1.146
15

Kunstenaar

TINKEBELL is kunstenaar. In 2005 studeerde zij af aan de afdeling design van het Sandberg Instituut te Amsterdam. In 2004 verkreeg ze landelijke bekendheid met een handtas die zij gefabriceerd had van het bont van haar eigen kat. Begin 2008 deed ze opnieuw van zich spreken met de tentoonstelling Save the pets, waarbij ze in galerie Masters in Amsterdam, 95 hamsters tegelijk liet rondlopen in zogenaamde hamsterballen. Zij wilde hiermee laten zien hoe mensen omgaan met hun huisdieren. Haar werk leverde meermalen een storm aan publiciteit en kritiek op, inclusief haatmail en doodsbedreigingen. Een deel van deze haatmail en doodsbedreigingen werden gepubliceerd in het boek Dearest TINKEBELL uit 2009. Ook publiceerde zij het boek 'De Duitsers zijn uitgeschakeld'. In 2018 publiceerde ze een boek over haar ervaringen in het Japanse kernrampgebied: Het gevaar van angst – hypochonderen in Fukushima.

Applaus voor een zelfbenoemde weldoener!

Antwoord op een criticus: 'Het is niet erg als u mij niet begrijpt. Het is slechts mijn vak om u naar de realiteit te laten kijken'

Beste meneer Nieuwenhuis,

Deze week publiceerde de Volkskrant een door u geschreven stuk, met als titel ‘Het loze engagement van Tinkebell’, over dat we er maar eens vanaf moeten, van die shock art.

‘Oh jeetje’, dacht ik toen. ‘Daar heb je er weer zo een.’ Reageren op uw stukje tekst, dat precies omschrijft wat veel anderen al als commentaar onder artikelen over mij schreven, kwam niet in mij op. Het leek me verspilde moeite, zonde van mijn tijd. 

Vooral omdat ik net een week achter de rug heb waarin ik twee tamelijk bijzondere presentaties heb gegeven.

Zondag hield ik de “Preek van de Leek” en later in de week sprak ik op “TEDx Amsterdam”. Tijdens die eerste sprak ik over engagement. Ik zei dat waarlijk engagement automatisch een appèl op je doet, met als gevolg een sterk gevoel van verantwoordelijkheid.

 Tijdens mijn TEDtalk – vanaf aanstaande vrijdag, 7 december, terug te zien op www.tedxamsterdam.com – sprak ik over wat er gebeurt met verhalen als ze rondgaan op internet. Ik liet zien hoe ze een eigen leven gaan leiden en daardoor steeds verder van de waarheid af komen te staan. Ik sprak over de consequenties. Dit deed ik niet om te klagen, zoals u beweert, maar om aan te tonen hoe dit soort verschijnselen werken.



U vraagt zich wellicht af waarom ik dan toch reageer op uw stuk. Ik reageer omdat ik vannacht ineens besefte dat er iets bijzonders is gebeurd. U bent namelijk gaan nadenken. Meer nog dan u zelf voor mogelijk hield, terwijl u over mij schreef. 

Tijdens mijn Preek van de Leek nam ik een mevrouw als voorbeeld die op Facebook haar vrienden oproept om een petitie te tekenen tegen de uitbuiting van arbeiders in China. Zij deed zich voor als een ‘superweldoener’ – iedereen moest en zou zijn of haar handtekening onder het pamflet zetten. Maar toen ik haar vroeg of haar actie verder nog invloed had op haar dagelijks leven, bijvoorbeeld de producten die zij kocht, bleef het stil.

Ze had mij ontvriend op Facebook naar aanleiding van mijn vraag. 

Waarom? Omdat zij blijkbaar vond dat de verantwoordelijkheid voor de arbeidsomstandigheden van de Chinezen bij de bedrijven lag en niet bij haar als consument. De fabrikanten moesten iets gaan veranderen, niet zij. Haar aanspreken op haar verantwoordelijkheid werd niet geduld en de door mij getrokken conclusie dat haar engagement stopte zodra het haar in haar eigen comfort dreigde te belemmeren, was de doodsteek voor onze Facebookvriendschap.



U schrijft in uw brief het volgende: ‘Ik draag de stichting “Varkens in Nood” een warm hart toe. Ik mijd de Kiloknaller en onze scharrelcavia’s hoeven geen circuskunstjes te doen.’ 
Hiermee lijkt u, net als de Facebookmevrouw uit mijn preek, te wachten op het applaus dat wel moet volgen op al uw goede daden. Eigenlijk bent u teleurgesteld dat dat applaus er nog niet is geweest en dat u geen prijs heeft ontvangen voor het feit dat u probeert zo min mogelijk spotgoedkoop vlees te eten. 



U hebt een paar jaar geleden nog twee euro in de collectebus van een dierenwelzijnsorganisatie gestopt. U bromt verontwaardigd bij elk televisie-item over het zonder verdoving afknippen van varkenstaarten en de cavia van uw kinderen zit in een kooitje zonder looprad, iets dat sinds mijn werk met hamsters in hamsterballen als een goede daad kan worden gezien.

 Dit is wat ik mij kan voorstellen bij u, beste meneer Nieuwenhuis.

 En weet u? Ik vind het fantastisch! Ik vind het fantastisch dat u voor uzelf hebt opgeschreven wat voor goeds u doet voor deze wereld. U bent ervoor gaan zitten en u heeft erover nagedacht. U hebt in uw hoofd een lijstje gemaakt en de top drie daarvan staat nu in de brief waarmee u mij beticht van loos engagement.



U legt ook uit waarom u vindt dat mijn engagement loos is. U begrijpt de teksten op mijn website namelijk niet zo goed. ‘Gooi het maar in mijn pet’, zeiden ze in uw geboortedorp over zaken waarvan niet direct duidelijk was wat de bedoeling was.
 ‘Wat wil die TINKEBELL. toch?’ hoor ik u denken. ‘Ik weet het toch al lang, van die zielige beestjes en de bio-industrie?’ En ook: ‘Onbegrijpelijk dat zo’n nationale “shock-rockster” zoveel aandacht krijgt om niets. Wat denkt ze wel niet? Dat ze de wereld kan veranderen met een paar hamsters in ballen?’



Nu kan ik u hierop antwoorden dat het helemaal niet erg is als u mij niet begrijpt. Ik heb niet de intentie om u te vertellen dat het mijden van Kiloknallers volgens mij een matige inzet is om de wereld beter te maken. 

Ik wil u helemaal niets uitleggen en ik wil u ook niet vertellen wat u wel of niet moet doen. 
Want weet u, mijn vak is slechts om u naar de realiteit te laten kijken. Niet om die te veranderen. 

Dát is aan u.

Met vriendelijke groet,

TINKEBELL.

Volg Tinkebell ook op Twitter


Laatste publicatie van Tinkebell

  • Het gevaar van angst

    Hypochonderen in Fukushima

    2018


Geef een reactie

Laatste reacties (15)