22.064
77

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

Andere blik op autisme, ADHD en hoogbegaafdheid bij kinderen nodig

Vroeger worstelde het kind met zichzelf en de omgeving, nu kan een kind weer gewoon kind zijn dankzij de diagnose

Vroeger heette ADHD gewoon ‘dat drukke kind dat altijd in bomen klom’. En het kind met autisme werd verlegen genoemd, teruggetrokken, of juist overgevoelig. Symptomen van bepaalde aandoeningen kunnen we nu gelukkig herkennen en het kind hoeft daardoor geen onnodig verward leven te leiden omdat het vecht tegen onbegrip. Toch denkt niet iedereen daar zo over. Want hoe vaak wordt er nog gezegd: ‘Je moet je kind niet zo labelen!’

Er zijn ongetwijfeld veel meer medische diagnoses tegenwoordig. En dat is maar goed ook. Want de kennis over aandoeningen als ADHD kunnen de ondertoon in sommige opmerkingen, die zo pijnlijk kunnen zijn voor ouders met een kind dat ‘anders’ is dan de ‘norm’ tegengaan. Daarom is het goed dat ouders tegenwoordig veel meer kennis hebben van het autistisch spectrum en alle prikkelgevoelige aanverwanten.

Om even terug te komen op waarom die ondertoon vervelend of zelfs pijnlijk kan zijn voor ouders met een kind dat ‘afwijkt’ van ‘normaal’ gedrag: het veronderstelt dat die etiketten allemaal onzin zijn, en dat omdat het vroeger niet benoemd werd, het dus maar een modegril is. Iets dus dat niet echt bestaat.

Laat mij u verzekeren dat autisme, ADHD en hoogbegaafdheid wel degelijk bestaan en dat ouders die terechtkomen bij hulpinstanties verreweg de beste bedoelingen hebben met hun kind. Sterker nog: aan zo’n hulpvraag  of onderzoek gaan vaak jaren van worsteling, vertwijfeling en onbegrip vooraf. En – niet te vergeten – de daarbij behorende twijfels aan het eigen opvoeden, de radeloosheid wanneer een kind niet kan ontspannen, niet kan genieten of niet kan leren zoals de school dat verwacht.

Dus voordat u roept dat alle kinderen tegenwoordig ‘maar een etiket krijgen’, of voordat u aanneemt dat mensen overdrijven: vraag u eens af hoeveel generaties zónder die hulp hebben moeten overleven. Zonder begeleiding, en erger nog: zonder begrepen te worden. Vraagt u zich eens af hoeveel relaties gestrand zijn door onbegrip en miscommunicatie, hoeveel mensen er mindere resultaten hebben behaald in het onderwijs en hoeveel verdriet er is geweest. Dan valt zo’n etiketje toch nog wel mee, en is een label er misschien toch niet voor niets. Het helpt het juist wanneer je kind niet ‘dat drukke kind’ wordt genoemd, maar dat erkend wordt dat er zo veel meer in zit dan de drukke buitenkant omdat het dan gewoon zichzelf kan zijn.  

Het op het eerste oog autistische of hoogbegaafde kind kan dan juist zijn of haar talenten inzetten en leren creatief om te gaan met uitdagingen. Misschien redden die etiketjes waar soms zo negatief over wordt gedaan, wel hele gezinnen en huwelijken, omdat eindelijk begrepen wordt wat er speelt en dat er geen sprake is van onwil van ouders en kind om met ‘lastig gedrag’ om te gaan, maar van onmacht. Een etiket voor de aandoening van je kind maakt dus een wereld van verschil in beleving, acceptatie en beleving. 

Dit stuk verscheen eerder op Chrisje.info

Geef een reactie

Laatste reacties (77)