gelovige. Moslims in het bijzonder. Waar ik me nog meer aan stoor is dat anderen niet alleen bepalen dat ik me niet beledigd mag voelen, maar dat ze bij voorbaat al bepalen dat ik beledigd zal zijn. Dus ook na een bokswedstrijd tussen God vs Allah die nooit heeft plaatsgevonden. Zichzelf censurerende programmamakers schieten hun doel voorbij en bewerkstelligen in de beeldvorming een self-fulfilling prophecy die niets met de realiteit te maken heeft. Rechtse opiniemakers schieten voor open doel en zeggen: ‘haaa, zie je wel’. En wat ik zeg? Dat vindt men niet relevant.

Ik vind het jammer dat deze discussie weer gaat over moslims en censuur, terwijl het ook had kunnen gaan over programmamakers die een afweging maken hoe een product wordt ontvangen. Dat heet mijns inziens geen censuur, maar ethiek. En gelukkig bestaat het nog. Maar daar gaat de discussie niet over. Het is 2012. En het gaat zoals altijd weer over: moslims. Zucht. Ik krijg niet eens de kans om beledigd te zijn. Zucht. Ik krijg niet eens de kans om te lachen.

Bekijk hier de uitzending van Neonletters.
Dit artikel verscheen eerder op de weblog wijblijvenhier.nl
Volg Abdelkarim El Fassi op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (31)