3.451
120

Voormalig hoofdredacteur

Alex Hazelaar (56) was hoofdredacteur/programmamaker bij de lokale
omroep in Groningen en later Almelo. Hij werd in 2011, als gevolg van
de eerste golf cultuurbezuinigingen, 'functioneel' ontslagen. Op dit
moment volgt hij, in het kader van de Participatiewet, een re-
integratietraject.

‘Bij de deur lopen’

Dagboek re-integratie: Nieuwkomers; ik probeerde met m'n ogen ze een hart onder de riem te steken, zoals ik destijds welkom werd geheten.

Hij was hoofdredacteur/programmamaker bij de lokale omroep in Groningen en later Almelo. Hij werd in 2011, tijdens de eerste golf cultuurbezuinigingen, ontslagen. Inmiddels volgt hij een re-integratietraject en houdt hij een dagboek bij. Dit is het verslag van week 3.

Productieomgeving​ (ma)
Aan het begin van de middag leidde mijn werkcoach twee ‘nieuwen’ rond. Moeiteloos herkende ik mezelf. Na de introductie de voettocht naar de werkplaats. Je kent elkaar te terloops om losjes een gesprek over het weer te kunnen beginnen, of de laatste wedstrijd van Cambuur. Je hoofd nog te vol met nieuwe indrukken. Het industrieterreintje dat opdoemt oogt niet aantrekkelijk, de moed zakt je in de schoenen. En dan de hal… De georganiseerde chaos, de witte jassen. De geluiden: het klikken en het schuiven en schuren en zoemen… En de muziek. Beetje lacherig van de zenuwen knikten de nieuwen dat ze het begrijpen. Ik probeerde met m’n ogen ze een hart onder de riem te steken. Zoals ik destijds welkom werd geheten.

Overstappen​ (di)

“Ben je weer eens onder de mensen.” Een aantrekkelijke bijkomstigheid voor wie in een
hal aan een lopende band theezakjes moet inpakken. Neem het busstation van Dokkum. Ik wil niet uitsluiten dat het grijze gebouw met z’n gigantische dakgoot in 1977 niet aanstootgevend was, maar wie er al eens op een bus heeft staan wachten, weet preciés waar Bonifatius is vermoord. Onder die dakgoot is het altijd schemerig zodat de hele entourage veel weg heeft van een grot met op hun bus wachtende vleermuizen. In het grauwe wachtlokaal is het nuttigen van een consumptie verplicht. Geen probleem, ik heb brood bij me. Een bordje meldt dat de koffie maar 1 euro kost. Een broodje kaas is nog bevroren. “Anders hou je die niet vers hè? Heeft u tien minuten?” Die heb ik. In een keukentje gaat hij het broodje ontdooien terwijl hij steeds steels achterom kijkt of ik er nog wel ben. Na een kwartiertje en 2 euro is m’n verplichte consumptie lauw met in het midden een dikke klomp ijs. Wijzer geworden hang ook ik nu een half uurtje schijndood, onder die dakgoot, tussen de andere vleermuizen.

Perspectief​(wo)

We moesten drie focusberoepen invullen. De werkcoach ‘Test en Training’ geeft ons straks door aan de werkcoach ‘Kort- of Lang Traject’. Die gaat ook proberen ons aan een betaalde baan te helpen. Vandaar die drie focusberoepen. “En in ’t hokje daarboven vul je je wensberoep in. Alles mag. “Laatst had iemand ‘profvoetballer’ ingevuld,” glimlachte m’n werkcoach Test en Training. Ik kon kiezen uit receptionist, schoonmaker, groenvoorzieningsmedewerker, etc. Ik legde de lat niet te hoog en besloot de drie beroepen te noteren die ik misschien daadwerkelijk zou k´únnen uitoefenen.

Als wensberoep vulde ik ‘zeezeiler’ in. Ik weet niet of ik, als ik de kans zou krijgen, werkelijk op zee zou gaan zeilen. Daar gaat het me ook niet om. Ik wil vooral onafhankelijk en niemand tot last zijn.

Machine​ (do)

Vandaag weer stickers op dozen geplakt. Vanwege ‘de thee’. “D’r is een productiefout gemaakt,” vertelde Tjibbe, “niet met ònze thee, nee zeg. Maar we moeten wel bijspringen om ’t op te lossen.” Er zitten uitzendkrachten aan de theelijn, aan beide kanten, drie ploegen per dag. We kijken hoe ze het doen. Ze doen het niet zo goed; minder geïnteresseerd. Dat kun je ze niet kwalijk nemen. Die zitten immers dan weer hier en dan weer daar, dan weer in de zwemonderbroekjes, dan weer in de thee. Uitzendkrachten hebben niet zoveel met het ‘product’, voelen zich minder betrokken bij wat ze doen.

Door in het begin te experimenteren, leer ik mezelf zo min mogelijk te bewegen. Dat ik met zo weinig mogelijk inspanning zo snel en efficiënt mogelijk het verlangde eindresultaat haal: de sticker -zonder rimpels- op de enige juiste plaats. Mijn lijf; een geoliede machine. Als we naar huis gaan, kijk ik tijdens het verlaten van de hal even om, naar twee hoge stapels dozen, met mijn sticker. Ik fluit een deuntje.

Arbeidsvitaminen ​(vr)

Omdat om één uur de lopende band van de hondenkauwkoekjes-lijn stopte, we zaten aan de thee-lijn, hoorde ik dat de muziek in de hal een eindeloze reeks verschillende liedjes is. Q-music was aan de beurt, kennelijk, en die zenden op vrijdag de iTunes Top 30 uit. Al sla je me dood: ik kende en herkende niets. Geen probleem. De spanning werd ernstig opgevoerd omdat het maar zeer de vraag was of Nicky Jam nog wel op één zou staan…

Vrijdags mogen we iets eerder naar huis, kwart over, ik nòg iets eerder zodat ik een bus eerder haal en niet drie kwartier hoef te wachten. En dus de apotheose van de iTunes Top 30 mis.

Geef een reactie

Laatste reacties (120)