13.997
155

Universitair docent en onderzoeker

Dr. Karim Bettache is gepromoveerd in de cross-culturele psychologie en werkt als universitair docent en onderzoeker.
Hij houdt zich voornamelijk bezig met zaken als moraliteit en racisme.
Zijn doel: een inclusieve samenleving.

Beste talentvolle allochtoon: vertrek

Een wederom diep triest bericht dat bedrijven liever witte ex-criminelen dan smetteloze gekleurde burgers in dienst nemen toont haarfijn aan dat de toekomst voor gekleurde Nederlanders elders ligt

Recentelijk schreef Pascal Vanenburg een sterk stuk op Joop, waarin hij uit de doeken deed waarom, in plaats van de slachtoffers continu de schuld in de schoenen te schuiven, het racismeprobleem in Nederland vooral bij de witte medemens gezocht moet worden. Uiteraard stuitte dat weer op een heleboel boos verzet want dat mag je niet zeggen in Nederland. Je moet de traditie voortzetten van altijd en overal minderheden de schuld geven. Ja, ‘je moet je maar invechten’ of ‘als het je niet bevalt dan pleur je maar op’. Echter, die witte luxe van nooit naar jezelf hoeven te kijken en op de automatische piloot “zwartjes” de schuld geven is aan het verdwijnen, en maar goed ook. Het is hoog tijd dat een bepaald deel van wit Nederland geconfronteerd wordt met haar tekortkomingen, zeker waar het gaat om racisme. Ja dat is effe slikken, kritiek ontvangen, als je eeuwenlang de dienst hebt uitgemaakt.

allochtoon
cc-foto: Gonzalo Pineda Zuniga

We kunnen er enorme doeken om winden, maar we leven in een tergend racistisch land. Een land dat dit trouwens niet wil toegeven. Integendeel, de bal wordt vrijwel altijd bij het slachtoffer neergelegd. Een resultaat van dit culturele probleem is dat diversiteit maar niet van de grond wil komen. Of je nu de foto bekijkt van het team van De Wereld Draait Door, het bedrijfsleven ingaat of de academische wereld bekijkt, alles is door en door wit. Dit land verdomt het werkelijk om diverser te worden. Ja, diversiteit vertalen als ‘meer (witte) vrouwen’ dat is nog enigszins bespreekbaar, maar diversiteit voor multiculturele, gekleurde, Nederlanders? Geen issue. Invechten maar.

U begrijpt dat het mij op een gegeven moment tot hier zat. Mijn slechte ervaringen inzake solliciteren als hoogopgeleide multiculturele Nederlander zorgden ervoor dat ik mijn heil ergens anders besloot te zoeken. Ik had in verband met mijn masterscriptie al ervaring opgedaan in Oost-Azië, dus besloot ik ook daar op zoek te gaan naar een promotieplek. Er waren destijds namelijk een stuk of tien Aziatische universiteiten die zich bevonden binnen de wereld-top-50 (als vergelijking: geen enkele Nederlandse universiteit heeft de afgelopen decennia die top gehaald).

Nadat ik op drie verschillende posities aan hoog aangeschreven Aziatische universiteiten had gesolliciteerd, kreeg ik van alledrie een positie aangeboden. U begrijpt hoe verfrissend dit voelde. Terwijl ik in Nederland werd genegeerd ongeacht een indrukwekkend cv, kreeg ik opeens erkenning van drie topinstituten. Ik koos uiteindelijk voor het meest aantrekkelijke offer op het gebied van wetenschappelijk onderzoek.

Eenmaal daar gearriveerd werd ik met open armen ontvangen. Ik kreeg niet alleen een riante fellowship (studiefinanciering) voor ‘PhD-students with high potential’, ik kreeg daarnaast een parttime positie aangeboden bij een vooraanstaand wetenschappelijk blad omdat ze graag diversiteit binnen het team wilden hebben. Het waren vier fantastische jaren en een enorme eye-opener. Hoe een totaal ander land zo anders met je om kan gaan. Terwijl ik me in mijn eigen land kapot solliciteerde en nergens werd uitgenodigd, zo werd ik met open armen ontvangen in een totaal vreemd land, aan een topuniversiteit die me alle kansen bood om mij te ontwikkelen tot volwaardig academicus.

Na daar succesvol te zijn gepromoveerd, werd mij gelijk een positie aangeboden als postdoctoraal onderzoeker onder een professor wiens boeken wij in Nederland tijdens onze studie nog moesten lezen. Een kans waar ik in Nederland alleen maar van had kunnen dromen. Daarnaast mocht ik parttime als universitair docent aan de slag gaan om zo een sterke achtergrond op te bouwen als academisch docent. Na 2 jaar als postdoctoraal onderzoeker gewerkt te hebben en rond te solliciteren (in Azië) kreeg ik van drie prestigieuze instituten het docentschap aangeboden, waaronder de universiteit waaraan ik was gepromoveerd.

Kortom, het is voor mij zo klaar als een klontje dat ik voorlopig niet meer terug naar Nederland ga. Voor mensen als ik liggen de kansen aan de andere kant van de wereld. Om zo gewaardeerd te worden, waardering voor je kunnen, je inzet, is iets wat ik in Nederland nooit heb mogen ervaren. Als multiculturele Nederlander is het me vreemd.

Het is op mijn beurt dan ook fijn mijn inzet en energie te schenken aan een land en een omgeving dat mij wel op waarde schat. In het verleden hoopte ik dat dat land mijn eigen land, Nederland, zou zijn. Echter, het moge duidelijk zijn dat Nederland zichzelf volledig in haar voet schiet door een significant deel van haar talenten zo onder te waarderen en derhalve weggekaapt te zien worden door andere landen die dat wel doen.

We leven in een land, een cultuur, waar misschien niet bewust maar onbewust een diepe afkeer heerst van etnisch niet-westerse mensen. En mijn ervaringen, de laatste jaren, aan de andere kant van de wereld tonen mij dat dat elders niet zo hoeft te zijn. Ik voel mij een volwaardig mens, daar waar ik niet vandaan kom. En al is dat schandalig, het is wel een realiteit waar wij multiculturele Nederlanders op dit moment mee te kampen hebben.

Daarom is mijn advies aan hoogopgeleide Nederlanders met een multiculturele achtergrond: schenk je talent aan een land dat je waardeert. Zoek naar posities aan internationale universiteiten, de meesten staan namelijk te springen om talenten zoals jij. Er zijn genoeg landen die jouw talent weten te waarderen en je belonen voor je kunnen en inzet. Stop met je rot te solliciteren in een land dat lak aan je lot lijkt te hebben. Een land waar witte ex-criminelen gewilder zijn dan een keurige gekleurde burger. Geloof mij, er is niets fijner dan je talenten te schenken aan een land dat je waardeert.

Geef een reactie

Laatste reacties (155)