Laatste update 12:08
1.591
4

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

België

“Dit was een interviewer van likmevestje.”

We zaten samen in de auto. Papa achter het stuur, ik ernaast. De wagen rook nieuw. Voor ons doemde een file op (ja, vroeger hadden we files) en mijn vader begon te stralen. Want kijk, deze geavanceerde Volkswagen remde gewoon zelf!

We waren op weg naar Gent. Of Roeselaere. Of Kortrijk. Papa bracht me naar optredens in Vlaamse boekhandels omdat ik de Bronzen Uil had gewonnen, de prijs voor de beste Nederlandstalige debuutroman. Mijn vader is geen lezer, maar toen ik de onderscheiding plus tournee eind vorig jaar ontving, riep hij meteen: “Ik word jouw chauffeur!”

In zijn nieuwe auto staken we de grens over (ja, vroeger mocht dat) en juichten bij het bord ‘België’. Vakantie! Vanavond wachtte ons de daghap in een obscuur café, een optreden in een onbekende boekhandel, een glas wijn in een rumoerige buurtkroeg en dan een nacht in twee eenpersoonsbedden met een nachtkastje ertussen op de derde verdieping van een eenvoudig doch keurig hotel.

Het waren uitstapjes om naar uit te kijken. Deze week zouden we voor het laatst gaan. Maar helaas, vanwege corona is de literaire tour afgelast.

Ik mis het aandachtige gezicht van mijn vader in het publiek. Zijn altijd treffende evaluatie na afloop. “Dit was een interviewer van likmevestje.” De winst van onze tochtjes was niet dat stapeltje verkochte boeken, maar de gezamenlijke expeditie.

Gelukkig bleef iets van de literaire avonden in hem achter. Nu hij gedwongen thuis zit, is hij eindelijk zelf gaan lezen. Vanmiddag ging de telefoon. Papa hield de hoorn voor het luisterboek dat hij had gekocht. “De schrijver leest het zelf voor. Vind je dat niet prachtig?” Ik hoorde een Vlaamse stem.

Die stem zit nu ook in quarantaine. Ik mis de ritjes met mijn vader: de daghap, de boekhandel en die twee bedden, gescheiden door een nachtkastje, op de derde etage.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (4)