334
0

Chocoladehartjes

Die middag heb ik toch nog aangebeld om haar moeder te vertellen dat ik voor haar dochter een zonnebloem in de tuin van de buren had gegooid

Op de Rubenshof kregen we rozen die steevast door dezelfde meisjes aan alle klassen werden uitgedeeld. De rozenmeisjes stonden op Valentijnsdag altijd ineens voor de deur. Ieder met een grote bos in hun armen lazen ze routineus de namen voor van de kaartjes die aan de steeltjes hingen. Als je je naam hoorde stak je je vinger omhoog en werd de roos onder luid gejoel naar je tafeltje gebracht en daar zat je er dan mee.

Ik vond het altijd maar een nare exercitie. Er waren altijd kinderen (ik) die geen roos kregen en meisjes die vals speelden door elkáár rozen te geven. Meisjes kunnen elkaar natuurlijk net zo goed rozen geven maar van echte lesbische liefde was in onze klas nog geen sprake.

Coupe sóleil stekeltjes
Eigenlijk wilde ik dolgraag een roos maar dat kon ik natuurlijk niet laten blijken. Stiekem hoopvol staarde ik naar de slinkende bos en probeerde mijn teleurstelling te verbergen als de laatste roos weer eens naar Thom van Hoof ging. Thom kreeg er altijd wel een stuk of zes want hij had een h in zijn naam, coupe sóleil stekeltjes en een moedervlek boven zijn mondhoek waardoor hij een aantrekkelijke mix werd van een voetballende hunk en een Parijse prostituee.

Voor Michelle van Duin heb ik op Valentijn eens een zonnebloem gekocht waarmee ik dapper op weg ging naar haar huis. Eenmaal bij haar voor de deur durfde ik niet meer aan te bellen. Mijzelf doodschamend ijsbeerde ik met mijn zonnebloem over de oprit en na een tijdje besloot ik het stomme ding dan maar over haar schutting te gaan gooien. In het steegje achter haar huis raakte ik vervolgens in verwarring welke schutting nou bij háár huis hoorde en zo wierp ik na lang twijfelen mijn zonnebloem over de verkeerde schutting. Die middag heb ik toch nog aangebeld om haar moeder te vertellen dat ik voor haar dochter een zonnebloem in de tuin van de buren had gegooid.

Op de kunstacademie gaf ik mijn eerste vriendinnetje een peperduur doosje bonbons. Van haar kreeg ik niks. Ja, hoofdpijn en later mijn eerste gebroken hart. Tijdens mijn tweede relatie, die een stuk langer duurde, kreeg ik voor het eerst wel wat met Valentijn. Een typemachine die ik na één dag alweer kapot had gemaakt, het jaar daarna een opschrijfboekje met een pen waar mijn naam in was gegraveerd en het jaar daarna mijn tweede gebroken hart. Respectievelijk gaf ik haar twee kaartjes voor de Zwaluwhoeve, een plant met een gevlochten stam en een enorme zware lamp die ik voor ze thuis kwam van haar werk met veel moeite aan het plafond in de slaapkamer had opgehangen. Gisteravond op station Leiden Centraal kreeg ik voor het eerst weer eens iets van iemand. Chocoladehartjes, in een doosje. Ik ben er erg blij mee.

Cc-foto: Simon Pearson


Laatste publicatie van Ties Teurlings

  • Krentenkoppen

    2017


Geef een reactie

Laatste reacties (0)