1.730
5

Emeritus hoogleraar Gezondheidszorg

Ivan Wolffers (1948) studeerde af als arts. Sindsdien schrijft hij over medische onderwerpen, variërend van medicijnen tot zijn eigen prostaatkanker. Hij promoveerde in de medische antropologie en werd in 1989 benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam waar hij tot zijn emeritaat in 2014 Gezondheidszorg en Cultuur doceerde.

Altijd je sleutels kwijt? Geef je genen de schuld!

Hoe onze hersenen omgaan met vergeetachtigheid

Ben je altijd alles kwijt, vergeet je steeds namen? Dat komt niet omdat je zo´n asociale dromer bent, die niet op de buitenwereld let en alleen maar met zichzelf bezig is. Het is gewoon erfelijk. Vrolijk worden maar: je kunt er volgens onderzoekers in Bonn niets aan doen. Het onderzoek waarin ze hun vondst beschrijven verschijnt pas in mei, maar staat al op de website van wetenschappelijk tijdschrift Neuroscience Letters.

Je noemt dat ‘tekortkomingen in het korte termijn geheugen’. Meestal is het onschuldig. Je moet wat langer naar je sleutels zoeken en je zal vaardigheden moeten ontwikkelen om je uit gênante sociale situaties als je de naam van je tante niet meer weet. Als het je overkomt bij een stoplicht dat op rood staat wordt het natuurlijk vervelend. Het gaat allemaal om het DRD2 gen in de voorschors van je hersenen. Vergeet wat mij betreft de naam en de plaats waar ze zitten. Het gaat om het feit dat er twee varianten van het DRD2 gen zijn. Zoals je wel of niet weet bestaan die genen uit ketens van vier stoffen (ze worden meestal als letters voor een code gezien). De exacte volgorde van die stoffen bepaalt welke eiwitten het gen ´laat´ bouwen (het stuurt op die manier de processen in de hersenen). Die twee varianten van het DRD2 gen verschillen maar op één stofje.

De ene genvariant heeft cytozine C en de andere variant heeft daar thymine (T) zitten. Een kwart van de mensen die onderzocht werden had een L en drie kwart had een T in de code zitten. De T-code leidt tot vergeetachtigheid en de L beschermt ertegen. Klein verschilletje in de bouw heeft grote gevolgen. Als het dodelijke gevolgen zou hebben dan was in de loop van de evolutie de T-variant wel verdwenen zijn. Er valt echter met een beetje vergeetachtigheid goed te leven. Het leuke hiervan is dat mensen die rond hun zestigste zich zorgen maken over vergeetachtigheid dat dus niet onmiddellijk op Alzheimer hoeven te schuiven, maar ze kunnen zich voortaan verontschuldigen met het feit dat ze een T-code hebben.

Ik ben duidelijk een T-type en vergeet erg veel. Omdat het in de hersenen om veel meer gaat dan alleen maar het DRD2-gen valt er iets aan te doen. Zo doe ik mijn sleutels altijd op de zelfde plek. Kan er niets gebeuren. Ben ik ze toch kwijt dan zoek in alle broeken even af. Hup daar zijn de sleutels. Met namen doe je er goed aan een ezelsbruggetje te gebruiken. Heet zij de Groot dan onthouden dat ze wel de Groot mag heten, maar verdraaide klein is. Samsom? Je denkt dat hij berensterk is, maar zonder haren valt dat toch wel erg tegen. En bij dat rode licht? Dan schreeuwt je partner wel in paniek ‘stoppen’. En dan zeg je “Daar was ik toch mee bezig”, want anders wil die partner nooit meer bij je in de auto en heb je de volgende keer geen engel meer die over je waakt.

Volg Ivan Wolffers ook op Twitter
Ivan schrijft voor Joop elke dag een Gezond Weetje van de Dag: 
klik hier voor een overzicht


Laatste publicatie van IvanWolffers

  • Broer van God

    Oktober 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (5)