Laatste update 08 april 2018, 20:05
4.921
80

Analist internationale politiek, Brussel

Tijdens zijn loopbaan bij de Europese Commissie in Brussel vervulde Willem-Gert Aldershoff diverse functies in de departementen voor Internationale Betrekkingen en Binnenlandse Zaken en Justitie. Sinds enkele jaren werkt hij in Brussel als onafhankelijk adviseur en publicist inzake de betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël-Palestina.

De afgelopen maanden verschenen bijdragen van hem in de Israelische krant 'Haaretz' en op het blog 'Open Zion' van Peter Beinart in New York. Daarnaast houdt hij zich bezig met Oekraïne.

Als Nederlanders Gazanen waren

Een kleine twee miljoen Palestijnen wonen op elkaar gepropt op een stukje droog land van 345 vierkante kilometer. Dat is een hogere bevolkingsdichtheid dan Amsterdam. De bewoners kunnen geen kant op

Vorige week schoten scherpschutters van het Israëlische leger zeventien ongewapende Palestijnse demonstranten dood en verwondde er nog eens veertienhonderd aan het grenshek tussen de Gaza-strip en Israël. Daardoor staat dit intrieste stukje aarde weer volop in de internationale media-aandacht.

Wreed
Ook in Israël zijn er gelukkig media en waarnemers die het dodelijke geweld van het Israëlische leger ten scherpste veroordelen. Ook zij zien de oorzaak van het Palestijnse protest in Israël’s beleid ten aanzien van Gaza over de afgelopen zestig jaar. De Israëlische NGO’s Gisha en B’tselem en kranten als Haaretz zijn onverdachte bronnen van informatie over de strip. Volgens hen speelt zich daar al jaren een humanitaire ramp af die het directe gevolg is van een ‘wreed’ Israëlisch beleid dat de bewoners veroordeelt te leven in abjecte armoede en bijna onmenselijke omstandigheden.

Een kleine twee miljoen Palestijnen wonen op elkaar gepropt op een stukje droog land van 345 vierkante kilometer. Dat is een hogere bevolkingsdichtheid dan Amsterdam. De bewoners kunnen geen kant op. Israël controleert alle landsgrenzen, die met Egypte uitgezonderd, en alle zee- en luchtgrenzen. De Israëlische marine dwingt Gazaanse vissers niet verder uit de kust te vissen dan zes tot negen mijl, terwijl ze recht hebben op twintig mijl. Israël bepaalt tot in het kleinste detail wat er in Gaza mag worden ingevoerd en uitgevoerd en handhaaft scherpe beperkingen.

Crisis
Al met al kan men oprecht spreken van een blokkade die de Gazaanse economie al jaren in een diepe crisis stort. De werkeloosheid bedraagt 44 procent, die onder jongeren zelfs 62 procent. 80 procent van de bevolking is afhankelijk van humanitaire hulp. De invoerbeperkingen (onderdelen, bouwmaterialen) veroorzaken grote problemen bij de elektriciteitsvoorziening en waterzuivering. Tenminste acht uur per dag is er geen elektriciteit, met desastreuze effecten op de volksgezondheid (ziekenhuizen) en ondernemingen. Dagelijks stroomt 100 miljoen liter ongezuiverd afvalwater de Middellandse Zee in. Uitvoerbeperkingen drukken eveneens de economische ontwikkeling.

Daarnaast heeft Israël ook nog eens eenzijdig een brede strook land binnen Gaza langs het grenshek met Israël tot ‘veiligheidszone’ verklaard waar Gazanen zich niet mogen ophouden. Het Israëlische leger schiet met scherp op overtreders. Ook sproeit Israël regelmatig onkruidverdelgers in de strook die tot de vruchtbaarste landbouwgrond in Gaza behoort.

Haat
Tweederde van de inwoners van Gaza zijn (afstammelingen van) Palestijnen die uit het vroegere Palestina werden verdreven door het geweld van Joodse strijders tijdens de vijandigheden van 1948. Zij zochten hun toevlucht in het destijds nog door Egypte bestuurde, veilige, Gaza. Toen al wist Israël waar het mee bezig was. De latere generaal Moshe Dayan sprak in 1956: “Wat kunnen we inbrengen tegen hun verschrikkelijke haat voor ons? Gedurende acht jaar hebben ze in de vluchtelingenkampen van Gaza gezeten en gezien hoe wij, direct voor hun ogen, hun land en dorpen, waar zij en hun voorouders woonden, in ons huis hebben veranderd.” Dat was in 1956. Inmiddels zijn we zestig (!) jaar verder.

Er bestaan historische familiale, vriendschappelijke en zakelijke banden tussen de Palestijnen uit Gaza, Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever. Vrij reizen vanuit Gaza is echter onmogelijk en Israël geeft slechts met mondjesmaat vergunningen af.

Verantwoordelijkheid
De Israëlische regering stelt dat Israël voor deze mensonterende situatie geen enkele verantwoordelijkheid draagt. Zijn rol als bezettende macht eindigde immers toen het zich in 2005 geheel uit Gaza terugtrok? Niet alleen Gisha, B’tselem en andere weldenkende denkende Israëliërs, maar praktisch de hele internationale gemeenschap. zien dat echter geheel anders. Door zijn actieve controle van alle grenzen van de Gazastrook heeft het een wezenlijke invloed op het dagelijkse leven van de bevolking en behoudt het tegenover hen een concrete verantwoordelijkheid als de-facto bezettingsmacht.

Veel Nederlanders associëren Gaza snel met termen als Hamas en terrorisme. Maar laat men nu eens goed de betekenis tot zich doordringen van wat Israëlische mensenrechtenorganisaties zo gefundeerd vertellen over de situatie in Gaza. En eerlijk de vraag beantwoorden hoe Nederlanders zouden reageren wanneer zij zestig jaar lang in dezelfde omstandigheden zouden leven.

Ieder weldenkend mens kan slechts het volste begrip opbrengen voor de demonstraties van de Palestijnse Gazanen op 30 maart voor terugkeer naar de dorpen waar hun voorouders woonden; dat recht ligt in het internationaal recht verankerd. Europa is medeplichtig aan de mensonterende situatie in Gaza wanneer het geen maatregelen neemt om Israël op andere gedachten te brengen. Het ligt voor de hand dat het Gaza-beleid van Israël de haat bij moslims aanwakkert waardoor ook Europa’s veiligheid verder in gevaar komt.

Geef een reactie

Laatste reacties (80)