4.119
7

Filmmaker, journalist

Bart Juttmann (1981) is filmmaker, journalist en tekstschrijver. Hij recenseert films voor tijdschriften en websites. Daarnaast schreef hij onder meer het scenario voor de webserie 'Ideale liefde' (2013). Andere producties zijn 'Het laatste woord' (2011); 'Thuisfront' (2008); 'De Ein fan 'e Wrald’' (2007); 'The seven of Daran; the battle of Pareo Rock' (2005-2007)

Beste en slechtste films van 2014

De kwaliteit van een filmjaar herken je niet alleen aan de Top 10, maar ook aan de films die je met pijn in je hart níet op die lijst kon plaatsen. Hoe goed was 2014?

Bart Juttmann geeft zijn Top 10 en Bottom 5 van het filmjaar 2014.


Het afgelopen jaar was zo’n goed filmjaar dat onder andere All Is Lost, The Grand Budapest Hotel, Under the Skin, Leviathan en Mr. Turner het niet hebben gered. De film die het langst om een plekje in de Top 10 heeft geknokt was Guardians of the Galaxy, op afstand de beste Hollywood blockbuster van het jaar, maar uiteindelijk moest die ook het veld ruimen.

Maar voor we overgaan naar de Top 10, eerst even de grootste gruwels van het afgelopen jaar. De films die tenen deden krommen, die tanden deden knarsen, kortom: de 5 slechtste films van 2014.

Bottom 5

5. Fading Gigolo
Verwachtingen zijn alles bij films. En van een regiepoging van een groot en smaakvol acteur als John Turturro verwacht ik meer dan een zelfverheerlijkend, navelstaarderig maar vooral erg saai gaapfestijn als Fading Gigolo. Nee, ik zou van iedereen meer verwachten.
4. The November Man
Het was blijkbaar Pierce Brosnan’s grote ambitie om deze film te maken. Waarom heeft hij dan niet gezorgd voor een beter script, betere acteurs en een regisseur die er nog een beetje zin in had? Als ik wil kijken naar hollende mannen in pakken die in mobieltjes schreeuwen, ga ik wel naar de Amsterdamse Zuidas.
3. Pak Zonder Hart
Als een romantische komedie niet komisch en niet romantisch is maar een cynisch, ongeïnspireerd, slecht uitgevoerd allegaartje van ingrediënten uit betere films, dat ook nog eens talenten van goede acteurs verspilt, kan het me niet schelen wat de titel is, dan blijf ik het Pak Zonder Hart noemen.
2. Grace of Monaco
Kitscherige, geschiedenis vervalsende draak met als centrale stelling dat er iets moois en edelmoedigs is aan belastingontwijking. Halbe Zijlstra (VVD) noemde het niet voor niets een ontroerend verhaal met een belangrijke politieke boodschap.
1. Gooische Vrouwen 2
Ik heb met open mond naar deze film zitten kijken, en niet in positieve zin. Wie dacht dat het leuk was om racistische grappen te maken over eetgewoontes van zwarte mensen? Wie dacht dat vrouwen die na de dood van hun man hun kinderen achterlaten om te gaan skiën, sympathieke personages zijn? Blijkbaar de makers van de allerergste film van het jaar: Gooische Vrouwen 2.

Beste Nederlandse Film
Hoewel ik Aanmodderfakker een warm hart toedraag, vind ik de beste Nederlandse film van het jaar toch Nena. Het slot ontroerde, verwarde, provoceerde en maakte me kwaad, allemaal ineen. Ik was er zo van verward dat ik Nena een tweede keer moest zien om te beseffen hoe goed hij was. Als een film zoveel tegenstrijdige emoties kan oproepen, hebben de makers iets goeds gedaan.

Beste Films

10. Pride
Zoals alleen de Britten dat kunnen, vindt deze feelgood film precies de juiste balans tussen luchtige komedie en ernstig maatschappelijk engagement. Ik was ontroerd en heb gejuicht en had op het einde zin om me met alles en iedereen solidair te verklaren. Tevens de beste soundtrack van het jaar.
9. Starred Up
De tweede Britse titel op deze lijst tapt uit een heel ander vaatje, maar niet minder effectief. Dit intense gevangenisdrama voelt 100% identiek aan de werkelijkheid dankzij het script van voormalig gevangenispsycholoog Jonathan Asser, dat er in slaagt empathie te vinden voor de ergste soort psychopaten.
8. Winter Sleep
Weinig filmmakers begrijpen de mensheid zo goed als de Turkse Nuri Bergi Ceylan. Deze Gouden Palm-winnaar bewijst zich wederom als een meester met het langzaam ontleden van de menselijke ziel, in al haar gelaagdheid, inventiviteit, wreedheid en misschien ook met het vermogen om te verbeteren. En wat een prachtig landschap!
7. The Wolf of Wall Street
In deze film is geen plek voor subtiliteit. Scorsese’s The Wolf of Wall Street is te groot, uit zijn voegen gebarsten, over de top, decadent, hysterisch en gestoord, precies zoals de intens slechte mensen die de film portretteert. Want dat is wat deze roofkapitalisten zijn: een stelletje varkens.
6. 12 Years a Slave
De film voor iedereen die vindt dat slavernij “heel erg was, maar heel lang geleden is.” Deze Oscar-winnende film brengt een verhaal over een slaaf in de 19e-eeuwse VS dichtbij en maakt het hedendaags. Want onrecht is onrecht, waar en wanneer het ook gebeurt.
5. Nebraska
Een van de mooiste dingen die een film kan bereiken, is dat hij je aan het huilen krijgt en Nebraska deed dat met de meest gesloten personages. Ook is het een plezier is om een bijzondere acteur als Bruce Dern op zijn oude dag de zien schitteren met groots minimalistisch spel.
4. Boyhood
Het knapste van Boyhood is misschien nog wel dat je tijdens het kijken niet eens meer stil staat bij wat voor onderneming het moet zijn geweest om deze film in twaalf jaar te maken. Zo meeslepend is dit verhaal over het bijzondere van het alledaagse.
3. Ida
Met een eenvoudig, sober verteld verhaaltje dat droevig en schokkend is maar ook soms erg komisch en op het einde verrassend sexy, gaat deze Poolse film in op een complex en zwaar onderwerp: de erfenis van de Holocaust. De film zegt veel, zonder ooit het hart op de tong te dragen, maar laat het laatste woord aan de kijker.
2. Deux Jours, Une Nuit
De gebroeders Dardenne overtreffen zichzelf, en dat zegt heel wat. Eenvoudig en recht voor zijn raap vertellen ze over de levens van gewone mensen in crisistijd, die voor onmenselijke dilemma’s worden geplaatst: duizend euro bonus of de baan van je collega redden. Zeg nou zelf, weet jij wat jij zal doen in zo geval?
1. The Selfish Giant
Alles klopt gewoon in deze prachtige film. De mix van kitchen sink drama en magisch realisme, het verhaal, de sfeer, het fantastische spel van iedereen maar vooral de twee hoofdrolspelers. Normaal zou je deze twee aso-kinderen liever kwijt dan rijk zijn, maar door hun onvoorwaardelijke loyaliteit ga je voor ze voelen. Zo wordt het thema van de film duidelijk: het gevolg uitsluiting. In januari zei ik al dat ik niet kon geloven dat er een betere film dan deze zou komen en dat bleek te kloppen.

Geef een reactie

Laatste reacties (7)