711
7

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Balie(s)

Job - twaalf - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

vragenlijst-300x175Ze is heel aardig, deze oudere vrijwilliger met naambordje. Of we al eerder in dit ziekenhuis zijn geweest, vraagt ze (ik denk: ‘we komen hier al twaalf jaar, mevrouw, het zijn mijn tranen die hier elke herfst langs de ramen lopen’). Ja, knik ik en ze wijst ons omstandig de weg naar de balie, tien meter verderop.

Aan de desk laat ik de afspraakbrief zien. Hier zit een juffrouw die ons een vragenlijst overhandigt. En een mooie pen. ‘Vult u deze straks in, maar loop eerst even naar de volgende balie, waar u mondelinge vragen moet beantwoorden.’ Na twaalf stappen staan we bij een identieke doch andere meldpost. Dame Drie vraagt dingen over Jobs gezondheid die ik gelukkig weet. Het kind in de rolstoel roert zich niet, hij houdt zijn iPad stevig vast en schiet met een wijsvinger boze vogels door de lucht.

Als ik geslaagd ben voor het mondelinge examen, strijk ik neer in een hoek van de poli op een toegewezen bankje. Verder met de vragenlijst. Gebruikt Job drugs? Drank? Hoeveel sigaretten rookt hij per dag? Ik vink ‘nee’ aan bij de vraag of hij onlangs nog met varkens of pluimvee heeft gewerkt. Nu we deze test ook met goed gevolg hebben afgelegd, mogen we de rode pijlen volgen. Aan het eind van een gangetje zit een vierde vrouw achter een ruit, die de vragenlijst en pen van me overneemt. Ze wijst naar een rijtje stoelen. ‘U mag daar plaatsnemen’. In mijn hoofd vormt zich het beeld van een plattegrond met daarop in rood de route getekend die we inmiddels kriskras door de hal hebben afgelegd. En Job die zich als een rolkoffer achter mij aan liet slepen.

Als we een seintje krijgen dat de anesthesist klaar is voor ontvangst, vrees ik een allerliefste Mevrouw Vijf met een bordje. ‘Ga terug naar start.’

Dit artikel verscheen eerder op de website van Annemarie Haverkamp


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (7)