1.059
18

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Benauwend

We kunnen straks geen kant op met ons gehandicapte kind. Het is ondoenlijk een anderhalvemetersamenleving in te richten waarin alle gehandicapten ook afstand houden.

Job – zestien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Onheilspellend woord: anderhalvemetersamenleving. Die veiligheidsmarge die ons weer aan de slag moet helpen, biedt weinig ruimte voor Job. Hoe kan een verzorger hem straks een hap eten geven met de voorgeschreven afstand van een kleine canapé? (Zulke lange lepels bestaan niet.) En hoe gaat iemand zijn luier verschonen? Met een robotarm die net zo lang is als Job zelf? Hoe kun je hem troosten zonder aanraking?

In de krant bekijk ik de plaatjes van klaslokalen van de toekomst. Van coronaproof restaurants en kantoren waar de tafels ver uit elkaar staan. Is haalbaar, lees ik. We zullen gewoon even wat flexibel moeten worden. Maar in ons denken over Jobs coronamogelijkheden zijn we helaas flexibel als zijn stijve rug. We kunnen straks geen kant op met ons gehandicapte kind (16).

Zijn dag begint al met de taxichauffeur die naast hem knielt om de rolstoel vast te maken. Hoe duw je zo’n stoel trouwens op anderhalve meter afstand? Op school trekt de juf Jobs jas uit en geeft een verzorger hem te drinken. Hoe?

Na school – wij zijn aan het werk – wachtten vroeger pgb-begeleidsters die zijn knuffels beantwoordden en hem op de wc tilden. En straks? Bedenk eens hoeveel mensen elke dag (te) dichtbij Job komen. Zijn die allemaal getest? Dragen ze beschermende kleding? Dacht het niet.

Het is ondoenlijk een anderhalvemetersamenleving in te richten waarin alle gehandicapten ook afstand houden. Wat betekent dat voor ouders met een kind als Job? Blijven zij, net als wij, de enigen die voorlopig voor hem kunnen zorgen? We zitten inmiddels vijf weken in strikte isolatie – zelfs boodschappen doen we niet. Moeten we in ons quarantainehol afwachten tot er een vaccin is uitgevonden? Ik vrees dat onze werkgevers dat niet accepteren. De oplossing is behalve benauwend, ook te kwetsbaar. Stel dat wij ziek worden, wie zorgt er dan voor Job?


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (18)